">
Κώστας Μπέης - Εκδοτικός Οίκος: Α.Α. Λιβάνη
Πού βρισκόμαστε; Πού πάμε; Τι προοπτικές έχουμε;
Δημοσιεύθηκε στην ημερήσια εφημερίδα
«Τύπος Θεσσαλονίκης»
Παρουσίαση: Δημήτρης Κακαβελάκης
Ένα βιβλίο «ανοιχτό», για όλη τη σύγχρονη οικονομική και πολιτική ενσκλάβωση της Ελλάδας στην «άγρια χούντα» των ξένων εκμεταλλευτών – δυναστών, που θέλει εξουθενωμένο οικονομικά τον ελληνικό λαό, για να τον φέρουν στην κατάσταση απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας, γιατί, όπως γράφει στο αποκαλυπτικό βιβλίο του ο καθηγητής Κ. Μπέης, η πιο έγκυρη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine έγραψε ότι: «Σε πολύ υψηλότερο βαθμό από ό,τι συνηθίζεται και είναι αναγκαίο για ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδώσει την ανεξαρτησία του κράτους». Όμως, έτσι, χωρίς εθνική ανεξαρτησία, ποιο δρόμο θα πάρουμε για την ξανααπόκτησή της;
Ένα έντιμο και καθαρό αυτοκατηγορώ και ένα ανηλεές και υπεύθυνο σφυροκόπημα, για το σημερινό ελληνικό μας κατάντημα κάνει ο ομ. Καθηγητής Δικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στο νέο πολυσέλιδο βιβλίο του (444 σελίδες), με λόγο τολμηρό ευθύνης, με τίτλο: «Η Ελλάδα που αγάπησα, η Ελλάδα της χρεοκοπίας» και υπότιτλο: «Πού βρισκόμαστε; Πού πάμε; Τι προοπτικές έχουμε;»
Στο σημαντικό αυτό βιβλίο της πολιτικής κατάθεσης ενός ελεύθερου πολίτη και διακεκριμένου νομομαθούς καθηγητή, (αλλά και γνήσιου ορθόδοξου ιερέα) προτάσσεται το ακόλουθο κείμενο: «Η Ελλάδα, ύστερα από πολλών αιώνων δουλεία, ποτέ δεν κατόρθωσε να έχει «ανεξαρτησία κράτους». Ούτε οι άλλοτε κοτζαμπάσηδες (ήδη δε ο λεγόμενος πολιτικός κόσμος, αντάμα με κάποιους στρατηγούς, πανεπιστημιακούς, καθώς και επιχειρηματίες που επίσης σιτίζονται από τις χοντρές δουλειές του Δημοσίου) μήτε ο απλός ημιμαθής λαός είχαν ποτέ την απαιτούμενη θέληση να ιδρύσουν ευρωπαϊκών προδιαγραφών κράτος.
Η εύστοχη απειλητική προειδοποίηση της καυστικής μεταπολεμικής κωμωδίας «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», ήδη επαληθεύτηκε, με κοινή ευθύνη όλων μας».
Αυτά δεν ήταν η Ελλάδα
Σ’ αυτό το βιβλίο, σ’ ένα μακροσκελή πρόλογό του, ο αγαπητός στοχαστής, ιερές, καθηγητής και πνευματικός μαχητής, αναφέρεται στην, εκ προγόνων, γονέων και προσωπική του πορεία στους δρόμους της δικής του προσφοράς, συμμετοχής και ευθύνης. Μαρτυρώντας τίμια της δικές του ευθύνες στην στήριξη του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, πιστεύοντας στην ανάγκη αλλαγής στη χώρα. Για να αρνηθεί, τότε να εκλεγεί βουλευτής, να υπουργοποιηθεί και να συνταυτιστεί απόλυτα με το βαθύ και εκμεταλλευτικό πράσινο ΠΑΣΟΚ. Το οποίο, σε κάποια φάση της πορείας του, αντιλήφθηκε ότι άρχισε να κιτρινίζει… Χωρίς όμως να τολμήσει να αποστασιοποιηθεί αποφασιστικά. Επικαλούμενος παρεμποδίσεις φίλων, όπως ο Στ. Παπαθεμελής, ο αείμνηστος πρόεδρος της βουλής Γιάννης Αλευράς, του οποίου το ήθος ενσυνείδητης έντιμης πενίας, δεν συνάντησε σε κανέναν άλλο πολιτικό, όπως γράφει στη σελ. 44 του προλόγου του. για να τονίσει, στο τέλος της ίδιας σελίδας και τα εξής, για τον τέως πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη:
«Και είμαι μεν πρόθυμος, κατά τη συνηθισμένη έκφραση, να βάλω το χέρι μου στη φωτιά, αναφορικά με το προσωπικό αδωροδόκητο ήθος του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, δίχως, όμως, αυτή η πίστη μου να με τυφλώνει σε όσα έχω ακούσει αναφορικά με μεθόδους που επέτρεπαν στον αυτοσεβασμό του τη συμπαράσταση εκ μέρους του κομματικού μηχανισμού, κάτω από την παγερή παραδοχή του ότι «Αυτή είναι η Ελλάδα». Δηλαδή, εκείνη η Ελλάδα που από εκεί έφθασε εδώ στην κατάσταση κατάρρευσής της».
