Ο Γενοβέζος κωμικός αλλάζει την ατζέντα της Ευρώπης, δονεί συθέμελα το ευρώ, ενώ η Ελλάδα ασχολείται με τους υπαλλήλους της τρόικα
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο Γκρίλο έριξε τη βόμβα. «Η Ιταλία βρίσκεται ήδη, ντε φάκτο, εκτός ευρώ», δήλωσε ο πραγματικός νικητής των πρόσφατων ιταλικών εκλογών, μιλώντας στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Χάντελσμπλατ. Ο Γενοβέζος κωμικός που ξετίναξε την κεντροαριστερά, καθώς 1 στους 4 Ιταλούς κυρίως απ’ το χώρο αυτό ψήφισαν το κόμμα των 5 Αστέρων, ταράζει ξανά την ευρωζώνη, λέγοντας πως τα κράτη της Βόρειας Ευρώπης θα κρατήσουν την Ιταλία στην ευρωζώνη μόνο όσο χρειάζεται ώστε «να αποσυρθούν οι επενδύσεις των τραπεζών τους από τα ιταλικά κρατικά ομόλογα». «Μετά θα μας αφήσουν να πέσουμε σαν μια καυτή πατάτα», καταλήγει.
Το ληστρικό εκλογικό σύστημα της Ιταλίας, μπορεί να έδωσε ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο σοσιαλιστή Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, ενώ ο δικός του συνασπισμός κέρδισε μόλις με 0,30% τον αντίστοιχο του Μπερλουσκόνι, όμως, με τον Καβαλιέρε να έχει την πλειοψηφία στη Γερουσία, οι πιθανότητες σχηματισμού κυβέρνησης έχουν ελαχιστοποιηθεί. Βέβαια, ο Μπερλουσκόνι θα έδινε τα πάντα για να έρθει ξανά στην εξουσία, με μόνο όρο να μην κολλήσει στην κυβέρνηση ο τεχνοκράτης Μάριο Μόντι. Ωστόσο, ο Μπερσάνι αρνείται κατηγορηματικά να κυβερνήσει με τον Μπερλουσκόνι και θέλει τον Γκρίλο. Έλα, όμως, που ο Γκρίλο δεν θέλει ούτε τον έναν, ούτε τον άλλο! Οπότε είναι εξαιρετικά πιθανό να χρειαστούν νέες εκλογές.
Κι έτσι ερχόμαστε πίσω στη συνταρακτική για όλη την Ευρώπη συνέντευξη του Γκρίλο. Συθέμελα θα κλονιστεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, εάν και εφόσον οδηγηθούμε σε νέες εκλογές με τον Γκρίλο να μιλάει τόσο ανοικτά για έξοδο απ’ το ευρώ. Πολιτικό τσουνάμι θα προκληθεί άμα η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης έχει έναν λαοφιλή ηγέτη κόμματος να διεκδικεί την εξουσία με ατζέντα την έξοδο απ’ το ευρώ. Μέχρι τώρα, η στάση των Μπερλουσκόνι και Γκρίλο ήταν αντι-λιτότητας, αντι-Γερμανίας και αντι-ευρώ. Όμως, Γερμανία και Γαλλία πίστευαν πως δύσκολα ή εύκολα, ο Μπερσάνι, ο σοσιαλιστής υποψήφιος που κυβέρνησε με τον αγαπημένο της Φρανκφούρτης Μόντι, θα κέρδιζε και η εκστρατεία των δύο θα κρυβόταν κάτω απ’ το χαλάκι. Οι Ιταλοί, όμως, πήγαν στις κάλπες για να καταδικάσουν τη λιτότητα.
«Πρέπει να αναρωτηθούμε: Τι συνέβη στην Ευρώπη; (...) Γιατί πλούτισε μονάχα η Γερμανία;», λέει ο Γκρίλο, ενώ ξεκαθαρίζει πως δεν θεωρεί τον εαυτό του αντιευρωπαϊστή. «Η Ευρώπη δεν έχει τίποτε να φοβηθεί», λέει και εξηγεί πως είναι αναγκαία μία ισχυρή αναστροφή της κατάστασης και, όπως χαρακτηριστικά τονίζει, «περισσότερη δημοκρατία». Σ’ αυτό το πλαίσιο της δημοκρατίας, ο Γκρίλο λέει πως δεν θα αποφασίσει αυτός για την έξοδο της Ιταλίας απ’ το ευρώ. Ο «κλόουν», όπως τον χαρακτήρισε ο Γερμανός σοσιαλιστής Π. Στάινμπρουκ, προτείνει διαδικτυακό δημοψήφισμα, όπως έγινε με τη Συνθήκη της Λισαβόνας.
