">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Στις 19 Αυγούστου βρέθηκε νεκρός στα νερά του Λος Άντζελες ο 68χρονος σκηνοθέτης Τόνι Σκοτ, μικρότερος αδερφός του διασημότερου σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ. Εικάζεται ότι αυτοκτόνησε πηδώντας από τη γέφυρα Βίνσεντ Τόμας, αν και ακόμα δεν έχει υπάρξει επίσημο ανακοινωθέν επιβεβαίωσης. Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε βαρύ κλίμα (περίεργο, ε;) την περασμένη Παρασκευή. Αν και μου ήταν ιδιαιτέρως συμπαθής δεν θα μπω στη διαδικασία να τον εξυμνήσω μόνο και μόνο επειδή αυτός πέθανε κι εμείς ακόμα ζούμε. Στο κάτω-κάτω της γραφής κι εμείς θα πεθάνουμε. Μήπως αυτό θα μας κάνει κάποτε πιο ξεχωριστούς; Δεν νομίζω. Τουλάχιστον δεν θα έπρεπε.
Ο Τόνι Σκοτ στις καλές εποχές του ήξερε να κουρδίζει το ρυθμό της ταινίας έτσι ώστε να σου κόβει την ανάσα και να φτιάχνει αυτό που ονομάζουμε «εμπορικές» ταινίες. Το «Crimson tide» (1995) ήταν από τις απολαυστικότερες στιγμές μου σε σκοτεινή αίθουσα, ο «Ιλιγγιώδης έρωτας» (1993) άφησε το δικό του στίγμα έστω κι αν ανήκει στην Ταραντινο-μυθολογία (ο Ταραντίνο υπέγραψε το σενάριο), ενώ έχει βάλει το λιθαράκι του και στη μυθολογία των βαμπίρ με την παραγνωρισμένη κι άκρως αλλόκοτη κι αισθησιακή ταινία του «Αίμα και πάθος» («The hunger», 1983). Η Σούζαν Σάραντον σε γυμνές βρικολακίστικες περιπτύξεις με την Κατρίν Ντενέβ, έστω κι αν το γυμνό σώμα της τελευταίας ανήκε σε αντικαταστάτρια, υπό το βλέμμα του άρχοντα Ντέιβιντ Μπάουι. Όχι κι άσχημος συνδυασμός.
Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στον απόλυτο μύθο της δεκαετίας του 80. Το «Τοπ Γκαν» είναι περίπου («περίπου», είπα) σαν τον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987 και την επίθεση της εντεκάτης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους. Όλοι θυμούνται πού το είδαν. Ταινία ορόσημο μιας δεκαετίας κενότητας, κακού γούστου, φαινομενικής σεξουαλικής απελευθέρωσης και κιτς αισθητικής (εντάξει, υπήρχαν και πολλά καλά, όπως πάντα, αλλά αυτήν την στιγμή δεν μου ‘ρχεται κανένα. Α, ναι, οι Depeche Mode) που συνοψίζονταν στο απόλυτο τίποτα του «Τοπ Γκαν». Ο Μάβερικ και ο Άις Μαν, ο Τομ Κρουζ με τη μηχανή και τα γυαλιά Ρέιμπαν, ο σκληρός Βαλ Κίλμερ, η υποβόσκουσα ομοφυλοφιλία στα αντρικά αποδυτήρια, οι εξωπραγματικές αερομαχίες τόνωσης πατριωτισμού και ανδρισμού, το ανύπαρκτο σενάριο και η γόησσα Κέλι ΜακΓκίλις με το αλά Κιμ Γουάιλντ φουσκωμένο μαλλί της. Η ταινία απέκτησε μυθική διάσταση. Ο Τομ Κρουζ έγινε ο απόλυτος σταρ, στόλιζε τους τοίχους των κοριτσιών με το αλαζονικό του ύφος και γινόταν πρωτοσέλιδο σε περιοδικά τύπου Μανίνα και Κατερίνα. Η μουσική της ταινίας παιζόταν από κασέτα σε κάθε παιδικό κι εφηβικό πάρτι. «Θέλεις να χορέψουμε το Take my breath away;»
Η εποχή του Τοπ Γκαν φαντάζει πλέον τόσο μακρινή όσο οι δεινόσαυροι, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μένει σε νοσταλγικές φωτογραφίες που κανείς δεν θέλει να ξαναδεί και ξαναπεθαίνει κάθε φορά που κάποιο τραγικό συμβάν μας υπενθυμίζει την ύπαρξή της.
Ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε. Αυτό ήταν ένα αληθινό σοκ. Τώρα ο Τόνι Σκοτ αυτοκτόνησε (;) και το Τοπ Γκαν έγινε πλέον έργο μακαρίτη.
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κάποτε, τότε, μόλις είχε τελειώσει η δεκαετία του 80, τραγουδούσε έναν από τους ομορφότερους στίχους, μια από τις πικρότερες αλήθειες. Μιλάει για τον έρωτα, μιλάει για το χρόνο, μιλάει για τα πάντα, ακόμα και για το Τοπ Γκαν: «Δεν είναι η απουσία της μονάχα που πληγώνει, είναι και η πίκρα που πονά για ό,τι τελειώνει…»