Οι επιτυχίες Σημίτη δεν τον απαλλάσσουν ευθυνών
Για να αναφερθεί στις διάφορες πρωθυπουργικές επιτυχίες του, όπως η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η συμμετοχή μας στο ευρώ (η οποία από άλλους θεωρείται αποτυχία) τα μεγάλα δημόσια έργα κ.λπ.
Για να τονίσει ότι:
«Όμως, όλα αυτά δεν αρκούν για να εξαλείψουν την πικρία από την παγερή αποστροφή που είχε ακουστεί στη Βουλή της εποχής εκείνης: «Οποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα». Και πολύ περισσότερο, οι επιτυχίες στους κόλπους της ενωμένης Ευρώπης, δεν δικαιολογούσαν την πολιτική μεθοδευμένη δικαστική σκευωρία του λεγόμενου Ανώτατου Δικαστηρίου, που, ως τώρα, έβαλε ταφόπλακα τις αποζημιώσεις των θυμάτων της βάρβαρης γερμανικής κατοχής. Ενώ, η δικαιοσύνη έπρεπε να μείνει ουδέτερη. Για να καταλήξει στο σημαντικό αυτό προλογικό απολογισμό ζωής και κριτικής των πολιτικών γεγονότων, με αυτοκριτική του, λέγοντας:
Να γκρεμιστεί το καθεστώς οικογενειοκρατίας κ.λπ.
«Λοιπόν, οι ήδη προχωρημένης ηλικίας πανεπιστημιακοί συνάδελφοι, που τώρα πια ξεσηκωθήκαμε απαιτώντας να γκρεμιστεί το καθεστώς της οικογενειοκρατίας, της κλεπτοκρατίας, της ατιμωρησίας, της κατ’ επίφασιν λειτουργίας των θεσμών, ιδίως δε με την αδιάλλακτη απαίτηση της έγκαιρης, έντιμης και πλήρους ενημέρωσης του φερόμενου ως κυρίαρχου λαού, δεν τρέφομεν αυταπάτες. Γνωρίζουμε ότι εμείς λειτουργούμε με χαμηλές προσδοκίες σαν εκείνους τους τρεις άγνωστους εμπόρους της Οδησσού, οι οποίοι, πριν από δυο αιώνες, έριξαν το σπόρο της αντίστασης, ιδρύοντας τη φιλική εταιρία. Στη μακρινή μελλοντική και μάλλον απλώς ενδεχόμενη αφύπνιση του γένους προσβλέπουμε, μ’ επίγνωση του ότι εμείς δεν θα προλάβουμε να τη δούμε (απαισιοδοξία). Όμως, παλεύουμε και θα παλέψουμε γι’ αυτήν. και μόνοι και μετά πολλών και «εκάς οι νεκροί».
Για να προτάξει πριν από το πρώτο κεφάλαιο που έχει τίτλο «Η Ελλάδα της χρεοκοπίας» τρεις ενότητες στίχων της ποιήτριας φιλοσόφου Αννας Κελεσίδου. Παραθέτουμε την τελευταία (3η) στροφή:
«Εσεται ήμαρ
που των παιδιών μας τα παιδιά
θα επιβάλλουν στους υπαίτιους της κρίσης,
πρωτεργάτες, συνεργούς κι υποταγμένους
έσχατη «σπάθη»,
όπως τώρα ορίζει ο νόμος
για τους ανίατους ιερόσυλους
και πατροκτόνους»
Δικαιοσύνη στα μέτρα του «εθνικού συμφέροντος» (και τα άλλα περιεχόμενα)
- Πρόλογος
- Ανδρες δικαστές και… (στίχοι Αννας Κελεσίδου)
1. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας
2. Για το Γιάννη Αλευρά
3. Και για τον Αντρέα
4. Ποιος φταίει;, εμείς όλοι
5. Δικαιοσύνη στα μέτρα του εθνικού συμφέροντος
6. Και περί της εκκλησίας
7. Η διαχρονική παθογένεια του ελληνισμού
8. Για την ανάγκη να ιδρυθεί επιτέλους ελληνικό κράτος
- Αντί επιλόγου
- Ο συγγραφέας και το έργο του
Η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδώσει την ανεξαρτησία του κράτους
Αυτό το τραγικό γεγονός αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σαν απάντηση στον υπότιτλο του έργου που ρωτάει πού βρισκόμαστε; Πού πάμε, τι προοπτικές έχουμε; Για να γράψει ο συγγραφέας Κώστας Μπέης ότι:
«Αναφορικά με αυτά τα ερωτήματα, την πειστική απάντηση έχουμε από το ακόλουθο σχόλιο της πιο έγκυρης γερμανικής εφημερίδας, της Frankfurter Allgemeine, που έγραψε ότι: «Σε πολύ υψηλότερο βαθμό απ’ ό,τι συνηθίζεται και είναι αναγκαίο για ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδώσει την ανεξαρτησία του κράτους». Για να σημειώσει ο καθηγητής Μπέης: «Γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα εφεξής μόνον κατ’ όνομα υπάρχει ως αυτοτελές (και πολύ περισσότερο ως τάχα «ανεξάρτητο») ευρωπαϊκό κράτος. Η χώρα μας και ο λαός τελούν υπό ξένη οικονομική, δημοσιονομική και ελεγκτική κατοχή…».
