">
Του Γιώργου Καλλίνη
Σήμερα, με την ψήφιση των μέτρων, τραβούν μια και καλή το κοινωνικό δίχτυ προστασίας για όλους τους συνταξιούχους, τους φτωχούς, τους αρρώστους και γενικότερα από όλους τους Έλληνες που την βγάζουν «ίσα- ίσα». Μαζί με τα ξερά, τα οποία όντως έπρεπε να αντιμετωπίσουμε από καιρό με κοινωνική ευαισθησία, καίγονται και πολλά χλωρά. Οι δανειστές απαιτούν τις μεταρρυθμίσεις άμεσα και οι δανειζόμενοι παίρνουν τη δυνατότητα από έναν έντιμο φορολογούμενο εργαζόμενο να ζήσει αξιοπρεπώς. Κόβονται μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, ενώ αυξάνονται φόροι και ηλικία συνταξιοδότησης. Η ανεργία θα ανέβει, οι μισθοί θα πέσουν και οι τιμές θα παραμείνουν στα σημερινά επίπεδα, ενώ στα τσιγάρα και στο πετρέλαιο τουλάχιστον, θα αυξηθούν. Φυσικά όλα αυτά θα συμβούν αν εφαρμοστούν τα μέτρα. Ειδάλλως απλά θα αυξηθεί η φοροδιαφυγή, η μαύρη εργασία και η παραοικονομία.
Η ελληνική οικονομία, σύμφωνα με πολλούς οικονομολόγους, δεν θα επωφεληθεί από αυτό το πακέτο μέτρων, απλά με την επόμενη δόση θα εξασφαλιστεί η επιβίωση για κάποιους μήνες. Ο λόγος είναι ότι η ύφεση θα συνεχιστεί λόγω μείωσης της κατανάλωσης, ενώ δεν θα εξασφαλιστούν χρήματα για ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, θα πρέπει να ξεχρεώνουμε και τα δάνεια, βυθιζόμενοι όλο και περισσότερο στην ύφεση. Ένας δανειστής – τοκογλύφος άλλωστε δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον του δανειζόμενου, τα λεφτά του τον ενδιαφέρουν.
Ποια είναι η ελληνική αντίδραση σε όλα τα παραπάνω; Οι Έλληνες από τον Μάιο έχουν διχαστεί. Η πλειοψηφία όμως, κατά το ελληνικό εκλογικό σύστημα, επέλεξε γνωστούς δελφίνους της εξουσίας, με την προοπτική συνεργασίας για ένα νέο μνημόνιο. Ενδεχομένως γιατί, ενδόμυχα, αυτή η μερίδα των Ελλήνων ήθελε ξανά την πλαστή ευημερία, που για τόσα χρόνια ήταν τόσο βολική. Μπορεί γιατί όντως ήθελαν, όπως και πολλοί άλλοι, επιτέλους να γίνουν καίριες και λειτουργικές αλλαγές στο ανύπαρκτο ελληνικό κράτος. Δεν υπολόγισαν βέβαια ότι οι άνθρωποι που έφεραν αυτή τη κατάσταση στο ελληνικό κράτος, είναι οι πλέον ανάρμοστοι, εκ των πραγμάτων, για να την αλλάξουν. Μπορεί, τέλος να μην παρουσιάστηκε εναλλακτική πειστική πολιτική πρόταση.
Η διαφορά όμως με τα προηγούμενα χρόνια, που η εκάστοτε κυβέρνηση δεν αναγκάζονταν να συμμαζέψει το χρέος, είναι ότι αυτή τη φορά έχουμε την Τρόικα να μας το επιβάλει επειδή μας δανείζει. Απαιτεί τις άμεσες – κοινωνικά καταστροφικές αλλαγές και είναι πολύ πιθανό ως σίγουρο σήμερα να τις πετύχει στην Ελλάδα, χωρίς να νοιάζεται για τις απώλειες. Όταν κάποιος σου δανείζει άλλωστε, σου αφήνει ελάχιστες δυνατότητες για ελιγμούς. Από την προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. πέρασαν 2 χρόνια λιτότητας και η μόνη ελπίδα, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, έγκειται στην Ε.Ε. να μας «κουβαλήσει» μαζί της (με το αζημίωτο βέβαια), αν βρει τρόπο να νικήσει την συνεχή ύφεση. Τα γνωστά δηλαδή, για την ελληνική πολιτική που ιστορικά πάντοτε θρόιζε στους ανέμους των επιταγών των μεγάλων δυνάμεων.
Όλα τα παραπάνω δεν είναι καινούργια στοιχεία. Είναι η καθημερινότητα μας εδώ και 2- 2,5 χρόνια και από ό, τι προβλέπεται θα είναι για πολλά ακόμα. Η σύνοψη αυτή απευθύνεται στους συνταξιούχους και τους έντιμους εργαζόμενους, οι οποίοι πληρώνουν για όλα αυτά. Μαζί τα φάγαμε, που λέει και ο κ. Πάγκαλος, αλλά χώρια τα πληρώνουμε. Ακόμα και αν ψηφιστούν τα μέτρα, από αύριο οι αδικημένοι έλληνες πολίτες πρέπει να πιέσουν προς όλες τις κατευθύνσεις για μια καινούργια δημοκρατική πολιτική έκφραση ή ζύμωση, η οποία θα μπορέσει να φέρει μεγαλύτερη ισότητα, ισονομία και δίκαια κατανομή του βάρους στη νέα ελληνική –δυστυχή- πραγματικότητα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουν το δίκιο με το μέρος τους.
