">
Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες το dress code στην Αθήνα απαιτούσε άσπρη μπλούζα με χρώμα στα μανίκια και μπλε ή γκρι σορτσάκι. Τη στολή δηλαδή των Special Olympics 2011, η διεξαγωγή των οποίων πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Οι δρόμοι και τα Μέσα Μεταφοράς, όπως το μετρό και τα αστικά, είχαν κατακλυστεί από εθελοντές.
Όπως ακούστηκε από την διοργάνωση ο αριθμός των εθελοντών ξεπέρασε τις 25 χιλιάδες. Οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν φοιτητές και γενικά άνθρωποι ηλικίας 20-30 ετών. Υπήρχαν βέβαια και συμμετέχοντες μεγαλύτερης ηλικίας, ακόμα και τρίτης ηλικίας. Τέλος πήραν μέρος και παιδιά από δώδεκα ετών, ίσως και μικρότερα, και άνω μέσω των Προσκόπων.
Ενδιαφέρον, όμως, προκαλεί το γεγονός πως δεν πρόκειται μόνο για Έλληνες, καθώς δεν ήταν λίγοι αυτοί που βρέθηκαν από το εξωτερικό στην Ελλάδα για να προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους.
Πέρα, όμως, από τους εθελοντές, στους δρόμους υπήρχαν και ομάδες αθλητών που ξεχώριζαν χάρη στη μονοχρωμία των στολών τους. Όπως για παράδειγμα η ελληνική συμμετοχή που παρουσιαζόταν, στον αγωνιστικό χώρο και όχι μόνο, ντυμένη στα μπλε ή η συμμετοχή της Πολωνίας στα κόκκινα.
Οι αγώνες διεξάγονταν στο ΟΑΚΑ, το Ελληνικό, το Σ.Ε.Φ., καθώς και άλλες μεμονωμένες εγκαταστάσεις όπως είναι το Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας στο Μαρκόπουλο. Οι αθλητές έδωσαν όλοι τον καλύτερο τους εαυτό και δεν ήταν λίγες οι φορές που εντυπωσίασαν τους θεατές προσφέροντας τους ένα μαγευτικό θέαμα.
Σκοπός φυσικά της διοργάνωσης δεν ήταν η νίκη ή οι αγώνες, αλλά περισσότερο η διασκέδαση και χαλάρωση των παιδιών. Για το λόγο αυτό υπήρχε πολύ κέφι και ζωντάνια τόσο από τους εθελοντές, τους αθλητές, όσο και τις οικογένειες των αθλητών αλλά και από τους υπόλοιπους παρευρισκομένους που έδωσαν το παρόν. Ενώ πραγματοποιούνταν και διάφορα φεστιβάλ και εκδηλώσεις έξω από αρκετούς αγωνιστικούς χώρους.
Στα διαλείμματα των αγώνων ηχούσαν από τα μεγάφωνα χορευτικά τραγούδια με κύριο και βασικότερο ένα remix του Ζορμπά. Όλοι τότε σηκώνονταν, πιάνονταν και άρχιζαν να χορεύουν. Είναι αλήθεια βέβαια πως το μεγαλύτερο μέρος των σταδίων έμενε άδειο, ειδικότερα τις αρχικές μέρες των αγώνων, αλλά αυτό δεν έδειξε να πτοεί κανέναν.
Φυσικά το γεγονός πως ακόμα και με δωρεάν είσοδο η διοργάνωση δεν είχε μεγάλη προσέλευση, φανερώνει την πικρή πραγματικότητα και τον παραγκωνισμό αυτών των παιδιών από την κοινωνία μας. Εξάλλου το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ένα γερό και ηχηρό χειροκρότημα, το οποίο δεν μπόρεσε να τους προσφέρει η Αθήνα.
Ακόμα μεγαλύτερη λύπη προκαλεί το γεγονός πως οι περισσότεροι κάτοικοι της Αθήνας έμαθαν για τους Special Olympics όταν οι εθελοντές άρχισαν να εμφανίζονται στο κέντρο της πόλης, ενώ πρωτύτερα αγνοούσαν ακόμα και την ύπαρξή τους, πόσο μάλλον την διεξαγωγή τους στην χώρα μας. Ενώ, όσον αφορά τους πολίτες της υπόλοιπης Ελλάδας μπορούμε μόνο να ελπίσουμε πως άκουσαν κάτι μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Το σημαντικό όμως είναι πως όλοι, αθλητές, οικογένειες και εθελοντές έφυγαν από την Αθήνα με μια γλυκιά ανάμνηση από τους αγώνες. Γνώρισαν καινούργια άτομα και παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, μεγάλες ή μικρές, το διασκέδασαν.
