Ας απαντήσουμε στο ερώτημα του τίτλου δίχως περιστροφές και χωρίς πολλά πολλά: είναι σαφώς χειρότερη, δυσκολότερη, λιγότερο άνετη. Πέρα όμως από την άνεση στις μετακινήσεις που μπήκε προσωρινά στον πάγο, αυτή η πρόσκαιρη παύση λειτουργίας του μετρό μάς θύμισε μια βασική συνιστώσα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης: όταν κάτι -αλλά πραγματικά οτιδήποτε, μια συνθήκη, μια κατάσταση, ένα αντικείμενο, ένα αξεσουάρ- μπει στον χάρτη της καθημερινότητας και αποκτήσει το στάτους του κεκτημένου, ξάφνου δεν μπορείς να διανοηθείς την πρότερη ζωή. Σαν το ποδόσφαιρο ένα πράγμα, που πλέον μας φαίνεται τελείως ξένο και σχεδόν πρωτόγονο ότι μια αμφισβητούμενη φάση τελείωνε με το σφύριγμα ή μη του διαιτητή, δίχως να εξεταστεί από το VAR σε δεύτερο χρόνο.
Το μετρό λοιπόν, το έργο που έγινε για δεκαετίες ολόκληρες συνώνυμο του εμπαιγμού, της κοροϊδίας αλλά και της παραίτησης για τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, πρόλαβε μέσα σε ούτε καν έναν χρόνο λειτουργίας να μετατραπεί σε τόσο έντονο και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, που τώρα έχουμε καταλήξει να το αναπολούμε μόλις έπειτα από λίγες μέρες απουσίας και στέρησης. Και ξέρετε κάτι; Καλά κάνουμε. Διότι η επιστροφή από τη βολικότητα και την εξυπηρέτηση του μετρό (παρά τα σποραδικά προβλήματα που εμφανίστηκαν και παρά τις όποιες γενικότερες αστοχίες, όπως την εξωφρενική καθυστέρηση ενσωμάτωσης του συστήματος πληρωμής μέσω κάρτας στα μηχανήματα) στην ταλαιπωρία και την (έστω μειωμένη σε σχέση με τις παλαιότερες δραματικές εποχές) αναξιοπιστία του ΟΑΣΘ είναι πραγματικά αμήχανη.
Όπως υπονοήσαμε ακριβώς παραπάνω, το τοπίο στις λεωφορειακές μετακινήσεις εντός της πόλης ίσως να μην είναι τόσο ζοφερό όσο παλιά, αλλά οι γνωστές και αγιάτρευτες πληγές ακόμη κρατούν και είναι ορατές μέχρι και στον ταπεινό χρονικό ορίζοντα της μίας εργασιακής εβδομάδας: οχήματα φίσκα στον κόσμο που σε αναγκάζουν να περιμένεις το επόμενο, λανθασμένη πληροφόρηση από την εφαρμογή αλλά και από την τηλεματική, αφόρητο στριμωξίδι, ολοκλήρωση των δρομολογίων πιο νωρίς απ’ όσο θα έπρεπε σε μια πόλη του μεγέθους της Θεσσαλονίκης, ιδίως όταν μιλάμε για Παρασκευή και Σάββατο βράδυ. Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε και τις έμμεσες και αδιόρατες συνέπειες, όπως την επανεμφάνιση της κυκλοφοριακής συμφόρησης σε κομβικές οδικές αρτηρίες, οι οποίες είχαν αποφορτιστεί σε πολύ σημαντικό βαθμό χάρη στο μετρό, όπως για παράδειγμα η Βασιλίσσης Όλγας.
Αναφορικά με τη χρονική διάρκεια της διακοπής λειτουργίας του μετρό για τη διενέργεια δοκιμαστικών διαδρομών ενόψει της επέκτασης της γραμμής, δεν πρόκειται να παραστήσουμε τους καθ’ ύλην αρμόδιους και γνώστες ώστε να αποφανθούμε με σιγουριά για το κατά πόσο οι εξηγήσεις που δόθηκαν από επίσημα χείλη είναι οι επαρκείς και αναγκαίες. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ανυπομονούμε να έχουν ολοκληρωθεί τα πάντα εντός του προβλεπόμενου χρονοδιαγράμματος και δίχως τις γνώριμες και αγαπημένες μας καθυστερήσεις.
Με το βλέμμα στραμμένο στην οριστική και πραγματική λειτουργία του μετρό στην πόλη μας. Από τέρμα ανατολικά έως τέρμα δυτικά, με επέκταση και προς το αεροδρόμιο, προκειμένου η πόλη να αναπνεύσει σε κάθε επίπεδο, και όχι μόνο συγκοινωνιακό-κυκλοφοριακό. Απομένουν να γίνουν πάρα πολλά ώστε η Θεσσαλονίκη να θυμίσει σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη. Μακάρι να είμαστε εδώ και να τα προλάβουμε. Μακάρι να είμαστε αυτοί που πρέπει και να τα απαιτήσουμε.
