">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Το μιλένιουμ σηματοδότησε την εποχή της Ευρώπης. Πρώτα οι Δίδυμοι Πύργοι, που οδήγησαν στην εσωστρέφεια της Αμερικής, μετά οι επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, που κόστιζαν πολύ στην οικονομία της Ουάσινγκτον, το άστρο της Αμερικής φάνηκε να τρεμοσβήνει. Έλειπε ακόμη και ο χαρισματικός ηγέτης που θα άμβλυνε τις οξείες αντιθέσεις μιας κοινωνίας των ανισοτήτων, καθώς η προσωπικότητα του Τζορτζ Μπους του νεότερου φάνηκε στην πάλαια Ευρώπη σαν το κάτοπτρο μιας ολόκληρης αχανούς χώρας. Παράλληλα, η Ευρώπη ανθούσε. Η ευμάρεια γινόταν συνώνυμη με την περαιτέρω ενοποίηση της ΕΕ και η απαρχή του 21ου αιώνα ήταν δική της. Ήταν όμως αυταπάτη.
Στηριγμένη σε σαθρά θεμέλια, η Ευρώπη δεν άντεξε ούτε μια δεκαετία. Το όνειρο γρήγορα μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ο Οικόνομιστ απεικόνιζε το ευρώ, το σύμβολο της ισχυρής Ευρώπης, σαν φλεγόμενο μετεωρίτη που ετοιμάζεται να χτυπήσει την ήπειρο μας. Η κρίση μπορεί να ξεκίνησε από τη Γουόλ Στριτ, όταν όμως πέρασε τον Ατλαντικό, η Ευρώπη ήταν πιο αδύναμη στην αντιμετώπιση του. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στην Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, κυρίως την περιφέρεια, έφεραν εκρηκτικές συνέπειες. Βαθιά ύφεση, τρομακτική ανεργία, χρεοκοπημένα κράτη που διασωληνώνονται, ενώ οι λαοί εξαθλιώνονται.
Παράλληλα, οι έννοιες που πάντα βοηθούν την δημιουργία της ηγεμονίας δέχτηκαν ισχυρό, αν όχι ανεπανόρθωτο, χτύπημα. Η ευρωπαϊκή ιδέα συνδέεται πλέον άρρηκτα με την λιτότητα. Η ενοποίηση έχει σχετιστεί πρώτον με την στρούγκα της ευρωζώνης και δεύτερον με το απύθμενο θράσος πολιτικών ελάσσονος σημασίας που ίσως λόγω απώτερων στόχων ή ίσως λόγω της ευκαιρίας που τους δόθηκε να ασκήσουν εξουσία πάνω στο κουφάρι τόσο της ελληνικής οικονομίας όσο και των σπιθαμιαίων εγχώριων πολιτικών μας, ζήτησαν από το να μην γίνουν εκλογές μέχρι το να ψηφίσουμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Οι θεσμοί της Ευρώπης αποκαθηλώθηκαν με το Βερολίνο να αποφασίζει και να διατάζει.
Παράλληλα, ο πολιτικός λόγος στην Ευρώπη μεταβλήθηκε ταχέως σε ηθικοπλαστικά ιδεολογήματα. Οι χώρες της περιφέρειας, με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα, δαιμονοποιήθηκαν. Ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητας μας. Ήμασταν πρωταθλητές της διαφθοράς (το γεγονός ότι οι χοντρές μίζες είχαν πρωταγωνιστές γερμανικούς κολοσσούς δεν έπαιξε κανέναν μα κανέναν ρόλο). Έτσι, φτάσαμε στις θυσίες που πρέπει να κάνουν οι Έλληνες για να εξαγνιστούν από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Μάλιστα, όπως πολύ θρησκευτικά αποκαλείται, οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, της Ευρώπης και του κόσμου πρέπει να προφυλαχτούν από εμάς και την ακολασία μας διότι διαφορετικά θα τους «μολύνουμε». Η ομιλία του Λουκά Παπαδήμου στις Βρυξέλλες την Παρασκευή είναι το απόλυτο πρότυπο της μοραλιστικής αντίληψης για την κρίση. Όπως όλες οι ομιλίες του άλλωστε. Πριν την ψήφιση του PSI, μας περιέγραφε την Αποκάλυψη της δραχμής. Τώρα, ελέω εκλογών, μας παρουσιάζει και τον παράδεισο, παρότι το τζίνι (ανάπτυξη) θα παραμένει στο μπουκάλι.
Η σύνθεση δεν σταματά εκεί. Ταυτόχρονα με την μοραλιστική δημαγωγία, οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις και οι οικονομικοί όροι που εισήχθησαν στην ζωή μας θυμίζουν την περίοδο που η Εκκλησία ταμπούρωνε τη γνώση για να κρατάει τα γκέμια του ποιμνίου. Ποιος Έλληνας δεν έχει ακούσει για το πρωτογενές έλλειμμα, τις δευτερογενείς αγορές και τα τοιαύτα;
Στην Ευρώπη δεν έχουμε Δίδυμους Πύργους. Έχουμε σπρεντ, οίκους αξιολόγησης, CDS και άλλες ορολογίες με τις οποίες μας εξοικείωσαν βιαίως. Η έκρηξη όμως είναι εξίσου ισχυρή.
