">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι Ισπανοί «αγανακτισμένοι» ήταν σίγουρα το κορυφαίο θέμα της προηγούμενης εβδομάδας παρά την εκλογική ήττα του Σοσιαλιστικού κόμματος του πρωθυπουργού Θαπατέρο. Εντός της σεναριολογίας για την 5η δόση της χώρας μας, οι δικοί μας «αγανακτισμένοι» έρχονται να κλέψουν με τη σειρά τους την παράσταση σε ένα επικίνδυνο θέατρο του παραλόγου που έχει στηθεί στην πλάτη του πειράματος που διεξάγει το τρίπτυχο ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ. Τα πολιτικά κόμματα κοιτούν προς Σύνταγμα, Λευκό Πύργο, Πάτρα, Ηράκλειο με απάθεια, ψυχρότητα και με μια σαφέστατη δόση έκπληξης. Μπορεί οι «αγανακτισμένοι» να είναι αυτή τη στιγμή μια αδιαμόρφωτη ακόμη δύναμη, αλλά ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει την συνέχεια τους και να διασφαλίσει την επιστροφή τους στα σπίτια τους.
Οι χιλιάδες άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν σε όλη τη χώρα προσπάθησαν με την συμμετοχή τους σε αυτή τη διαφορετική μορφή αντίδρασης να εκδηλώσουν την οργή και την απελπισία τους όχι μόνο στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Σίγουρα στερούνταν συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων. Σίγουρα στερούνταν αυτό που τα κόμματα αποκαλούν «πρόγραμμα». Όμως μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα και την εκκίνηση, καθώς ήδη φέρουν χαρακτηριστικά μιας ευρύτερης ριζοσπαστικοποίησης και συνειδητοποίησης. Η συλλογικότητα την οποία εκφράζουν είναι μια κραυγή εναντίον της εξατομίκευσης που θρέφει το μοντέλο μιας κοινωνίας «υπακοής» και «ασφάλειας» που όλο και περισσότερο αποτελεί την πραγματικότητά μας. Η διάθεση για αγωνιστικότητα είναι ένας καμβάς πάνω στον οποίο οφείλει να απεικονιστεί η φλόγα του ξεσηκωμού εναντίον της βιαιότητας της κοινωνίας μας.
Οπωσδήποτε για να γίνει κάτι τέτοιο είναι αναγκαία μια σύμπραξη πολλών δυνάμεων, που ανήκουν στις παραδοσιακές μορφές πάλης. Δίχως ανταγωνισμούς γιατί «αν όχι τώρα, πότε;». Η οργάνωση θα είναι αναγκαία, αλλά μπορεί να ξεκινήσει μέσα από τον αυθορμητισμό ανθρώπων που πότε δεν κατάφεραν να δουλέψουν, που ως τώρα πότε δεν είχαν κάποιον φορέα να προασπίζει τα δικά τους συμφέροντα, που βρίσκονταν κατ’ ουσίαν στο περιθώριο. Η ανατροπή της ριζωμένης αντίληψης περί σιωπηλής μειοψηφίας είναι από μόνη της μια πολιτική πράξη, που κυοφορεί πολιτικό λόγο και αυτό είναι το πλέον ενοχλητικό για ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.
Και αν τα παραπάνω αναφέρονται σε ενδεχόμενα θετικά σημεία της «αγανάκτησης» είναι φανερό πως υπάρχουν αρνητικά. Γιατί αν καλλιεργηθεί ο (υπαρκτός σε αυτή τη φάση) μηδενισμός της πολιτικής οργάνωσης τότε οι συγκεντρώσεις της προηγούμενης εβδομάδας θα περάσουν στη λήθη και η αντίδραση θα χαθεί κάπου ανάμεσα στα δελτία των 8 και την επόμενη διοργάνωση ποδοσφαίρου που θα συμμετάσχει η Ελλάδα. Η στοχοποίηση ενός ανθρώπου που σηκώνει μια σημαία αποτελεί κομμάτι της ίδιας βιαιότητας εναντίον της οποίας καταλήφθηκαν οι πλατείες. Η χειραγώγηση εναντίον των ίδιων των θεσμών που το δεύτερο μνημόνιο έρχεται να νεκρώσει είναι ο κίνδυνος που (προ)υπάρχει στις κινητοποιήσεις.
Η επιστροφή στη δραχμή
Στην ακατάσχετη καταστροφολογία, σεναριολογία και υπέρ-πληροφόρηση της τελευταίας εβδομάδας ξεχώρισε η δήλωση της Μαρίας Δαμανάκη στις Βρυξέλλες που μας έθεσε το δίλημμα «σκληρά μέτρα ή επιστροφή στη δραχμή». Για να έρθει μετά και η φημολογία για δημοψήφισμα επί του δεύτερου μνημονίου και της δραχμής. Στην Ευρωπαϊκή χώρα που έφερε το ΔΝΤ ώστε να ξεπεράσει την κρίση, όλα είναι δυνατά. Όπως και ο ωμός εκβιασμός μέσω βίαιων διλημμάτων. Ένα θέμα που ουδέποτε έχει συζητηθεί στο κοινοβούλιο τίθεται ξάφνου ως η μοναδική εναλλακτική επιλογή στις κυβερνητικές αποφάσεις. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όπως και τα υπόλοιπα αντιπολιτευόμενα κόμματα συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ, ουδέποτε παρουσίασαν οποιοδήποτε σχέδιο με άξονα την αποχώρηση από το ευρώ και τώρα η κυβέρνηση παίζει το τελευταίο της χαρτί για να εξομαλύνει την είσοδο του μνημονίου ΙΙ, που σε αντίθεση με τα κινηματογραφικά σίκουελ, θα είναι πιο μεγαλοπρεπές και πολυσχιδές.
«Δραχμή ίσον εποχή των σπηλαίων», δήλωσε ο Αλογοσκούφης αυξάνοντας την ένταση. Η κυβέρνηση από την πλευρά της μπορεί να απέτυχε στην συναίνεση, όμως, ανυπομονεί να αδράξει τους καρπούς ενός ακόμη εκβιασμού. Και εκεί επανέρχεται πιο σημαντικό από ποτέ το ζήτημα των διαδηλώσεων. Γιατί αν καλλιεργηθεί η επικινδυνότητα του μηδενισμού τότε απλά θα βαδίσουμε για δεύτερη φορά το δρόμο της αιματηρής αποτυχίας. Η αποφυγή της προδιαγεγραμμένης αυτής αποτυχίας, που θα οδηγήσει σε πολλαπλές εκτροπές, βασίζεται στην απόρριψη των εκβιασμών και στην πολιτική οργάνωση της απελπισίας.
Διαβάστε για το ίδιο θέμα:
Λευκό Πύργο & Σύνταγμα οδηγούν σήμερα οι δρόμοι
Ασυδοσία, σπατάλη, αδιαφάνεια και μια κρίση που δεν άγγιξε την Κομισιόν
«Επιχείρηση Ελλάδα» από τους «Ανώνυμους» Πειρατές του Διαδικτύου