Καμία, μα καμία απολύτως σημασία δεν έχει το κατά πόσο ο Γκρίλο εννοεί αυτά που λέει και θα τα κάνει αν εκλεγεί ή είναι ένας απατεώνας που έλκεται από τη νομή της εξουσίας. Το σημαντικό πολιτικό γεγονός, θα φτάναμε στο σημείο να το χαρακτηρίσουμε ιστορικό, είναι πως πλέον, όσο κι αν οι διορισμένοι των Βρυξελλών διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους με τις επιλογές των λαών, αναδύεται πανευρωπαϊκά η δυσαρέσκεια των πολιτών για την πορεία που έχει πάρει τόσο το κοινό νόμισμα όσο και όλη η ΕΕ.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε στον αστερισμό των συναντήσεων με την τρόικα, τους υπαλλήλους δηλαδή των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Πρόκειται για μία εγκληματική στάση του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Έχουμε μείνει να διυλίζουμε τον κώνωπα για το κατά πόσο θα πάρουμε τη δόση των 8 δισ. ευρώ, όταν στην Ευρώπη ολοένα και περισσότερο ακούγονται φωνές εναντίον του ευρώ!
Η εικόνα είναι η εξής. Η Ισπανία, η τέταρτη οικονομία του ευρώ, βρίσκεται σε τραγική κατάσταση. Ακόμη κι αυτό το ομιχλώδες ισπανικό μνημόνιο (δεν έχουν υπογράψει κάτι ανάλογο με την Ελλάδα, αλλά ακολουθούν κατά γράμμα την ίδια συνταγή), έχει οδηγήσει μία ολόκληρη γενιά στην ανεργία, σε εκατοντάδες χιλιάδες εξώσεις και βέβαια καταβαράθρωση του κράτους κοινωνικής πρόνοιας.
Στην Ιταλία, τα λόγια του Γκρίλο αντικατοπτρίζουν αυτό που όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι της εποχής μας προσυπογράφουν. Το γεγονός ότι η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί ή για να καταρρεύσει! Ποια μπορεί να είναι η πορεία της χώρας, όμως, μέσα στο κοινό νόμισμα; Για πόσο ακόμη θα χαλαρώνουν οι πιέσεις με τις πλάτες της ΕΚΤ; Είναι σαφές πως τόσο ένα κομμάτι του λαού, όσο και ένα κομμάτι της επιχειρηματικής ελίτ (προσκολλημένο στον Μπερλουσκόνι) θεωρούν πως έχουν καλύτερη τύχη με τη λιρέτα.
Στη Γαλλία, την δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Εξ ου και η δημοφιλία του Φρανσουά Ολάντ έχει πέσει σε συγκλονιστικά για Γάλλο Πρόεδρο νούμερα. Το 31% οφείλεται στο γεγονός ότι οι Γάλλοι δεν μπορούν να αποδεχτούν μία νέα κυβέρνηση Σαρκοζί, με το ψευδεπίγραφο πέπλο της σοσιαλδημοκρατίας. Η πολιτική λιτότητας και υποχωρητικότητας προς το Βερολίνο δεν εκπαραθυρώθηκε από το Μέγαρο των Ηλύσιων, παρά τις προεκλογικές προκηρύξεις του Ολάντ και αν αυτή η δυσαρέσκεια μετατραπεί σε κοινωνικό αγώνα, όλη η Ευρώπη θα νιώσει τα αποτελέσματά του.
Η Γερμανία, σε αντίθεση, με τις υπόλοιπες ισχυρές χώρες της ευρωζώνης προσπαθεί να διατηρήσει την υπάρχουσα κατάσταση για το δυνατόν περισσότερο. Ωστόσο και το Βερολίνο δεν πρόκειται να αφήσει την Ιταλία ή την Ισπανία να αποφασίσει αυτή τη μοίρα του κοινού νομίσματος. Αν τα γκέμια πάνε να χαθούν, η ίδια η Μέρκελ θα αποφασίσει μέχρι και τη διάλυση του κοινού νομίσματος! Μόνο τυχαία, άλλωστε, δεν είναι η χρονική στιγμή της δημιουργίας κόμματος κατά του ευρώ στη Γερμανία. Ειδικά όταν οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και οικονομολόγοι που απαρτίζουν την κίνηση αυτή (τον Απρίλιο θα μετατραπεί σε κόμμα) είναι πρώην ή και νυν (!) Χριστιανοδημοκράτες. Ωστόσο, αυτό που η Μέρκελ δεν μπορεί να προλάβει είναι μία λαϊκή πανευρωπαϊκή αντίδραση. Ήδη, άλλωστε, οι λαοί ανά την Ευρώπη καταψηφίζουν στις κάλπες τους πολιτικούς κρουνούς του Βερολίνου, παρεμβαίνοντας στα σχέδιά τους.
Το λυπηρό είναι πως η Ελλάδα, η χώρα που έχει υποφέρει τα μέγιστα από τα Μνημόνια και τις πολιτικές σοκ που εφαρμόζονται, είναι ουραγός των εξελίξεων. Έρμαιο μίας πολιτικής ελίτ που ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΙΠΟΤΕ, παρά μόνον ανούσιες κόντρες, για να δείχνουν τα ίδια κανάλια που τους στηρίζουν. Έρμαιο μίας απόλυτης ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ σε επίπεδο πνευματικότητας. Τυφλωμένη βαδίζει σήμερα η Ελλάδα, ενώπιον γεγονότων που θα αλλάξουν την ήπειρά μας όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