Πικρή η παραδοχή πως η πατρίδα μας έχει ξανά κατοχή
Για να συμπληρώσει στο τελευταίο μέρος του βιβλίου «Αντί επιλόγου» ο καθηγητής Κώστας Μπέης και τα εξής: «Η πικρή παραδοχή της ωμής αλήθειας, ότι η πατρίδα μας τελεί υπό ξένη και κατ’ επίφαση φιλική κατοχή. Όμως, ως μοναδική μου προσωπική ανακούφιση παραμένει, η οπωσδήποτε αισιόδοξη παραδοχή το ότι καθόλου μόνος, αλλ’ αντάμα με ελάχιστους προβληματιζόμενους -επίσης καθυστερημένα- φίλους συναδέλφους και άλλους συμπατριώτες, επιτέλους, ορθώσαμε ανάστημα και αντιτάσσουμε σταθερά και αδιαπραγμάτευτα, τη δική μας αντίσταση, με μοναδικό όπλο τον τεκμηριωμένο (και ανοιχτό σε κάθε βάσιμη αντίρρηση) λόγο».
Δεν υπάρχουν διατάξεις για εκχωρήσεις σε ξένους
Τι γράφει, όμως, στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, με τίτλο: «Η Ελλάδα της χρεοκοπίας»; Από τη σελίδα 45 επιλέγουμε αποσπάσματα.
1. Τώρα που η χώρα μας είναι υπερχρεωμένη, με διακηρυγμένη και έμπρακτη την υποδούλωσή της στους διεθνείς δανειστές της, προέχει για την επιστήμη του Δικαίου και ειδικότερα για την επιστήμη του Συνταγματικού Δικαίου, ο προβληματισμός, αν, σύμφωνα με το ελληνικό σύνταγμα, η ελληνική κυβέρνηση έχει την εξουσία να συνάπτει διεθνή δάνεια, που δεν θα είναι σε θέση να ξεπληρώσει, με αποτέλεσμα να είναι υποχρεωμένη αργότερα να εκχωρεί στους δανειστές της την εξουσία, για την εκ μέρους εκείνων του ήδη χρεοκοπημένου μορφώματος, που κάποτε συγκροτούσε το (με ή δίχως εισαγωγικά) ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.
2. Η μελέτη μου δεν εντόπισε σαφή και κατηγορηματική συνταγματική διάταξη, που να δίνει στην εκάστοτε κυβέρνηση την εξουσία να συνάπτει δάνεια, τα οποία προδήλως δεν θα είναι σε θέση να εκπληρώσει.
3. Πολύ δεν περισσότερο δεν εντόπισα σαφή και κατηγορηματική συνταγματική διάταξη που να δίνει την εξουσία στην εκάστοτε κυβέρνηση να εκχωρεί στους (ξένους) δανειστές τις κρίσιμες διοικητικές και περιουσιακές εξουσίες, με στόχο την άμεση εκ μέρους εκείνων διαχείριση κρατικών αρμοδιοτήτων, που θα οδηγήσουν στην αποπληρωμή των εκκρεμών εξωτερικών δανείων.
Αλλά, το βιβλίο του καθηγητή Μπέη «Η Ελλάδα που αγάπησα, η Ελλάδα της χρεοκοπίας» περιλαμβάνει πλήθος ντοκουμέντων και νομικών – συνταγματικών παραβάσεων, που έχουν διαπραχθεί σε βάρος της εθνικής ανεξαρτησίας, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, ο κυρίαρχος αυτός, ο υπέρ πάντα Νόμον.
Όμως, αυτή η μέγιστη παραχάραξη της δημοκρατίας έφθασε, ήδη, στα όρια ανάγκης υπέρβασής της, γιατί αλλιώς θα δημιουργηθούν εκρηκτικές συνέπειες στη χώρα, για απαλλαγή από την υπερεξουσία της τρόικας, που εξουθενώνει τον ελληνικό λαό, για μακροχρόνια υποδούλωση του ελληνικού έθνους στη στυγνή εκμετάλλευση, με συνεχείς εκβιασμούς των ξένων τοκογλύφων, χάνοντας την Ελλάδα που αγαπήσαμε.
