">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Καθώς ο Απρίλιος κλείνει σιγά σιγά το πρώτο του δεκαήμερο, η March Madness ετοιμάζεται να αποτελέσει οριστικά παρελθόν για άλλον ένα χρόνο και το NCAA να στέψει το νέο του πρωταθλητή. Τέσσερις ομάδες, τέσσερα σχολεία, τέσσερις ολότελα διαφορετικές μπασκετικές φιλοσοφίες έκαναν όλο το δρόμο μέχρι εδώ και θα διεκδικήσουν στο παρκέ του αχανούς Georgia Dome της Ατλάντα το Ιερό Δισκοπότηρο του κολεγιακού αθλητισμού στις ΗΠΑ. Απόψε το βράδυ θα λάβουν χώρα οι δύο ημιτελικοί και το βράδυ της Δευτέρας ο μεγάλος τελικός. Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στους τέσσερις φιναλίστ, καθένας εκ των οποίων έχει τα δικά του αστέρια, διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού, ιδιαιτερότητες και προσδοκίες. Από το αδιαφιλονίκητο φαβορί, τους Louisville Cardinals, που θα αναμετρηθούν στον ημιτελικό με τη σταχτοπούτα της διοργάνωσης, τους Shockers του Wichita State, μέχρι την παραδοσιακή δύναμη των Michigan Wolverines και τους αντιπάλους τους ένα βήμα πριν το μεγάλο τελικό, την αμυντική μηχανή των Syracuse Orangemen.
Louisville Cardinals
Ο δρόμος μέχρι εδώ : Οι Cardinals του θρυλικού coach Rick Pitino ήταν εξαρχής από τα φαβορί του τουρνουά, ενώ είναι το μοναδικό κολέγιο που ξεκίνησε από το νούμερο 1 για να φτάσει μέχρι το final four. Στους «64» έκαναν περίπατο απέναντι στο North Carolina A&T, όπως και στους «32» με το Colorado State. Στο «Sweet Sixteen» νίκησαν το Oregon με 77 – 69, ενώ στο «Elite Eight» διέσυραν το Duke του Mike Krzyzewski με 85 – 63, ντοπαρισμένοι από τον φρικιαστικό τραυματισμό του Kevin Ware, που μετά το αρχικό σοκ έδωσε έξτρα κίνητρο και κόλλησε, στο δεύτερο ημίχρονο, το πόδι τους στο γκάζι.
Το NBA prospect : Ο Peyton Siva. Μπορεί ο Russ Smith να είναι επιθετικό υπερόπλο, όμως με βάση το μπόι του και τη σωματική του διάπλαση, στο ΝΒΑ θα τα βρει σκούρα. O Siva, από την άλλη, είναι ένας πιο ολοκληρωμένος guard, εκρηκτικός, καλός σουτέρ, εξαιρετικός πασέρ με έφεση στο drive και αποτελεί ουσιαστικά το βαρόμετρο της ομάδας, ενώ δείχνει και πιο έτοιμος για να κάνει το μεγάλο άλμα. Καλή περίπτωση και ο θηριώδης Gorgui Dieng, φόβητρο μέσα στις δύο ρακέτες και με αξιόπιστο σουτ από μέση απόσταση.
Τι να προσέξετε : Το ασφυκτικό τους pressing στα 4/4 του γηπέδου κάνει τη διαφορά και το Duke θα τη θυμάται για καιρό. Η περιφερειακή τους γραμμή με τους Smith και Siva είναι πανίσχυρη επιθετικά, ενώ όταν τα πράγματα ζορίζουν ο φονιάς από μακρινή απόσταση Luke Hancock αναλαμβάνει δράση.
Πρόβλεψη : Είναι το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο. Πολύ δύσκολα θα απειληθούν από τους Shockers στον ημιτελικό, ενώ η απίστευτη ενέργεια που βγάζουν στο παρκέ και το ασταμάτητο pressing, μαζί με το τρομερό επιθετικό ταλέντο των δύο σταρ περιφερειακών τους είναι, πιθανότατα, αρκετά για να τους οδηγήσουν μέχρι το τέλος του δρόμου.
Wichita State Shockers
Ο δρόμος μέχρι εδώ : Η ομάδα του Gregg Marshall ξεπέρασε σχετικά εύκολα το εμπόδιο του Pittsburgh στον πρώτο γύρο και έκανε το μπαμ στον δεύτερο, πετώντας έξω ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης, το Gonzaga. Στους 16 είχε μάλλον εύκολο έργο απέναντι στο La Salle, και στο «Elite Eight» σόκαρε και πάλι τον κόσμο αποκλείοντας το Ohio State με 70 – 66.
