Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Είναι σαν να σε εξυμνεί ο Μουσολίνι». Αυτή ήταν η αντίδραση του κόμματος των 5 Αστέρων στην πρόσκληση που απεύθυνε η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν προς τον Μπέπε Γκρίλο. Ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν για την αντίδραση του κόμματος που έφερε τα πάνω κάτω στην Ιταλία, κερδίζοντας 25% στις εκλογές, παρότι η απάντηση που αναφέραμε προέρχεται απ’ το μεγαλύτερο ιταλικό δίκτυο ενημέρωσης, το Άνσα. Ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται μετά την τοποθέτηση της Λε Πεν είναι εξόχως μεγαλύτερο απ’ το κατά πόσο ο βωμολόχος «διαταραχτής» Γκρίλο θα συναντιόταν ή ακόμη και θα συμμαχούσε μαζί της, πράγμα το οποίο δεν θα μπορούμε και να εκπλήξει κανέναν.
Η Ευρώπη μαστίζεται απ’ τη χειρότερη κρίση απ’ την θέσπιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η εχθρότητα προς τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο είναι πιο ισχυρή παρά ποτέ. Αν η προαναγγελία του Κάμερον για δημοψήφισμα επί της παραμονής ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ ήταν ένα πολιτικό τρικ, σε μία χώρα παραδοσιακά ευρωσκεπτικιστική, για να ασκηθεί πίεση προς τη Γερμανία, ελέω του ελέγχου που θέλει να εγκαθιδρύσει το Βερολίνο στο χρηματοπιστωτικό τομέα του Λονδίνου, δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για την Ιταλία ή την Ελλάδα, χώρες παραδοσιακά φιλοευρωπαϊκές.
Στις χώρες αυτές, ο ευρωσκεπτικισμός, το ρεύμα αμφισβήτησης της ΕΕ, είναι ένα φαινόμενο που προκαλείται από το νέο ασταθές περιβάλλον που δημιουργούν οι ταγοί της Ευρώπης. Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο και να αναφερθούμε στους «χοίρους του νότου», γι’ αυτό και θα χρησιμοποιήσουμε τα νεότερα «χτυπήματα» του Σόιμπλε, ο οποίος ανέλαβε ρόλο ψυχοθεραπευτή, λέγοντάς μας πως όλοι εμείς (οι αδύναμες, παρηκμασμένες, διεφθαρμένες οικονομίες και κοινωνίες του νότου) αισθανόμαστε φθόνο για το βορρά!
Θα μπορούσαμε επί μακρόν να αναφερθούμε στα… ανδραγαθήματα των Γερμανών κατά τη διάρκεια της κρίσης και όχι σε επαίσχυντες στερεοτυπικές δηλώσεις. Δεν είναι όμως αυτός ο σκοπός του κειμένου. Σκοπός είναι να αναδειχθεί πως στην πραγματικότητα, η σημερινή κρίση προκαλείται από τον άκρατο ηγεμονισμό που είναι πολιτικά σήμερα κυρίαρχη δύναμη στην ΕΕ. «Η κρίση της ευρωζώνης εξελίσσεται σε μία πάλη για την γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Επιφανειακά, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε φαίνεται να προσπαθούν να σταθεροποιήσουν την οικονομία. Στην πραγματικότητα, δένουν άλλα έθνη με αλυσίδες χρέους», έγραφε στο γερμανικό Σπίγκελ (!) ο Γιάκομπ Ογκστάιν.
Βεβαίως για να διευκολύνουν τη δράση τους, Μέρκελ και Σόιμπλε κατά καιρούς δημιουργούν τους απαραίτητους «εχθρούς». Όπως είπαμε στην αρχή ήταν οι χοίροι, μετά οι διεφθαρμένοι, για να έρθουν τώρα στους «κακούς» Κύπριους που ξέπλεναν τα χρήματα των Ρώσων ολιγαρχών.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο μάθημα που πήραμε απ’ την Κύπρο. Μέσα σε μία νύχτα η Γερμανία είχε αποφανθεί πως η Λευκωσία έχει τελειώσει. Το μοντέλο της, οικονομικό και κοινωνικό, έχει τελειώσει. Την ίδια ώρα, Τουρκία και Αμερική μιλάνε ανοικτά και πολλάκις καταγεγραμμένα για «ευκαιρία λύσης» του Κυπριακού, ενώ η Ευρώπη σιωπά, αποτινάσσοντας κάθε αυταπάτη περί «ευρωπαϊκής οικογένειας». Ο Α. Νταβούτογλου άρπαξε απ’ τα μαλλιά την ευκαιρία για να ζητήσει κοινή αξιοποίηση των υδρογονανθράκων ή διχοτόμηση και η ΕΕ έμεινε στη γωνία, την ώρα που ο πιο αδύναμος κρίκος της αυτή τη στιγμή απειλείται γεωπολιτικά και υπαρξιακά.
Έτσι, οι παλιές συγκρούσεις και τα – όχι και τόσο - ξεχασμένα μίση βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια και προκαλούν την απειλή μίας γενικότερης έξαρσης εθνικισμού. Το παράδειγμα της Λε Πεν είναι ενδεικτικότατο. Επί της ουσίας, η γαλλική ακροδεξιά επιχειρεί να εγκολπώσει την απέχθεια των λαών για τη γερμανική διακυβέρνηση της Ευρώπης, τα οδυνηρά μέτρα λιτότητας και την αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού κάτω απ’ τη στέγη του ευρωσκεπτικισμού. Καμουφλάρεται με αυτό τον τρόπο ο εθνικισμός ως προάσπιση λαϊκών συμφερόντων, την ώρα που οι κυβερνήσεις των ισχυρών χωρών της ΕΕ τρέφουν τα τέρατα καταργώντας κάθε έννοια κοινού ευρωπαϊκού σχεδίου.
Οι καθοριστικές στιγμές για το μέλλον της Ευρώπης δεν επιτρέπουν να αφεθεί βορά στις επιδιώξεις αστικών οχυρωμάτων και μικροαστικών συμφερόντων, τόσο οι κατακτήσεις εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όσο και η συνύπαρξη και κατανόηση των λαών. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτά είναι δεδομένα στην σημερινή Ευρώπη της ανόδου της ακροδεξιάς, της ξενοφοβίας και του ηγεμονισμού. Η επίθεση στους λαούς έχει ήδη αναθρέψει αντικοινωνικά, αντιδημοκρατικά μορφώματα. Ένα ενιαίο μέτωπο είναι απολύτως απαραίτητο για να αναχαιτίσει τις επιδιώξεις αυτές, να δώσει όραμα και να σταματήσει τις δυσοίωνες εξελίξεις στην Γηραιά Ήπειρο. Το λυπηρό είναι πως οι εξελίξεις δεν θα μας περιμένουν.
