">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Επιτυχία για όλους τους Έλληνες, απ’ άκρη σε άκρη της οικουμένης. Παίξαμε με την πλάτη στο τοίχο και τα καταφέραμε. Ναι! Κλίμα Euro 2004 και πάλι με το διάγγελμα του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά να απογειώνει την θριαμβολογία των κυβερνητικών βουλευτών και εκπροσώπων που ούτως ή άλλως απ’ το πρωί μας πλημμύριζαν με ελπίδα.
Στην πραγματικότητα, όμως, η Ελλάδα βρέθηκε χωρίς φωνή στο προχθεσινό βράδυ στις Βρυξέλλες. Στη γωνία σταθήκαμε περιμένοντας να δούμε την εξέλιξη της σύγκρουσης των τελευταίων εβδομάδων ανάμεσα στα αμερικανικά συμφέροντα που εξυπηρετεί το ΔΝΤ και τη γερμανική μπότα που αλωνίζει στην Ευρώπη. Δεν γνωρίζουμε αν επρόκειτο περί εντολής Σαμαρά όμως είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο πως κανένας εκ του κυβερνητικού συνασπισμού δεν μας έχει αποκαλύψει ακόμη τι σκοπεύει να κάνει με το ζήτημα του χρέους της Ελλάδας. Επτασφράγιστο μυστικό το κρατάνε, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να παραδεχτούν πως η τακτική τους και σε αυτό το ζήτημα είναι: «ότι πουν οι δανειστές».
Στο Γιούρογκρουπ αυτό καθεαυτό, η σύγκρουση ΔΝΤ-Γερμανίας έληξε με μία μάζα λύσεων απ’ την οποία όλοι πήραν ένα κομμάτι. Το ΔΝΤ απειλούσε με αποχώρηση αν δεν αντιμετωπιζόταν το χρέος της Ελλάδας. Η Γερμανία δεν ήθελε να διανοηθεί πως αυτή η αντιμετώπιση θα γινόταν μέσω κουρέματος, θέση που υπηρέτησε με συνέπεια και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι, μέσω της επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων, της μείωσης των επιτοκίων και της χρονικής επιμήκυνσης της πληρωμής δανείων και τόκων από τον EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) βρήκαν μία χρυσή τομή που τους άφησε όλους ικανοποιημένους. Για τώρα. Το ΔΝΤ δεν υποχώρησε, η Γερμανία δεν έχει υποχωρήσει ούτε μία φορά απ’ την αρχή της κρίσης.
Πλέον στις Βρυξέλλες, πάντως, δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα. Πρώτα απ’ όλα, μας λένε πως το χρέος μας θα είναι το 2020 στο 124% του ΑΕΠ, δηλαδή λιγάκι μεγαλύτερο απ’ ότι ήταν όταν υπογράφαμε το πρώτο Μνημόνιο. Αν κάποιος ακόμη και σήμερα αμφιβάλει για τους στόχους και τις επιδιώξεις των Μνημονίων είναι δικό του ζήτημα. Δεύτερον, η συμφωνία των Βρυξελλών προβλέπει την επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ από το πρόγραμμα αγοράς ελληνικών ομολόγων, κυνικά αναγνωρίζοντας πως μέχρι τώρα η ΕΚΤ - μία εκ των βασικότατων εταίρων μας – κερδοφορούσε στην πλάτη μίας κρίσης που επηρέαζε άμεσα. Τρίτον, η ηγέτιδα της σημερινής ΕΕ, η Γερμανία, αδιαφορεί ολικά για μία πραγματική λύση. Καμία, μα καμία σοβαρή οικονομική εφημερίδα δεν έκλεινε τα μάτια στο τσιρότο των Βρυξελλών. Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δεν μασούν τα λόγια τους: «Ακόμη και αν ο στόχος του 124% επιτευχθεί, μονάχα μία χώρα σε ανάπτυξη θα μπορούσε πιθανώς να ισχυριστεί πως είναι φερέγγυα (…) Για ακόμη μία φορά, όμως, η συμφωνία δεν έχει απομακρύνει την πιθανότητα μίας ελληνικής εξόδου από το ευρώ». Το γερμανικό Σπίγκελ έγραφε πως «είναι αναπόφευκτο το κούρεμα» και την άνοιξη θα είμαστε πάλι στο ίδιο σημείο.
Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει πως στο προχθεσινό Γιούρογκρουπ πήρε μία μεγάλη νίκη, τα μνημονιακά μέτρα που ψήφιζε πριν εβδομάδες θα σαρώσουν την ήδη δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα θα αναχαιτίσουν τις προχθεσινές αποφάσεις που αυτοί χειροκροτούν. Γι’ αυτό οι ανάλγητοι «εταίροι» μας προβλέπουν ρήτρα νέων αυτόματων περικοπών. Κοινωνικός Καιάδας, ενώ η Ελλάδα θα ξεπουλιέται για να πληρώνουμε ένα χρέος που «αναπόφευκτα» θα πρέπει να κουρέψουμε, έστω στο μέλλον. Αν αυτό δεν συνιστά πολιτικό παραλογισμό, τότε ας σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και ας πανηγυρίσουμε σαν να βάλαμε γκολ.
