Σήμα κινδύνου εκπέμπουν οι ιστορικοί κινηματογράφοι της Θεσσαλονίκης, καθώς η συρρίκνωσή τους είναι δραματική τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ την ίδια ώρα οι εναπομείναντες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο αλλαγής χρήσης.
Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε με τον αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνο Γιουτίκα ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε ότι γίνεται προσπάθεια να χαρακτηριστούν διατηρητέοι οι εναπομείναντες κινηματογράφοι, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αθήνας τη δεκαετία του 1990.
Αρχικά ο κ. Γιουτίκας μιλώντας για το πώς αποφάσισε να πάρει τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία είπε:
«Αποφάσισα να αναλάβω αυτή την πρωτοβουλία για τη διάσωση των κινηματογράφων, γιατί οι κινηματογράφοι είναι πολλά περισσότερα από απλοί χώροι προβολής. Είναι ζωντανά κύτταρα πολιτισμού, σημεία συνάντησης του πολίτη με την τέχνη, τόποι κοινωνικής επαφής και ψυχαγωγίας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν ο βασικός τρόπος ψυχαγωγίας της συντριπτικής πλειοψηφίας των Θεσσαλονικέων και γενικά των Ελλήνων μεταπολεμικά. Άνθρωποι των προηγούμενων γενιών που μπορεί πολλοί να μην είχαν βγάλει το σχολείο, αλλά οι κινηματογράφοι ήταν τα σημεία επαφής τους με την τέχνη. Επομένως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα βιώματα των ανθρώπων και με τη σύγχρονη ιστορία. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, με τους 23 αιώνες ιστορίας, αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας και του σύγχρονου πολιτισμού της, που δεν πρέπει και δεν μπορούμε να το αφήσουμε να χαθεί.
Το «καμπανάκι» του θερινού σινεμά Απόλλων
Η περίπτωση του θερινού σινεμά Απόλλων που κινδύνευσε σοβαρά την Άνοιξη να κλείσει, ήταν η αφορμή για να κάνω μια γρήγορη έρευνα και να διαπιστώσω ότι δεν υπάρχει προστασία των κινηματογράφων ως προς τη χρήση τους. Ο «Απόλλων» σώθηκε χάρη στη συγκινητική και άμεση αντίδραση των Θεσσαλονικέων σινεφίλ. Μέσα σε λίγες ώρες συγκεντρώθηκαν 15.000 υπογραφές υποστήριξης και έτσι συνεχίζει να λειτουργεί. Το πρόβλημα όμως σε σχέση με την προστασία των κινηματογράφων, χειμερινών και θερινών, ως προς τη χρήση τους δεν λύθηκε».
Η κατάσταση σήμερα
Σύμφωνα με τον κ. Γιουτίκα, πριν από αρκετές δεκαετίες, λειτουργούσαν 99 ιδιωτικοί ανεξάρτητοι κινηματογράφοι, ωστόσο σήμερα όπως τονίζει λειτουργούν μόνο 3, καθώς οι υπόλοιποι χώροι έχουν αλλάξει χρήση.
«Από τους 99 ιδιωτικούς, ανεξάρτητους χειμερινούς κινηματογράφους των δεκαετιών του ’60 και του ’70 στη Θεσσαλονίκη, σήμερα λειτουργούν μόνο 3. Στη Θεσσαλονίκη μεταξύ του 1965 και του 1975 λειτουργούσαν πάνω από 90 θερινά σινεμά. Σήμερα μόλις 4. Οι υπόλοιποι έγιναν γυμναστήρια, σούπερ μάρκετς, πάρκινγκ, Airbnb, άλλαξαν χρήση.
Μιλάμε για 7 ανεξάρτητους κινηματογράφους όλο κι όλο, χειμερινούς και θερινούς, από τους 189 που είχαμε πριν από μερικά χρόνια στο κέντρο και τις συνοικίες της πόλης, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατηθούν όρθιοι. Και όλο αυτό σε μια πόλη που φιλοξενεί το μεγαλύτερο φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας!
Και δεν είναι μόνο αυτά. Ψάχνοντας, βρήκα ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει κινηματογράφος στην πόλη όπου οι επισκέψεις μεσιτών είναι καθημερινό φαινόμενο για λογαριασμό ενδιαφερόμενων ιδιοκτητών γυμναστηρίων ή σούπερ μάρκετς.
Την ίδια ώρα, ο θερινός κινηματογράφος Ελληνίς, στη Λ. Στρατού, δεν υπάρχει πουθενά στη νέα μελέτη για την ανάπλαση της ΔΕΘ και τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου στην έκταση της ΔΕΘ» σχολίασε.
Σύμφωνα με τον αντιπεριφερειάρχη, έχουν ήδη ξεκινήσει οι απαραίτητες ενέργειες έτσι ώστε να χαρακτηριστούν διατηρητέοι οι εναπομείναντες κινηματογράφοι:
«Γι’ αυτό λοιπόν κάλεσα τους αρμόδιους φορείς στο γραφείο μου, τους ιδιοκτήτες των κινηματογράφων και έχοντας μαζί μου στελέχη του Τμήματος Χωροταξίας και Πολεοδομίας της Περιφέρειας, ξεκινήσαμε την προσπάθεια για να διατηρήσουμε τους λίγους κινηματογράφους που απέμειναν, στη ζωή.
Αυτό το διάστημα συγκεντρώνουμε τα στοιχεία για τον καθένα, γιατί η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, έτσι ώστε να συνταχθεί ένας άρτιος φάκελος που θα καταθέσουμε στα αρμόδια υπουργεία, ζητώντας να χαρακτηριστούν διατηρητέοι χώροι ως προς τη χρήση τους».
Η περίπτωση της Αθήνας
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ανλαλογη ενέργεια είχε γίνει λίγο πριν τα τέλη της δεκαετίας του ’90 στην Αθήνα, μετά από πρόταση της Μελίνας Μερκούρη, και κάπως έτσι διασώθηκαν 47 κινηματογράφοι.
«Είμαι αρκετά αισιόδοξος ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, γιατί υπάρχει και το προηγούμενο της Αθήνας. Το 1997, με πρόταση της Μελίνας Μερκούρη, 47 κινηματογράφοι διασώθηκαν, αφού χαρακτηρίστηκαν διατηρητέοι ως προς τη χρήση. Έτσι, σήμερα, μόνο οι θερινοί κινηματογράφοι στην Αθήνα είναι 25.
Την ίδια ώρα στη Θεσσαλονίκη έχουμε 4 κι από αυτούς απειλούνται άμεσα οι 2. Μιλάμε και για χώρους πολιτισμού και μνήμης. Για χώρους από όπου όλοι λίγο πολύ έχουμε περάσει και έχουμε όμορφες αναμνήσεις. Είναι κρίμα να μετατρέπονται σε πάρκινγκ ή οτιδήποτε άλλο. Εξάλλου, μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, αλλά τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια στροφή των πολιτών στον κινηματογράφο. Το είδαμε και στο φεστιβάλ κινηματογράφου τις προηγούμενες μέρες το οποίο είχε πάρα πολύ κόσμο.
Οι κινηματογράφοι έχουν ζωή.
Πρέπει να διασώσουμε τους εναπομείναντες κινηματογράφους στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό ανέλαβα αυτή την πρωτοβουλία ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν πρέπει να χαθεί κανένας κινηματογράφος στην πόλη μας, αλλά και σε καμμιά άλλη πόλη της Κεντρικής Μακεδονίας» τόνισε ο κ. Γιουτίκας.