">
Του ΣΩΤΗΡΗ ΜΠΑΜΠΑΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΥ
Στην ταινία «Το κυνήγι» του Τόμας Βίντερμπεργκ (αριστουργηματική ταινία, να τη δείτε) ένα κοριτσάκι στο νηπιαγωγείο λέει στη διευθύντριά της πως ο δάσκαλος τής έδειξε τα γεννητικά του όργανα. Όχι, μόνο δεν το έκανε, αλλά για την ακρίβεια είναι υποδειγματικός δάσκαλος. Το κοριτσάκι λέει ψέματα για τους δικούς του λόγους, αλλά δεν έχει σημασία. Ποιος δεν θα το πίστευε; Ποιος άνθρωπος θα κατηγορούσε κάποιον άλλον άδικα, χωρίς να υπάρχει έστω και λίγη φωτιά; Η ζωή του άντρα στην προηγμένη δανέζικη κοινωνία μετατρέπεται σε αληθινή κόλαση. Διώχνεται κακήν κακώς από το σχολείο, στιγματίζεται, απομονώνεται, μετατρέπεται σε αποδιοπομπαίο τράγο όλης της ασχήμιας των άλλων, λιντσάρεται και αδυνατεί να αποδείξει το προφανές στον συναισθηματικό παροξυσμό των συνανθρώπων του. Εντέλει αθωώνεται δικαστικά, αλλά λίγη σημασία έχει. Η ρετσινιά έχει μείνει. Η επανένταξή του θα είναι μια φρούδα ελπίδα. Το μίσος δεν σβήνει εύκολα. Η καχυποψία δεν καταλαγιάζει.
Στην Ελλάδα της κρίσης οι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι πολλοί, ανάλογα με το πού στέκεσαι και τι πιστεύεις, ανάλογα με το πόσο αφήνεσαι να επηρεάζεσαι από τη συστηματική προπαγάνδα. Οι μετανάστες φταίνε, η αστυνομία φταίει, οι πολιτικοί φταίνε, το αόρατο σύστημα φταίει, οι Γερμανοί φταίνε, όλη η Ευρώπη φταίει, όλο το σύμπαν φταίει, οι Τούρκοι φταίνε, οι Ρώσοι, οι Αμερικανοί, διαλέξτε και πάρτε, για όλους έχει ο μπαξές. Και φυσικά φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, διότι τρώνε τα λεφτά μας, τους φόρους μας, τα σπίτια μας, το φαγητό μας, είναι χοντρά τέρατα και διεφθαρμένοι. Πολλοί αντλούν ευχαρίστηση βλέποντας τη ζωή των δημόσιων υπαλλήλων να μετατρέπεται σε αφόρητη ανηφόρα, διότι τα θέλει ο κώλος τους και καλά να πάθουν. Χαίρονται που οι ΔΕΚΟ δίνουν συμβάσεις για 480 ευρώ καθαρά το μήνα και που ο πρωτοδιόριστος εκπαιδευτικός αναγκάζεται να ζήσει σε συνθήκες φτώχειας εκτός έδρας με 630 ευρώ καθαρά. Καλά να πάθει κι αυτός με τόσες διακοπές που έχει. Βέβαια, οι ίδιοι θα υποστηρίξουν πως η ανοικοδόμηση πρέπει να ξεκινήσει από την παιδεία, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα όταν η εκπαίδευση εξαθλιώνεται. Ο παραλογισμός, η υποκρισία και η χαιρεκακία ανθούν σε περιόδους κρίσης.
Στο πλαίσιο του ανελέητου βομβαρδισμού του δημόσιου τομέα και της εξοικονόμησης πόρων, πέρασε ένας νόμος, ο οποίος όχι μόνο δεν προκάλεσε αντιδράσεις, αλλά χειροκροτήθηκε από ΜΜΕ και πολίτες. Σύμφωνα με το νέο νόμο οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι (κοινώς υπάλληλοι στους οποίους έχει ασκηθεί ποινική δίωξη) τίθενται σε διαθεσιμότητα μέχρι να αποφανθεί το δικαστήριο. Ναι, πολύ ωραίο ακούγεται, διότι θεωρούμε δεδομένο πως είναι όλοι ένοχοι, λαμόγια και τα λοιπά και είμαστε πάρα πολλοί ικανοποιημένοι που πλέον με νόμο καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας και το «αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου» έγινε εν μια νυκτί «ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου». Όχι μόνο αυτό, αλλά πλέον η ανικανότητα του δικαστικού συστήματος να εκδικάσει τις υποθέσεις σε λογικό χρονικό διάστημα, στρέφεται εις βάρος των δημόσιων υπαλλήλων και στο εξής μπορεί κάποιος να βρίσκεται σε διαθεσιμότητα για χρόνια, στιγματισμένος και στην ανέχεια μέχρι να αποφανθούν τα δικαστήρια για την αθωότητα ή ενοχή του.
Έχουμε τρελαθεί τελείως. Προφανώς και ο δημόσιος τομέας νοσεί, προφανώς και πρέπει να γίνουν περικοπές, προφανώς πρέπει να υπάρξουν απολύσεις, διότι υπάρχουν αμέτρητα ονόματα που βρίσκονται στη μισθοδοσία χωρίς καν να γνωρίζουν σε ποια οδό βρίσκεται το γραφείο τους, προφανώς πρέπει να παταχθεί η διαφορά, προφανώς η εκπαίδευση χρειάζεται επειγόντως διαρθρωτικές αλλαγές, προφανώς οι αλλαγές θα πονέσουν, προφανώς πολλοί θα δυσαρεστηθούν, αλλά όλα πρέπει να γίνουν με θάρρος, ψυχραιμία, αξιοκρατία, δικαιοσύνη, λογική και όχι ασύστολη και μπακάλικη τσαπατσουλιά λες και σχεδιάστηκε από ανίκανους και ατροφικούς εγκεφάλους (για παράδειγμα κι ένας μαθητής λυκείου γνωρίζει πως αν το πετρέλαιο θέρμανσης αυξηθεί κατά 40%, αυτό ΔΕΝ σημαίνει πως τα έσοδα θα αυξηθούν κατά 40%, πόσω μάλλον όταν ταυτόχρονα συρρικνώνεται ο προϋπολογισμός όλων των νοικοκυριών).
Εν προκειμένω η γενναία λύση είναι η αναδιάρθρωση των δικαστηρίων, ώστε να επιτευχθεί η επίσπευση των διαδικασιών ώστε να μην εκκρεμούν υποθέσεις για πέντε χρόνια. Και ναι, όποιος κριθεί ένοχος, ας απολυθεί. Μια τέτοια εξυγίανση όμως είναι πολύ δύσκολη και ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά με τις προκλήσεις.
Οπότε για μια ακόμα φορά επικρατεί η εξής λογική: Σ’ ένα δωμάτιο έχουμε 20 κεφάλια εκ των οποίων τα 10 είναι παρασιτικά. Τι κάνουμε; Εξετάσεις κι έλεγχο; Όχι, τα κόβουμε και τα 20 και ησυχάζουμε. Να ελπίζεις μόνο να μην βρεθείς κι εσύ κάποτε σ’ ένα τέτοιο δωμάτιο έχοντας καθαρό κεφάλι, διότι θα σε πάρει κι εσένα ο διάολος και οι άλλοι θα τρίβουν χαιρέκακα τα χέρια τους. Σιγά μην ήσουν αθώος…
