Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ξεσπάθωσαν οι Γερμανοί. Ο Σόιμπλε έδινε δυο-τρεις συνεντεύξεις την ημέρα όπου μόνο που δεν μας είπε πως η Κύπρος ευθύνεται για την παγκόσμια οικονομική κρίση, μην παραλείποντας να τονίσει πως πρόκειται για μία… «κουκίδα» που αν χρειαστεί θα την αφανίσουν οι γερμανικοί μηχανισμοί της ευρωζώνης. Πιο λιτός ήταν ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών, Φόλκερ Κάουντερ. «Η Κύπρος παίζει με τη φωτιά» είπε κυνικά, για να πάρει το λόγο και η ίδια η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Χρόνια είχε να παρέμβει προσωπικά η Μέρκελ, σε επίπεδο δημόσιων δηλώσεων εννοούμε όχι παρασκηνιακά, για να εκβιάσει έναν «εταίρο». «Το επιχειρηματικό μοντέλο της Κύπρου έχει πεθάνει», είπε η καγκελάριος, για να συμπληρώσει πως η Κύπρος «δεν πρέπει να δοκιμάσει την υπομονή των δανειστών της».
Τα γερμανικά μέσα ακολούθησαν την ίδια γραμμή. «Γιατί η Ευρώπη πρέπει να σκληρύνει τη στάση της με την Κύπρο», ήταν ο τίτλος που δέσποζε στο περιοδικό Σπίγκελ. «Αν οι Βρυξέλλες υποχωρήσουν, οι μελλοντικές προσπάθειες για τη σωτηρία του ευρώ θα έχουν γίνει πολύ δυσκολότερες», έλεγε με μένος ο αρθρογράφος. Μάλιστα, μέσα στην παραφροσύνη της αλαζονείας και των εμμονών της Γερμανίας, η ανάλυση του Σπίγκελ παρουσιάζει το εξής παράδοξο: από τη μία πλευρά ισχυρίζεται πως είναι απόδειξη δημοκρατικότητας η απόφαση της Κύπρου να απορρίψει τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ και απ’ την άλλη υποστηρίζει πως η αξιοπιστία της ευρωζώνης εξαρτάται από την υποχώρηση των Κυπριών! «Έστω και λίγο πίσω να κάνει το Γιούρογκρουπ προς το μικρομέλος (!) Κύπρο, τότε οι μελλοντικές μάχες θα είναι ήδη χαμένες», γράφει με θράσος το γερμανικό έντυπο, προτρέποντας ουσιαστικά την Ευρώπη να εκτελέσει την Κύπρο για παραδειγματισμό.
Ασχέτως των γερμανικών επιβουλών, πάντως, αξιοσημείωτο είναι πως μόλις 15 μέρες χρειάστηκε ο ανεκδιήγητος Νίκος Αναστασιάδης για να έχει οδηγήσει τη Μεγαλόνησο: 1) σε οριστική κατάρρευση του 20ετούς της μοντέλου ανάπτυξης ως χρηματοπιστωτικό κέντρο, 2) σε διάρρηξη των σταθερών σχέσεων της χώρας του με τη Ρωσία (κάτι που έγινε σαφές απ’ τη δεύτερη μέρα της Προεδρίας του, όταν και είπε πως η Κύπρος θα μπει στο ΝΑΤΟ, ουσιαστικά υποσχόμενος δορυφοριοποίηση στην Αμερική), 3) αλλά και να καταστήσει ουσιαστικά υποθηκευμένο το μέλλον της Κύπρο ως μία οικονομία υδρογονανθράκων, όταν όλες οι μελέτες αποδεικνύουν την ανάγκη που θα έχει η Ευρώπη για φυσικό αέριο την επόμενη δεκαετία.
Ιστορική είναι η δοκιμασία της Κύπρου και του κυπριακού λαού. Το όχι του κοινοβουλίου προσπάθησε να περιορίσει τις ζημιές του εγκληματικού Γιούρογκρουπ του περασμένου Σαββάτου, όμως, οι νέοι εκβιασμοί για χρεοκοπία τη Δευτέρα, καθώς και η εγκληματικά μυωπική και υπνωτισμένη ηγεσία της Κύπρου, φέρνουν ακόμη χειρότερο μνημόνιο. Εξ αρχής, βέβαια, γνωρίζαμε πως όπως κι αν εξελιχθεί αυτό το όχι, η Κύπρος έχει μπροστά της τα δύσκολα -καθώς το ίδιο το μοντέλο της οικονομίας της έχει θιχτεί ανεπανόρθωτα- όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ιδιαιτερότητες της Κύπρου. Η συμπεριφορά των Γερμανών δεν έχει αναχθεί ακόμη στην ολότητά της. Είναι πολύ θλιβερή η ιστορική συγκυρία, όπου η Λευκωσία -ακόμη και με τον δυτικόφιλο (όπως τον αποκαλούν οι Ρώσοι) Ν. Αναστασιάδη-, αλλά και η Ελλάδα θα βρίσκονται σε καθεστώς μνημονίου. Οι κίνδυνοι για τη Μεγαλόνησο μπορεί να είναι και υπαρξιακοί.
Απολύτως διαιρεμένη είναι επί της ουσίας η σημερινή Ευρώπη και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Η μία μετά την άλλη, οι χώρες της ευρωζώνης μπαίνουν στο μάτι του κυκλώνα και αναγκάζονται να λάβουν ειδεχθή μέτρα εξόντωσης των ίδιων των λαών τους. Όλες οι απειλές που κατά καιρούς έχουν εκτοξευτεί εναντίον των Ελλήνων, όταν αυτοί αντιδρούν στα μέτρα φτωχοποίησής του, γίνονται πραγματικότητα για τη «σωτηρία» του ενός ή του άλλου λαού. Από το κούρεμα ομολογιούχων και ταμείων στην Ελλάδα, μέχρι καταθέσεων στην Κύπρο. Ως πότε θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την κάθε «κρίση» κράτους-μέλους της ευρωζώνης ξεχωριστά; Κάθε φορά, έχουμε να κάνουμε με «ειδικές περιστάσεις» και «ειδικές αποφάσεις». Έλα, όμως, που κάθε φορά οι αποφάσεις φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα της ύφεσης, της ανεργίας και της υπαγωγής σε καθεστώς υποτέλειας.
Πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι θεωρούν πως αυτή η κατάσταση μπορεί να διαιωνιστεί για πολύ καιρό ακόμη. Ήδη οι Ιταλοί έχουν τραντάξει με τις εκλογές τους την ευρωζώνη, ενώ τίποτε δεν μπορεί να είναι βέβαιο άπαξ και η κρίση χτυπήσει με νέα σφοδρότητα μία χώρα του μεγέθους και του κύρους της Γαλλίας. Εν μέσω της όξυνσης της κρίσης δημιουργείται το θεμελιώδες ζήτημα πώς θα καταλήξουν οι μεγάλες εξελίξεις που έρχονται στη Γηραιά Ήπειρο. Τίποτε δεν μοιάζει να αναχαιτίζει μεγάλες οικονομικές και πολιτικές γενικευμένες συγκρούσεις.