Το NBA prospect : Καλή ερώτηση. Κανένας, μάλλον, μιας και πρόκειται για μια ομάδα χωρίς μεγάλους σταρ, που έκανε την απόλυτη υπέρβαση φτάνοντας μέχρι το final four βασισμένη στο σύνολο και την απόλυτη εμπιστοσύνη που έχουν οι παίκτες μεταξύ τους αλλά και στον coach Marshall. Αν κάποιος εξαργυρώσει αυτήν την πορεία με μια ευκαιρία στους επαγγελματίες, αυτός θα είναι μάλλον ο δυναμικός φόργουορντ Carl Hall, που θα μπορούσε να σταθεί ως ρολίστας αφού πρόκειται για έναν καλό αμυντικό και ριμπάουντερ. Αξιόλογος παίκτης είναι και ο point guard Malcolm Armstead, ο οποίος, για να καταλάβετε το επίπεδο της ομάδας, δεν πήρε καν υποτροφία για να παίξει στους Shockers, αφού ουσιαστικά βρέθηκε εκεί μάλλον τυχαία, ενώ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του έχει δουλέψει σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και έχει ήδη πάρει δυο – τρία φοιτητικά δάνεια…
Τι να προσέξετε : Πρόκειται για μια σκληρή ομάδα που μπορεί να στερείται ταλέντου, αλλά το θέλει. Και το θέλει πολύ. Θα τους δείτε ντυμένους στα μαύρα να θυσιάζουν το κορμί τους σε κάθε φάση, να βουτάνε στο παρκέ για κάθε μπάλα και να πανηγυρίζουν όλοι μαζί κάθε κερδισμένη άμυνα.
Πρόβλεψη : Λογικά, το παραμύθι κάπου εδώ τελειώνει. Το σίγουρο είναι ότι έχουν ήδη κάνει την υπέρβαση και κανείς δεν περίμενε να φτάσουν μέχρι εδώ, ακόμα και αφού απέκλεισαν το Gonzaga. Θεωρητικά, αν μπορέσουν να ελέγξουν το ρυθμό απέναντι στους Cardinals και να κρατήσουν ένα αργό τέμπο μπορούν να μείνουν κοντά στο σκορ, καθώς είναι ομάδα εύστοχη, κυρίως στις βολές και η επιθετική τους τακτική είναι αρκετά ορθολογιστική, ενώ το γεγονός ότι είναι το απόλυτο αουτσάιντερ θα μεταφέρει το άγχος, όσο η ώρα περνάει, στον πάγκο των Cardinals. Ωστόσο, κάτι τέτοιο είναι μάλλον δύσκολο να γίνει, γιατί πέραν του Armstead δεν διαθέτει ποιοτικούς guard και αν έπρεπε να διακινδυνέψω μια πρόβλεψη, θα έλεγα ότι θα πνιγούν στο pressing του Louisville.
Michigan Wolverines
Ο δρόμος μέχρι εδώ : Η εντυπωσιακή ομάδα του John Beilein αναβιώνει την παράνοια των θρυλικών Fab Five, 20 ολόκληρα χρόνια αργότερα. Στους δύο πρώτους γύρους ξεμπέρδεψαν εύκολα με τα SDSU και VCU, ενώ βρέθηκε στο καναβάτσο στο «Sweet Sixteen» κόντρα στους Jayhawks του Kansas. Χρειάστηκε να κοιμηθεί ο Θεός για να επιστρέψουν από το -12 μέσα σε 4 λεπτά, και στο τέλος ο σούπερ σταρ της ομάδας Trey Burke ισοφάρισε με τρίποντο από τα 8,5 μέτρα για να στείλει το ματς στην παράταση, όπου οι σοκαρισμένοι Jayhawks υπέκυψαν. Στον προημιτελικό, τέλος, έκαναν πάρτι απέναντι στη Florida επικρατώντας με 79 – 59.
Το NBA prospect : Χωρίς συζήτηση, ο Trey Burke. Ο πόιντ γκαρντ των Wolverines είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος σταρ αυτού του τουρνουά. Εξαιρετικός σουτέρ, ώριμος στη διατήρηση του ρυθμού και τρομερά αποτελεσματικός στο pick ‘n’ roll. Κέρδισε το βραβείο του John Wooden για τον καλύτερο παίκτη της χρονιάς και, παρά το μικρό του ανάστημα, θεωρείται ότι θα είναι μέσα στις 5 πρώτες θέσεις του επόμενου ντραφτ. Σημαντικά prospects είναι ακόμα οι γιοι δύο μεγάλων παικτών του παρελθόντος, ο Tim Hardaway Jr. και ο Glenn Robinson III. Το ποιοι είναι οι πατεράδες τους είναι μάλλον εύκολο να το καταλάβει κανείς, γιατί από πρωτοτυπία στα βαφτίσια οι Αμερικανοί, ούτε καν. Ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι επίσης ο forward Mitch McGary, που αν και πρωτοετής έχει πραγματοποιήσει τρομερές εμφανίσεις και συμβάλει τα μέγιστα στην πορεία των Wolverines.
