">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Τι συμβαίνει τα καλοκαίρια στον Άγιο Λαυρέντιο στο Πήλιο; Δεν χρειάζεται να έχετε αυτοκίνητο για να το ανακαλύψετε, αφού στο μέρος αυτό τα ΙΧ δεν κυκλοφορούν. Αλλά τα τελευταία δέκα χρόνια κυκλοφορούν μουσικοί, φοιτητές, καθηγητές. Και πολλή και καλή μουσική. Σε ένα αλλιώτικο χωριό. Πώς λέγεται; «Μουσικό Χωριό». Ο Αντρέας Σιαδήμας και ο Γιάννης Αγγελάκης είχαν πάει πριν κάποια χρόνια στο χωριό αυτό για να γυρίσουν ένα άλλο ντοκιμαντέρ. Αυτό που αντίκρισαν τους έκανε να επιστρέψουν για να φτιάξουν μια νέα ταινία για τη διεθνή μουσική κοινότητα που είχε στηθεί εκεί. Το αποτέλεσμα θα το δούμε σήμερα στις 13.00 στο Ολύμπιον.
-Το ντοκιμαντέρ που έχετε κάνει αποτελεί ουσιαστικά μια ξενάγηση στο «Μουσικό Χωριό»;
-Δεν είναι μια ξενάγηση, αλλά περιγράφει τα σεμινάρια και τις δράσεις που γίνονται στο Μουσικό Χωριό, ενώ θίγει και τα θέματα του μέρους, του χωριού δηλαδή που φιλοξενεί το «Μουσικό Χωριό» και πως αυτά τα δύο αλληλεπιδρούν. Στην κάμερα μιλούν οι υπεύθυνοι των σεμιναρίων, οι φοιτητές, οι μουσικοί που έρχονται για τα σεμινάρια, οι ντόπιοι… Έχουμε όλες τις απόψεις.
-Πέρα από την παρουσίαση του «Χωριού» τι άλλο προκύπτει μέσα από το ντοκιμαντέρ;
-Ο θεατής μπορεί να βρει χίλια δυο πράγματα. Αρχικά για τη μουσική στη φύση σε ένα τοπίο μαγικό, όπως είναι ο Αγίος Λαυρεντίος που δεν έχει αυτοκίνητα, δεν έχει θορύβους της πόλης, οπότε κάποιος που περπατάει τα καλντερίμια του ακούει μόνο τα πέταλα των αλόγων, τις μουσικές και τα γέλια που έρχονται από τα διάφορα σεμινάρια και τους ήχους του χωριού.
Ένα άλλο σημείο είναι πως αποτελεί και ένα παράδειγμα ελληνικής επαρχίας. Και πώς κάποιες δράσεις μπορούν να τονώσουν πάρα πολύ την επαρχία.
Στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν κάποια μέρη στα οποία παράγεται πολιτισμός. Στο «Μουσικό Χωριό» έρχονται άνθρωποι από όλο τον κόσμο, από Ιαπωνία, Αμερική, Ευρώπη, Νέα Ζηλανδία.
-Η ιδέα πώς προέκυψε;
-Το «Μουσικό Χωριό» ως οργάνωση υφίσταται εδώ και 10 χρόνια. Εμείς καταγράψαμε τον 8ο χρόνο. Είχα πάει μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκη, τον συνεργάτη και συμπαραγωγό μου, να κάνουμε γυρίσματα για κάποιο άλλο μουσικό ντοκιμαντέρ. Βρεθήκαμε λοιπόν σε αυτό το μέρος, αισθανθήκαμε τη μαγεία του και αποφασίσαμε την επόμενη χρονιά να το επισκεφθούμε ξανά και να ξεκινήσουμε αυτό το ντοκιμαντέρ που θα δείτε φέτος στο Φεστιβάλ.
-Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε δεδομένου πχ ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα; Πώς μεταφέρατε τα μηχανήματα;
-Αυτό έγινε με παραπάνω κόπο και προσπάθεια γιατί όλα τα μηχανήματα (κάμερες, τριπόδια, φώτα) έπρεπε να μεταφερθούν από το ένα σημείο στο άλλο με τα χέρια.
Και επειδή δεν ήμασταν κοντά σε πόλη ξέραμε πως έπρεπε να είχαμε από την αρχή καλή οργάνωση για να μην μας λείπουν μετά τα απαραίτητα τεχνικά υλικά. Αυτές ήταν ουσιαστικά οι δυσκολίες.
-Η ταινία σας παρουσιάστηκε πέρυσι στο Work In Progress του 14ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ…
-Ναι, αυτό έγινε για να προσελκύσουμε κάποιους παραγωγούς για προώθησή της στο εξωτερικό. Και μπορούμε να τους δούμε με συνέπεια και φέτος που είναι τελειωμένη η ταινία.
-Το Φεστιβάλ γιορτάζει τα 15 του χρόνια. Τι θυμάστε ως θεατής του; Πώς βλέπετε το μέλλον ως νέος δημιουργός;
-Σε αυτά τα χρόνια είδαμε πάρα πολύ καλά ντοκιμαντέρ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ. Το ντοκιμαντέρ σου δείχνει το τώρα, το παρόν και το μέλλον. Θίγει προβλήματα.
Εύχομαι πάντα δύναμη για τη συνέχεια!
Τα θέματα θα υπάρχουν πάντα. Το ζήτημα είναι να υπάρχουν και οι άνθρωποι που θα τα αναδείξουν με τον κατάλληλο τρόπο.
Μάθετε περισσότερα στο http://www.music-village.gr
