">
Παγκόσμιο αντίκτυπο είχε η δολοφονία του Σέσιλ, του λιονταριού-συμβόλου της Ζιμπάμπουε. Και πώς θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά; Η συλλογική ψυχή του πλανήτη ξέρει. Όταν οι ρομαντικοί ως κίνημα, χτυπούσαν καμπανάκι κι ήθελαν να καταγγείλουν τις αλλοτριώσεις ενός ανερχόμενου καπιταλισμού (αν και τα ‘δαμε και τ' άλλα τα συστήματα..) που στοίβαζε πρόχειρα τους ανθρώπους στις παραγκουπόλεις, χρησιμοποίησαν ως όχημα την φύση, τα ζώα και τα παιδιά.
Ο Ντίκενς γράφει το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ο Wordsworth αυτή η μορφή, γράφει για το παιδί ως κοινωνικό προφήτη, ο Γουίτμαν γράφει για τα φύλλα της χλόης κι ο Μπάιρον, κι όχι ο μόνος, χρησιμοποιεί τα ελάφια στοιχειώνοντας την αγγλοσαξωνική συνείδηση ως τον σύγχρονο κινηματογράφο (ο Ελαφοκυνηγός πριν πάει στο Βιετνάμ για να χάσει για πάντα την αθωότητα του κατεβάζει το όπλο του μπρος στο Ελάφι, στην αθωότητα, ρωτώντας σπαρακτικά is it ok is it ok?)...)
Κι όλοι μαζί δημιουργούν τον συμβολισμό του Noble Savage για να χλευάσουν την υποκρισία της αργόσχολης Noble αστικής τάξης... Αυτός ο γελοίος λεφτάς οδοντίατρος λοιπόν που πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του όχι για να βοηθήσει ανθρώπους και ζώα μα για να πάει να σκοτώσει με τον κοτίστικο μάλιστα τρόπο του το πιο όμορφο και διάσημο λιοντάρι του πλανήτη, τον περίφημο και τόσο αγαπημένο Σεσίλ αυτήν την ψευτοπολιτισμένη τάξη εκπροσωπεί. Με τα λεφτά μου γαμώ και την κυρά μου, τον πλανήτη την ζωή του οποιοδήποτε κάτω από εμένα. Για σκεφτείτε: Ένας λεφτάς έχει την δυνατότητα να λαδώσει κρατικές δομές ενός Αφρικάνικου προτεκτοράτου για να σκοτώσει το ανυπεράσπιστο σύμβολο της...
Πόσο μακριά από αυτό που θα ζεις αύριο εσύ με την Διατλαντική Οικονομική Ένωση που έρχεται; Και κρούει ως φαινόμενο το καμπανάκι ενός βαθύτατου υπαρξιακού κινδύνου. Γι αυτό κι ο ξεσηκωμός από κοινότητες ανθρώπων ανά την υφήλιο. Για να το πω ποιητικά κι ας μην γίνει τίποτα:: Τσακίστε τον! Είναι πολιτική πράξη. Αφορά την σχέση μας με το συλλογικό άλλο για το οποίο έχουμε ατομική ευθύνη, αφορά δηλαδή την σχέση μας με την «πόλη»..