Τι να προσέξετε : Μπορεί να μην τους φαίνετε, αλλά απολαμβάνουν το ανοικτό γήπεδο. Πέραν αυτού, αγαπημένη τους ασχολία είναι να δίνουν την μπάλα στον Burke και αυτός να κάνει τα δικά του. Πολύ pick ‘n’ roll, πολλά κοψίματα στην πλάτη της άμυνας, αρκετά σουτ από την περιφέρεια και κάρφωμα σε κάθε ευκαιρία, μιας και τα προσόντα των δύο υπερήφανων τέκνων που αναφέρονται παραπάνω προσφέρονται για παραλαβή κάθε πάσας του Burke πάνω από τη στεφάνη.
Πρόβλεψη : Αν βρουν λύση απέναντι στη ζώνη του Syracuse, θα περάσουν στον τελικό. Εκεί έχουν το απαραίτητο ρόστερ για να δώσουν ένα καλό ματς στο Louisville και έχουν τύχη. Επειδή το παιχνίδι τους είναι βασισμένο στο ταλέντο και τις πρωτοβουλίες του Burke, αν ο σταρ τους είναι σε καλό φεγγάρι μπορούν να τελειώσουν το τουρνουά πανηγυρίζοντας. Αν όχι, θα χαιρετήσουν νωρίς.
Syracuse Orangemen
Ο δρόμος μέχρι εδώ : Οι «πορτοκαλί» του Jim Boeheim ξεκίνησαν το τουρνουά διασύροντας τη Montana με διαφορά 47 (!) πόντων και επικράτησαν δύσκολα στον επόμενο γύρο της California. Στους «16» πέταξαν έξω την εκ των φαβορί Indiana κερδίζοντας με 61 – 50, ενώ στον προημιτελικό έκαναν αναπάντεχα περίπατο επί του Marquette, το οποίο νίκησαν με 55 – 39.
Το NBA prospect : Δε συναντάς κάθε μέρα point guard με ύψος 1,97 και άνοιγμα χεριών κοντά στα 2,10. Ο Michael Carter-Williams είναι μια εξαιρετική περίπτωση και ό, τι πιο κοντά στο all around point guard, καθώς συνεισφέρει σε σκοράρισμα, ασίστ, ριμπάουντ, κλεψίματα και κοψίματα. Το μεγάλο στοίχημα είναι να σταθεροποιήσει το μακρινό του σουτ, το οποίο διαθέτει αλλά δεν είναι και ο πλέον αξιόπιστος σουτέρ. Από κει και πέρα, ο τύπος δεν έχει ταβάνι. Πολύ μεγάλα περιθώρια έχει και ο C. J. Fair, καλός σουτέρ από μέση και μακρινή απόσταση, ανίκητος στο παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη με ύψος 2,02 και εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα και εξαιρετικός αμυντικός, με ικανότητα να μαρκάρει αντιπάλους στις θέσεις 2 – 4.
Τι να προσέξετε : Η άμυνα ζώνης του Jim Boeheim αγγίζει πλέον τα όρια του θρύλου στη φετινή διοργάνωση. Το περίεργο είναι ότι δεν πρόκειται για μια παθητική άμυνα, καθώς παρά την αρχική της διάταξη θυμίζει ζώνη μόνο μέχρι να ξεκινήσει να κινείται. Όταν η μπάλα μπει μέσα από το τρίποντο, ο επιτιθέμενος ξαφνικά πνίγεται σε ένα δάσος χεριών, τρακάρει σε απανωτές παγίδες και συναντά τη μια βοήθεια πίσω από την άλλη. Ο κόουτς διαθέτει τους ιδανικούς παίκτες για να παίξει μια τέτοια άμυνα, καθώς οι Orangemen διαθέτουν ένα ρόστερ γεμάτο από παίκτες με τεράστια χέρια και γρήγορα πόδια, προεξάρχοντος του Carter – Williams. Είναι η καλύτερη άμυνα του φετινού τουρνουά, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι στη διοργάνωση έχουν ήδη κρατήσει τους αντιπάλους τους 2 φορές κάτω από τους 40 πόντους…
Πρόβλεψη : Το μεγάλο στοίχημα στον ημιτελικό είναι να διατηρήσει την αμυντική του γραμμή απέναντι στις διεισδύσεις του Burke, και να αποτρέψει έτσι τις έξτρα πάσες και τα ξεμαρκάριστα τρίποντα του Michigan. Αν αυτό πετύχει και ελέγξει τα ριμπάουντ, έχει τον πρώτο λόγο για τη νίκη. Από κει και πέρα και με δεδομένο ότι η ζώνη θα του επιτρέψει να ελέγχει τη ρακέτα του, το Syracuse μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στο Louisville, που πέραν του Hancock στερείται αξιόπιστων λύσεων πίσω από τη γραμμή των 3 πόντων.
