">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Μια ελληνική ταινία δράσης γυρισμένη στο Κιλκίς με θέμα έναν αγρότη που χάνει το σπίτι του λόγω της οικονομικής κρίσης είναι η «Κακή αρχή – Bad Start» που ετοιμάζει ο Βασίλης Κιλτίδης (παραγωγή και σενάριο). Από το χώρο της κοινωνιολογίας, της επικοινωνίας και των τηλεοπτικών παραγωγών, και έχοντας ζήσει από κοντά την πολιτική, όντας γιος του πρώην υφυπουργού αγροτικής ανάπτυξης και τροφίμων της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Κιλτίδη, ο Βασίλης αποφάσισε να στραφεί στην 7η τέχνη. Κινητήριος δύναμη; Το «Nine». Το είδε 9 φορές σε δύο μέρες και αποφάσισε πως θα ήθελε να γίνει σκηνοθέτης. Όπερ και εγένετο. Τον συναντήσαμε και μιλήσαμε μαζί του για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία και τον κινηματογράφο στη χώρα μας εν γένει.
-Τι είναι η «Κακή αρχή»;
-Ένα δράμα δράσης και περιπέτειας σε δική μου έμπνευση. Η ιστορία γράφτηκε από μένα. Την ολοκλήρωση και βελτιστοποίηση του τεχνικού κειμένου ανέλαβε ο Λευτέρης Δημητρίου. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Πάρης Γρηγοράκης. Από κει και πέρα υπάρχει ένα ολόκληρο πλήρωμα συντελεστών με νεανική ματιά και φρέσκια αισθητική. Κάνουμε κάτι που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες παραγωγές ταινιών δράσης του εξωτερικού.
-Ποια είναι η υπόθεση;
-Ο κεντρικός χαρακτήρας Βασίλης Κεσσάριος, που είναι Καππαδόκης και έχει αντάρτικο κεφάλι, αντιδρά όταν έρχεται η ώρα να χάσει την κεντρική του κατοικία λόγω χρεών όχι δικών του, αλλά του πατέρα του. Η αστυνομία τον καταδιώκει και, ταυτόχρονα, μία τοπική συμμορία με επικεφαλής έναν Βούλγαρο μαφιόζο, που έχει προηγούμενα μαζί του, επιχειρεί να κλείσει παλιούς λογαριασμούς.
Θα μπορούσα κάλλιστα να γράψω ένα σενάριο που να υπήρχε μόνο δράμα και ο πρωταγωνιστής θα παρέδιδε το σπίτι στην τράπεζα ή στην εφορία και μετά θα έκλαιγε στα σκαλιά του σπιτιού του, θα ήταν άνεργος και θα έψαχνε για δουλειά. Όχι! Δεν σηματοδοτώ ποτέ την υποταγή στις δουλειές μου. Σηματοδοτώ μόνο την αντίδραση. Αυτό θα δούμε στην οθόνη.
-Αυτό είναι και μια προσωπική στάση σε αυτό που ζούμε; Τι θα κάνατε αν ήσασταν στη θέση του ήρωα;
-Το ίδιο θα έκανα. Ο ήρωας αντιπροσωπεύει εμένα. Οι περισσότεροι ισχυρίζονται πως πρέπει να είμαστε εντάξει απέναντι στις τράπεζες, στο κράτος, στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που μας δίνουν δουλειά και μας ταΐζουν. Κράτος ήταν και η Χούντα και κάποιοι αγωνίστηκαν και την έδιωξαν. Κράτος ήταν και το σταλινικό καθεστώς της Ρωσίας και κατέρρευσε. Το γεγονός ότι κάτι ονομάζεται κράτος και υπερβάλει απέναντι στην εξουσία που υποβάλει στον πολίτη δεν σημαίνει πως πρέπει εγώ να είμαι υποτακτικός απέναντί του.
