Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
Βρίσκεται στον Άγιο Ιωάννη, στην Καλαμαριά, όμως θυμίζει κάτι από… Ιαπωνία. Η αυλή στο πατρικό σπίτι του Καλαμαριώτη συλλέκτη Μιχάλη Τσομπανίδη έχει μετατραπεί σε έναν κήπο με χιλιάδες μπονσάι και με ενυδρεία που μέσα τους έχουν ψάρια κόι.
Πρόκειται για δύο ξεχωριστές συλλογές που στεγάζονται στον ίδιο χώρο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Στην αρχή ο συλλέκτης, που είναι μηχανολόγος – υδραυλικός, άρχισε δειλά δειλά να συγκεντρώνει τα ψάρια του και να φτιάχνει τα μπονσάι.
Σήμερα έχει, όπως δήλωσε στο "typosthes.gr", «πάνω από 600 μπονσάι, εκατοντάδες μεγάλα ψάρια και χιλιάδες μικρότερα ψαράκια».
Στο παρελθόν έχει κερδίσει και βραβεία από τη συμμετοχή του σε διαγωνισμούς στην Ιαπωνία για τα ψάρια και για τα φυτά του.
Τώρα ετοιμάζεται για την επόμενη γέννα των κόι. «Τον Μάη θα αναπαραχθούν ξανά. Περιμένω 6 με 8 γέννες και θα βγουν μερικές χιλιάδες μωρά. Όμως αρχικά το ένα τρώει το άλλο, γίνεται κανιβαλισμός όταν είναι μικρά. Όταν ξεπεράσουν αυτό το στάδιο μετά δεν υπάρχει πρόβλημα. Μεγαλώνουν κανονικά», σημείωσε.
Νωρίτερα θα λάβει μέρος στην φετινή Ανθοέκθεση του δήμου Καλαμαριάς με μεγαλύτερο περίπτερο σε σχέση με πέρυσι. «Θα λειτουργήσει από 25 Απρίλη και εκεί θα παρουσιάσω τα μπονσάι μου», μάς είπε.
Στους τοίχους έχει κορνιζαρισμένα παλιότερα δημοσιεύματα του τύπου για τις συλλογές του, αλλά και φωτογραφίες από τις βραβεύσεις του, ενώ σε περίοπτη θέση είναι τα βραβεία του.
Πολύτιμοι φρουροί του; Τα δύο λευκά μεγαλόσωμα σκυλιά του. Παράλληλα ένα μεγάλο μερίδιο στον χώρο καταλαμβάνουν και οι ξυλόγλυπτες κατασκευές του συλλέκτη.
Και μπορεί οι συλλογές αυτές να είναι το μεράκι του, όμως ο κ. Τσομπανίδης θέλει να αξιοποιηθούν πιο συστηματικά, και να μην χαθεί η προσπάθεια που έκανε αυτά τα χρόνια.
«Τυραννήθηκα από το ’80 για να τα κάνω όλα αυτά. Δεν θέλω να χαθούν. Θέλω να γίνει πραγματικότητα το όνειρό μου: να γίνει ένα μουσείο για να προάγει την ανατολίτικη κουλτούρα. Να μην πεταχτούν όταν εγώ δεν θα ζω πια. Θέλω να μπει μια πινακίδα και να γίνει επισκέψιμος ο χώρος. Παλαιότερα έρχονταν μαθητές από δημοτικά σχολεία, αλλά και απλοί επισκέπτες και όχι μόνο από την Καλαμαριά και τη Θεσσαλονίκη. Δεν θέλω να πάνε 40 χρόνια δουλειάς με τα ψάρια, τα μπονσάι και τα ξυλόγλυπτά μου χαμένα», δήλωσε.
«Εδώ ο χώρος θυμίζει Ιαπωνία με τα ξυλόγλυπτα (κασπό), με τα κόι και με τα μπονσάι», συμπλήρωσε.
Ήδη ανέφερε πως έχει έρθει σε επαφή με τον δήμο Καλαμαριάς. «Ο πρώην δήμαρχος Καλαμαριάς μου είχε υποσχεθεί έναν χώρο στην πλαζ Αρετσούς για να τα εκθέσουμε εκεί. Τελικά αυτό δεν καρποφόρησε», σχολίασε. Πρόσθεσε πως έχει συζητήσει και με την τωρινή δημοτική αρχή και πως το θέμα αξιοποίησης των συλλογών του (μπονσάι και κόι) είναι πιθανό να τεθεί στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Καλαμαριάς.
Τον ρωτήσαμε πόσο πληρώνει στον λογαριασμό του νερού. «Το ρεύμα είναι το μεγαλύτερο έξοδο για τη λειτουργία των μηχανημάτων της ανακύκλωσης νερού και για το οξυγόνο», απάντησε. «Γι’ αυτό ζητώ βοήθεια από τον δήμο Καλαμαριάς. Και αν θέλει μπορεί να βάλει ένα τυπικό εισιτήριο ώστε καλύπτονται τα έξοδα. Μόνος μου τώρα δεν μπορώ να τα καλύψω», τόνισε.
