">
Επιστήμονες αποκάλυψαν τις εσωτερικές λειτουργίες μιας ομάδας πρωτεϊνών που ενεργοποιούν ή απενεργοποιούν κρίσιμα γονίδια κατά την παραγωγή αιμοσφαιρίων, ένα εύρημα που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων και βελτιωμένων φαρμάκων κατά του καρκίνου.
Μία από τις πρωτεΐνες που ασχολήθηκαν οι επιστήμονες συνδέεται με τον καρκίνο του μαστού, μια πιο τις κοινές μορφές καρκίνου στις γυναίκες που σκοτώνει περισσότερους από μισό εκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Να σημειώσουμε ότι οι υπάρχουσες θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού δεν στοχεύουν την πρωτεΐνη αυτή συγκεκριμένα.
Ο ερευνητής δρ Daniel Ryan από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας (ANU) είπε ότι η μελέτη θα μπορούσε να εξηγήσει πώς τα υπάρχοντα φάρμακα καρκίνου του μαστού λειτουργούν μέσα στα ανθρώπινα κύτταρα. «Υπάρχουν θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού σήμερα που είναι αποτελεσματικές, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε πώς ακριβώς λειτουργούν», είπε ο δρ Ryan, από το John Curtin School of Medical Research. «Αυτή η έρευνα ρίχνει φως σε ένα σημαντικό σύνολο πρωτεϊνών που θα μπορούσαν να στοχευτούν από αυτά τα φάρμακα και από μοντέρνες θεραπείες που θα αναπτυχθούν».
Η έρευνα μέρος μιας διεθνούς συνεργασίας - με τη συμμετοχή του πανεπιστημίου του Σίδνεϊ και του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια στις ΗΠΑ - που επιδιώκει να κατανοήσει τους μηχανισμούς ρύθμισης γονιδίων, ιδιαίτερα σε σχέση με ασθένειες όπως ο καρκίνος και τις διαταραχές του αίματος. «Με τη δημιουργία καλύτερα στοχευμένων θεραπειών για τον καρκίνο του μαστού και ενάντια σε άλλες σοβαρές ασθένειες, θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς, επειδή θα είμαστε σε θέση να μειώσουμε την τοξικότητα και τον κίνδυνο της ανθεκτικότητας της νόσου στα φάρμακα», είπε ο Δρ Ryan.
Η ερευνητική ομάδα περιγράφει πώς μια ειδική ομάδα πρωτεϊνών σχηματίζουν ένα ένζυμο που ενεργοποιεί/απενεργοποιεί συγκεκριμένα γονίδια που παράγουν ουσιώδη στοιχεία στο σώμα, όπως τα κύτταρα του αίματος και τα βλαστικά κύτταρα. «Αυτό το ένζυμο και οι πρωτεΐνες που εμπεριέχονται μέσα του είναι πολύ σημαντικές για να καταλάβουμε τις λειτουργίες του σώματος. Με τη γνώση αυτή θα είμαστε σε καλύτερη θέση να διορθώνουμε τις βλάβες όταν κάτι πάει στραβά», είπε ο Δρ Ράιαν.
«Πρέπει όμως να διαλύσουμε το ένζυμο για να διερευνήσουμε τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των διαφόρων πρωτεϊνών που εμπλέκονται με τις συγκεκριμένες μοριακές λειτουργίες που έχουν σχέση με τη νόσο. Η εν εξελίξει έρευνα μας θα μας βοηθήσει να προωθήσουμε τη γνώση μας για το πώς ρυθμίζονται τα γονίδια -. Ένα φαινόμενο που δεν είναι ζωτικής σημασίας μόνο για κανονικές λειτουργίες του σώματος, αλλά και ένας βασικός παράγοντας για πολλές ασθένειες».