-Πού έγιναν τα γυρίσματα;
-Το 80% των γυρισμάτων έγιναν στο νομό Κιλκίς. Στην Πικρολίμνη, στο Μικρόκαμπο, στους Κάτω Απόστολους, στο Πολύκαστρο, σε λίμνες, νταμάρια, βούρκους, καταρράκτες, βουνά, λατομεία…
-Ποιες δυσκολίες συναντήσατε;
-Επί δύο μήνες ήμασταν με αρβύλα ως το γόνατο και ζούσαμε σε τροχόσπιτο. Γενικά επέλεξα νέους συντελεστές και πιστεύω πως έμαθαν ότι ο χώρος δεν είναι όσο θεοποιημένος θεωρείται. Πιστεύω πως όλοι έφυγαν με μια δύσκολη, αλλά καλή εμπειρία.
-Οικονομικά πώς βγήκε;
-Όποτε με ρωτούν πόσο κόστισε γελάω γιατί δεν υπάρχει αόριστος σε αυτή την ερώτηση. Εφόσον κάνω και τη διανομή (με την εταιρεία του Fig Leaf Media Production) το κόστος αυξάνεται. Τώρα είμαστε στο post production. Έγινε με όρους ελληνικής επιχειρηματικότητας, τηρουμένων όλων των νομικών και οικονομικών προϋποθέσεων που προβλέπονται, και με αυτοθυσία.
Η μόδα της εποχής στην Ελλάδα είναι να μαζευτούμε 10 άτομα και αν πάρουμε διανομή και βγάλουμε λεφτά τότε ο καθένας παίρνει το ποσοστό του. Εγώ κινήθηκα με τη λογική του να είναι όλοι όσοι εργάζονται στην ταινία πληρωμένοι και ασφαλισμένοι. Το έκανα γιατί έχω πεποίθηση πως αυτό θα βρει ανταπόκριση. Και δεν πιστεύω πως μια ταινία είναι καλή ανάλογα με το πόσο κόστισε ή με το πόσα εισιτήρια πούλησε.
-Πώς θα θέλατε να είναι η επόμενη ταινία σας;
-Ονειρεύομαι κάτι επικό. Ένα φιλμ σε ένα φανταστικό χωροχρόνο με στοιχεία και πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας σε ένα σενάριο fiction τύπου «Game of Thrones». Φυσικά το μπάτζετ θα είναι μεγαλύτερο.
-Και ένα σχόλιο για την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή;
-Βλέπω πολλούς ανθρώπους να έχουν την όρεξη και το μεράκι να κάνουν πολλά και μεγάλα πράγματα. Και από την άλλη πλευρά με τον πόλεμο που δέχεται ο ελληνικός κινηματογράφος η εικόνα που υπάρχει δεν θα αλλάξει ριζικά. Υπάρχουν τόσα πολλά προβλήματα γραφειοκρατικά, λογιστικά, νομικά, κρατικά και οικονομικά που αντιμετωπίζει ένας φέρελπις παραγωγός που θέλει να κάνει μια μεγάλου μήκους ταινία τα οποία καθιστούν σχεδόν ανέφικτη την υλοποίησή της. Να μιλήσουμε για τις αρχαιολογικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες των δήμων και τις άδειες που πρέπει να δίνουν για γυρίσματα, για το εργασιακό καθεστώς των εργαζομένων στον κινηματογράφο, για την κακή λογιστική διαχείριση που υπάρχει στις δημιουργίες κινηματογραφικών ταινιών χωρίς να υπάρχει εργόσημο για τον παραγωγό;
Υπάρχει ένα αρρωστημένο καθεστώς στην Κρατική Τηλεόραση και το ΕΚΚ που διαχειρίζονται τα κονδύλια για την παραγωγή ταινιών και θεωρούν πως υπάρχουν 5 παραγωγοί και 5 σκηνοθέτες και τίποτα άλλο. Είναι ένα κλειστό κύκλωμα. Πρέπει πρώτα να εγκριθεί ένα σενάριο από το ΕΚΚ για να χρηματοδοτηθεί μια ταινία. Και αν δει κανείς τις προϋποθέσεις είναι απαγορευτικές.
