Του Δημήτρη Κετικίδη | Από την έντυπη έκδοση «Τύπος Θεσσαλονίκης»
Στο φυσικό τους περιβάλλον επέστρεψαν σε Καλοχώρι και Κορώνεια 12 άγρια πουλιά πριν από λίγες μέρες, μετά από συνεργασία του Κέντρου «Αλκυόνη» και της «Δράσης» για την άγρια ζωή στη Θεσσαλονίκη.
Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε με τη βιολόγο και φροντίστρια ζώων της «Δράσης» στη Θεσσαλονίκη κ. Μαρία Απιδοπούλου η οποία μιλώντας για την άγρια ζωή τόνισε ότι «το περιβάλλον στην πόλη έτσι όπως είναι δομημένο με ψηλά κτίρια όπως κάθε πόλη, την κάνει κάπως εχθρική».
«Το περιβάλλον στην πόλη έτσι όπως είναι δομημένο με ψηλά κτίρια όπως κάθε πόλη, την κάνει κάπως εχθρική. Παίρνουμε πολλά τραυματισμένα ζώα από την ανθρώπινη παρέμβαση π.χ. από προσκρούσεις σε τζάμια, κυνήγι στα περίχωρα κλπ. Από κάποια πράγματα καταλαβαίνουμε ότι η νοοτροπία των ανθρώπων είναι εχθρική λόγω άγνοιας απέναντι στην άγρια ζωή, επειδή δεν ξέρει πόσο έχει παρέμβει ο ίδιος στη φύση» είπε αρχικά.
Για το αν οι περιοχές όπως το Δέλτα Αξιού και η Λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου προστατεύονται ουσιαστικά, η ίδια είπε ότι:
«Είναι προστατευόμενες περιοχές όπου απαγορεύεται το κυνήγι αλλά έχουμε δει πολλά τραυματισμένα ζώα από κυνήγι. Εγώ δεν θα έλεγα ότι προστατεύεται ουσιαστικά. Δεν μπορώ να ξέρω βέβαια αν θα βελτιωνόταν κάτι με περισσότερους ελέγχους. Η αλλαγή στη νοοτροπία των ανθρώπων θα έφερνε πιο ουσιαστική αλλαγή. Θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνονται και αυστηροί έλεγχοι. Στα 150 μέτρα από εμάς στο κέντρο περίθαλψης, μπορεί να κυνηγήσει ο οποιοσδήποτε κάτι που είναι προβληματικό επειδή εμείς επανεντασουμε ζώα. Αν ο θυροφύλακας δεν είναι αυτόπτης μάρτυρας ότι π.χ. κάποιος κυνηγάει, το ότι τον είδε ένας πολίτης ή εθελοντής δεν σημαίνει ότι θα επιβληθεί κάποια ποινή, πρέπει να γίνει νομική κίνηση δικαστικά».
Σύμφωνα με την ίδια, οι υψηλές θερμοκρασίες στην πόλη λόγω της κλιματικής αλλαγής, επηρεάζουν τα περιστατικά τραυματισμών των ζώων.
«Κυρίως επηρεάζουν τις φωλιές και την αναπαραγωγική επιτυχία των ζώων. Πολλοί νεοσσοί πτηνών είναι εκτεθειμένοι μέσα στις φωλιές στις υψηλές θερμοκρασίες. Αν φωλιάζουν πολύ ψηλά μιλάμε για θερμοκρασίες πολύ υψηλές. Οι γονείς πηγαίνουν να τραφούν αλλού και τα μωρά μπορεί να εγκαταλειφθούν, μπορεί να πέσουν από τις φωλιές λόγω της θερμοκρασίας επειδή αφυδατώνονται» είπε.
Η κ. Απιδοπούλου αναφέρθηκε και στο αν μπαίνουν στον αστικό ιστό ολοένα και περισσότερα άγρια ζώα λέγοντας:
«Πιστεύω ότι πάντα υπήρχαν μέσα στις πόλεις αλλά η Θεσσαλονίκη είναι πόλη που επεκτείνεται οπότε σίγουρα με κάποιον τρόπο επηρεάζει στο ενδιαίτημα των ζώων. Τα ζώα είναι σίγουρο ότι προσελκύονται από σκουπίδια, γι' αυτό μπορεί να βρεθούν πιο κοντά στον άνθρωπο αν δεν βρουν αυτό που θέλουν στη φύση. Αν διαταράσουμε και τα σπίτια τους στη φύση, τότε σίγουρα θα ενοχληθούν και θα αναζητήσουν αλλού ενδιαίτημα».
Σχετικά με το αν υπάρχει συνεργασία με τη ΔΕΗ για τα επικίνδυνα καλώδια, ανέφερε ότι «έχουμε απευθύνει πολλά αιτήματα επειδή έχουμε συνεχώς προβλήματα. Για παράδειγμα, αρχίζουν οι πελαργοί να χτίζουν φωλιές. Τους πολίτες τους παραπέμπουμε στις μονάδες διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών οι οποίες έχουν καλή συνεργασία με τον ΔΕΔΔΗΕ επειδή παρακολουθούν τις φωλιές των πελαργών εμείς έχουμε κάνει αιτήματα για μονώσεις καλωδίων. Είναι λίγο δύσκολο, υπάρχουν λίγα μηχανήματα γι' αυτήν τη δουλειά και η προσέγγιση είναι δύσκολη, ωστόσο μπορώ να πω ότι μας έχουν καλύψει αιτήματα. Θέλει πολύ ανθρώπινο δυναμικό για να κάνεις μια τέτοια δουλειά ολοκληρωμένα».
