">
Όταν εκφράζεται δημόσια, θέλοντας και μη, έρχεσαι αντιμέτωπος με διάφορες καταστάσεις.
Σε κάθε περίπτωση το πρώτο πράγμα που απαιτείται, είναι, να μην παίρνεις τον εαυτό πολύ στα σοβαρά. Το γεγονός, ότι κάποιος σου δίνει βήμα, για οποιονδήποτε λόγο, δε σημαίνει, ότι αυτό που έχεις, να πεις είναι και πάρα πολύ σπουδαίο. Ούτε, ότι ένα κοινό περιμένει με αγωνία, να σε διαβάσει. Το πιθανότερο είναι, ότι αν σταματήσεις, κανένας δε θα στενοχωρηθεί ιδιαίτερα.
Περισσότερο λοιπόν αυτό το κάνεις για τον εαυτό σου. Είτε επειδή έχεις κάποιου είδους ψώνιο -το μόνο σίγουρο-, αλλά κυρίως επειδή αισθάνεσαι, για διάφορους λόγους, την ανάγκη να τοποθετηθείς ο ίδιος σε σχέση με κάτι που συμβαίνει και σου αρέσει, αλλά και σε ενοχλεί. Όσο μεγαλώνω λοιπόν, γίνομαι όλο και περισσότερο της άποψης, ότι όλοι μας πρέπει να το κάνουμε αυτό, όποτε κάτι μας χτυπάει άσκημα.
Είναι κάποιοι που θεωρούν, ότι το κάνεις, διότι επιδιώκεις κάποιον άλλο σκοπό, με κυριότερο την πολιτική φιλοδοξία. Δηλαδή το ότι βγαίνεις, εκτίθεσαι -με μία έννοια- και τοποθετείσαι, σημαίνει, ότι έχεις και άλλες βλέψεις, πέρα από την προφανή που είναι η έκφραση ελεύθερης άποψης.
Η αλήθεια είναι, ότι μεγάλο μέρος όσων βγαίνουν προς τα έξω έχει τέτοιες φιλοδοξίες ή όταν παραπαραδοθούν στο μύθο τους και τη νομιζόμενη σπουδαιότητα και μοναδικότητα των όσων κατά καιρούς ξεστομίζουν, νομίζουν, ότι εν τέλει το έθνος τους καλεί. Αυτό δεν έχει βέβαια καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Εμένα λοιπόν προσωπικά το μόνο που με απασχολεί είναι, όταν και όσο βρίσκω κάτι να πω, να έχω τη δυνατότητα, να το κάνω. Για προσωπικό καθαρά λόγο και όχι, επειδή θεωρώ, ότι πρέπει να γίνουν κοινωνοί των όσων έχω, να πω, οι υπόλοιποι. Καλό είναι, να ενδιαφερθούν -κακά τα ψέματα-, αλλά δεν έχει αυτό την πρώτιστη σημασία.
Επίσης, θεωρώ, ότι πρέπει, να αντιδράμε, όταν συμβαίνουν γύρω μας πράγματα και είτε μας ενθουσιάζουν, είτε μας εξοργίζουν. Δυστυχώς εμένα, ίσως επειδή μεγαλώνω, τα ερεθίσματα πιο συχνά βρίσκονται στη δεύτερη κατηγορία. Είναι δύσκολη η εποχή που ζούμε και δε φαίνεται προοπτική βελτίωσης στον ορίζοντα.
Αν λοιπόν αυτές οι αράδες έχουν μια αξία, τότε κυρίως οφείλουμε, να αντιδράμε στα όσα κάνουν την καθημερινότητα και τη ζωή μας τελικά πολύ χειρότερη. Ένα από αυτά λοιπόν είναι το επίπεδο των ανθρώπων, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υπό τη μία ή την άλλη ιδιότητα αποζητούν την προσοχή μας. Σε όλα λοιπόν τα πεδία, τα οποία είναι και εντελώς ασύνδετα μεταξύ τους επικρατεί ένα και το αυτό: το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο.
Ας πάρουμε λοιπόν μερικά παραδείγματα, για να δούμε ποιο είναι ακριβώς αυτό το φαινόμενο.
Ξεκινώντας από την πολιτική, εμένα το φαινόμενο, το οποίο με ενοχλεί τρομερά είναι η κυριαρχία αυτών που εγώ ονομάζω παλιάτσους. Αυτοί είναι λοιπόν παράγοντες, οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν έχουν ιδεολογία, ή μάλλον έχουν μία που είναι άρπα κόλλα, και κάνουν έκκληση στα ταπεινότερα αισθήματά μας. Είναι μηδενιστές και δεν έχουν την παραμικρή ντροπή, αλλά ούτε και επίγνωση των όσων λένε. Κανένα σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές, αλλά κυρίως αμετροέπεια. Και το χειρότερο, δεν αντιμετωπίζουν την παραμικρή συνέπεια για αυτά που λένε και είναι αβάσιμα. Εκμεταλλεύονται το γεγονός, ότι όποιος αποφασίσει, να τους αντιμετωπίσει, θα υποστεί κόπωση, διότι εκείνους τους θρέφει η αντιπαράθεση, ενώ φυσιολογικός άνθρωπος σίγουρα δεν την επιθυμεί. Άσε που βασικό στοιχείο της ζωής τους είναι η μισαλλοδοξία, την οποία ομοίως δεν αντιμετωπίζει κανείς εύκολα. Και για αυτό τείνει, να την αποφεύγει. Αυτό θα πρέπει, να το σταματήσουμε όμως και να περιορίσουμε την ανεκτικότητά μας απέναντι σε αυτό φαινόμενο.
Το ζητούμενο δεν είναι, να μας πούνε κάτι, αλλά να αποζητάμε, να μας πούνε κάτι που θα μας εμπνεύσει και θα μας συνεπάρει. Πώς όμως θα γίνει αυτό, όταν τα ερεθίσματα που επικρατούν είναι διάφοροι άνθρωποι απολύτως κενοί περιεχομένου, κυριαρχούν στα κοινωνικά δίκτυα και μας δείχνουν διάφορες trivialities, όπως λέμε στη Θεσσαλονίκη; Μία κατάσταση του τύπου, μου ήρθε τώρα φτάρνισμα και δεν μπορώ, να διανοηθώ, ότι θα στερήσω από τους ακολούθους μου αυτήν τη στιγμή, διότι μάλλον δε θα το αντέξουν.
Εγώ λοιπόν εδώ θα τοποθετηθώ και θα πω, ότι δε μου αρέσει καθόλου, άνθρωποι παντελώς απαίδευτοι, να κυριαρχούν στην επικαιρότητα και να περιφέρουν στην άγνοιά τους και να είναι υπερήφανοι για αυτήν. Θα προτιμούσα, να βγει λοιπόν μπροστά κάποιος που θα έχει να μας πει κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει και αξίζει, να το κάνουμε. Που θα μας δώσει μία διάσταση για τα πράγματα και ίσως μία έμπνευση.
Και μιας και είναι καλοκαίρι, θα ευχηθώ και κάτι ακόμα. Επειδή αυτό αφορά σε μία πολύ αγαπημένη μου συνήθεια, θα ήθελα να πάω σε μία συναυλία με πολύ κόσμο, ο οποίος θα θέλει να τη δει ζωντανά και όχι μόνο μέσα από το κινητό του. Πρέπει να το ζήσεις αυτό, βρε αδερφέ και δεν είναι τόσο σημαντικό, να έχεις το δρώμενο σε video.