Εγώ δεν έμπλεξα με το ελληνικό δημόσιο και ούτε θέλω κρατική ενίσχυση για να γυρίσω μια ταινία. Αλλά με τον τρόπο που κινηθήκαμε πριν ακόμη ξεκινήσουν τα γυρίσματα είχαμε άγχος για το πού θα παίξει.
Αντίθετα ακόμη και μεγάλοι παραγωγοί δεν νοιάζονται για το πού θα παίξει η ταινία τους γιατί έχουν πάρει μια επιδότηση. Ποιο το νόημα να βάλουμε 200.000 ευρώ για να κάνουμε μια ταινία και να τη δούμε 100 άτομα μεταξύ μας;
Ο υγιής στόχος για έναν επιχειρηματία του κινηματογράφου δεν είναι να παίξει η ταινία του και να βγάλει λεφτά;
Στην Ελλάδα υπάρχει η αντίληψη πως αν μια ταινία είναι εμπορική δεν είναι ποιοτική. Άρα το Χόλυγουντ να το κλείσουμε.
-Ποια στιγμή αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον κινηματογράφο;
-Ήταν μια στιγμή που είχα μαζέψει ένα μεγάλο σπουδαστικό πακέτο και δούλευα ως παραγωγός στην τηλεόραση. Χειριζόμουν το ενημερωτικό κομμάτι και κάποια μαγνητοσκοπημένα ψυχαγωγικά προγράμματα. Η ταινία «Nine» μου γύρισε το μυαλό. Σκέφτηκα «κοίτα τι ωραία που γίνεται!». Το είδα 9 φορές σε δύο μέρες (γέλια). Υπήρχε το κόνσεπτ του πώς γίνεται μια ταινία, του πώς μπαίνεις μέσα σε μια ταινία. Αυτό με εξίταρε. Από κει και πέρα το μεράκι με τον κινηματογράφο και τις ταινίες δράσεις προέρχεται από τις ταινίες που έβλεπα μικρός: Ρόκυ, Ράμπο, Τερμινέιτορ, και ήρωες όπως ο Σβαρτσενέγκερ, ο Σταλόνε και ο Γουίλις. Κανείς δεν τους είπε ποτέ μπράβο για τις υποκριτικές τους ικανότητες, δεν είναι ηθοποιοί και το δηλώνουν, όμως η παρουσία τους είναι στα μεγαλύτερα box office gross (σημ. οι μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες).
Και αναρωτιέμαι τελικά ο κινηματογράφος αντικατοπτρίζει πρότυπα που υπάρχουν ή δημιουργεί πρότυπα που δεν υπάρχουν και η κοινωνία είναι έτοιμη να τα υποδεχτεί;
Ανάλογο ερώτημα υπάρχει και στην κοινωνιολογία. Στην ταινία με τον Καισάριο δείχνουμε έναν ήρωα που θα ήθελε ο κόσμος να υπάρχει, γιατί κανείς δεν έχει τραβήξει ακόμα την καραμπίνα. Ζούμε σε μια χώρα που έχει υποστεί τόσο εκφοβισμό και τρομοκρατία, τέτοια καταπίεση σε επίπεδα κοινωνικής ψυχολογίας που σε άλλες χώρες αν συνέβαιναν αυτά επί έξι χρόνια, με προοπτική δεκαετίας, θα είχαμε αιμοβόρες διαδηλώσεις, τρομοκρατικές οργανώσεις, απαγωγές πολιτικών, δολοφονίες εν ψυχρώ, θα σκοτωνόταν ο κόσμος στο δρόμο. Εδώ δεν έχει ανοίξει ρουθούνι. Όχι πως η βία είναι η λύση. Αλλά δεν γίνεται με υποταγή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανθρώπινο από το να αντιδράς. Βασικοί κανόνες κοινωνικής ψυχολογίας από την εποχή του Λε Μπον.
*Η ταινία θα βγει στις αίθουσες της Ελλάδας, αλλά και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη την άνοιξη. Η διανομή είναι της Fig Leaf Media Production.