«Οι μεταφορές από άλλες πόλεις είναι πρόβλημα επειδή δεν υπάρχει νομοθεσία που να τις καλύπτει, οπότε αυτό επαφίεται στον αν θα βρούμε εθελοντές από άλλες πόλεις να μας τα φέρουν ή αν θα δεχτεί το ΚΤΕΛ ζώα. Οι εκλείψεις στον χώρο μας είναι μεγάλες. Η περίθαλψη θα έπρεπε να είναι κάτι που γίνεται από δημόσιο φορέα. Όταν φροντίζουμε 2000 ζώα τον χρόνο, στην ουσία οι πολίτες είναι που βοηθούν περισσότερο. Θέλουμε να στελεχώσουμε μια καλή ομάδα εργαζομένων» συμπλήρωσε.
Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε και με τον Διευθυντή της «Αλκυόνης» κ. Μάριο Φουρνάρη ο οποίος μιλώντας για το πόσο διάστημα χρειάστηκε για να επανενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον τα άγρια ζώα είπε:
Αρχικά, για το πόσο καιρό χρειάστηκε να αποθεραπευτούν ο κ. Φουρνάρης είπε:
«Δεν χρειάστηκε το ίδιο διάστημα για όλα. Τα φοινικόπτερα που αφήσαμε είχαν βρεθεί εξασθενημένα σε πολύ άσχημη κατάσταση το φθινόπωρο. Βρέθηκαν σε διάφορα σημεία δύο στις Κυκλάδες και το άλλο στη Βόρεια Ελλάδα, ετοιμοθάνατα. Καταφέραμε και τα κρατήσαμε ζωντανά, οπότε ηρεμήσαμε λίγο. Δεν μπορούσαν να επανενταχθούν στον χειμώνα επειδή είναι μεταναστευτικό είδος, οπότε έπρεπε στις αρχές της άνοιξης να έρθουν στη Βόρεια Ελλάδα για να συνεχίσουν τη μετανάστευση».
Σχετικά με το ποια είναι τα κριτήρια για την επιστροφή τους στη φύση, ανέφερε:
«Θα πρέπει να είναι υγιές, να έχει αποκατασταθεί το πρόβλημα και να είναι αρτιμελές. Να μπορεί για παράδειγμα ένα πουλί να πετάξει, να επιβιώσει και να κυνηγήσει για να ζήσει μόνο του. Ο μεγάλος διαχωρισμός είναι στα επιδημητικά πουλιά, αυτά δηλαδή που ζουν στο ίδιο περιβάλλον όλο τον χρόνο, και τα μεταναστευτικά είδη. Τα επιδημητικά είδη πρέπει πχ να επιστρέψουν εκεί που ζουν. Τα μεταναστευτικά είδη, ανάλογα με τον χρόνο που ζουν πρέπει να πάνε στην κατάλληλη περιοχή»
Ο αριθμός των τραυματισμένων ζώων που δέχονται στην Αλκυόνη όπως είπε, δεν έχει αυξηθεί, ωστόσο στη Θεσσαλονίκη τα περιστατικά είναι περισσότερα.
«Είναι σταθερός γύρω στα 500-700 περιστατικά που δεχόμαστε εμείς στην Πάρο στην Αλκυόνη. Οι συνεργάτες μας στη Θεσσαλονίκη έχουν περισσότερα περιστατικά επειδή εξυπηρετούν όλη τη βόρεια Ελλάδα και έχουν 2000 περιστατικά τον χρόνο κάτι το οποίο δεν είναι μικρός αριθμός επειδή λειτουργεί σε εθελοντική βάση χωρίς χρηματοδότηση» ανέφερε.
Ο κ. Φουρνάρης μίλησε και για το ποια είναι τα πιο συχνά αίτια τραυματισμού, απαντώντας ότι είναι τα «τροχαία περιστατικά, και τα χτυπήματα σε ηλεκτροφόρα καλώδια». «Πολλά είναι ορφανά, και δυστυχώς έχουμε αρκετά παράνομα πυροβολημένα αλλά και δηλητηριασμένα. Σε πολύ μικρό ποσοστό είναι φυσικά αίτια. Τα περισσότερα περιστατικά έρχονται από ανθρωπογενείς αιτίες».
Σύμφωνα μάλιστα με τον ίδιο, το κράτος δεν έχει χρηματοδοτήσει ποτέ την προσπάθειά τους. «Δεν υπήρχε ποτέ χρηματοδότηση από το κράτος. Εμείς προσπαθούμε να βρούμε χρήματα με αιτήσεις σε ιδρύματα, και με συνδρομές μελών. Όσες προσπάθειες κάναμε για να πάρουμε λεφτά από το κράτος έπεσαν στο κενό. Εμείς, είμαστε όλοι εθελοντές, δεν είμαστε έμμισθο προσωπικό. Όλοι έχουμε εργασία».
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά μάλιστα, οι ίδιοι μεριμνούν για να υπάρχουν από παντού εθελοντές, για να μην υπάρξει υποστελέχωση και σε αυτό το κομμάτι.
«Φροντίζουμε να έχουμε εθελοντές από παντού και δεν είμαστε υποστελεχωμένοι. Αν είχαμε οικονομική δυνατότητα, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα» υπογράμμισε.
Τέλος, σχετικά με την προστασία στα περιβάλλοντα που ζουν τα άγρια πουλιά, είπε ότι «είναι ελλιπής, και όσο περνάει ο καιρός είναι ελλιπέστερη. Τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα όσον αφορά την ευαισθησία του κόσμου».
