Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Το συγκεκριμένο άρθρο με έτρωγε το χέρι να το γράψω την προηγούμενη εβδομάδα, παρά την εξαγγελία, ότι η στήλη θα κάνει διακοπές λόγω ονομαστικής εορτής. Ωστόσο και παρά το γεγονός, ότι η αφορμή με προκάλεσε αρκετά, αποφάσισα να τηρήσω την εξαγγελία.
Ποια ήταν όμως η αφορμή;
Κάτι που διάβασα και μου φάνηκε πραγματικά απίστευτο. Ένα άρθρο που αναφερόταν σε μία έρευνα που έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, φαίνεται να υπάρχει ένα σοβαρό ποσοστό Βρετανών που αμφισβητούν την επιλογή που έγινε κατά βάση χάρη στον Winston Churchill, να υπάρξει αντίσταση κατά του Hitler και των ναζί. Να μη γίνει δηλαδή συμβιβασμός μαζί τους και να οδηγηθούν σε μία από τις πλέον ένδοξες στιγμές στην ιστορία τους. Επίσης, τουλάχιστον κατά τη δική μου γνώμη και σε μία από τις συγκλονιστικότερες επιλογές της σύγχρονης ιστορίας που είναι και γεμάτη μεγαλείο. Όπως ήταν και όλες οι στιγμές που η ανθρωπότητα αντιστάθηκε στη ναζιστική θηριωδία. Μεταξύ άλλων και στη χώρα μας.
Προφανώς εκείνοι που αμφισβητούν την επιλογή του Churchill ανήκουν στον απεχθή χώρο της ακροδεξιάς, η οποία -για κακή τύχη όλων μας- είναι στα ντουζένια της τον τελευταίο καιρό διεθνώς. Θιασώτες του ναζισμού ξεφυτρώνουν διαρκώς και παντού, άλλωστε.
Η άποψη αυτή προφανώς κατά πρώτον βασίζεται στην πλήρη ιστορική άγνοια. Που μας λέει, ότι η Βρετανία για πολύ καιρό στάθηκε μόνη της απέναντι στο Hitler και για το λόγο αυτό δέχτηκε και εντονότατο σφυροκόπημα. Που κράτησε με άλλα λόγια τα μπόσικα έως ότου οι Η.Π.Α., ο νέος κόσμος, όπως τον είχε αναφέρει ο Churchill στο μνημειώδη λόγο του στο κοινοβούλιο, να έρθει σε συνδρομή του παλιού, για να αποτινάξει το άγος αυτό. Η Γαλλία παραδόθηκε σε χρόνο ρεκόρ και η Σοβιετική Ένωση, η οποία στη συνέχεια επίσης αντιστάθηκε και πολέμησε μεγαλειωδώς, στην αρχή και συμφώνησε σε αμοιβαία εκεχειρία με τους Γερμανούς και σε πρώτη φάση μοιράστηκε μαζί τους την Πολωνία. Μέχρι να πέσει και εκείνη θύμα της ασυνέπειας των Γερμανών και να δεχτεί επίθεση, την οποία επέλεξε να αποκρούσει. Με τα γνωστά μεγαλειώδη αποτελέσματα.
Δεν πρέπει επίσης βέβαια να ξεχνάμε, ότι και εκείνη την εποχή μέσα στην ίδια τη Βρετανία, ο Churchill δεχόταν πιέσεις, ιδίως από το ίδιο του το κόμμα, να συνθηκολογήσει, όπως το έκαναν και άλλοι. Αντιστάθηκε όμως σε αυτό, ευτυχώς για την ανθρωπότητα κατά τη γνώμη τουλάχιστον του γράφοντα.
Όπως αντιστάθηκαν και άλλοι, μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόμαστε και εμείς οι Έλληνες. Ελπίζω ειλικρινά να μην υπάρχουν σε σοβαρό αριθμό φωνές που να θέτουν το γεγονός αυτό υπό αμφισβήτηση.
Σίγουρα ο συγκεκριμένος ηγέτης είχε πολλά κουσούρια, έκανε πολλά λάθη και πολλά μπορεί κανείς να του καταμαρτυρήσει. Πολιτικός ήταν άλλωστε. Το γεγονός όμως, ότι σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα διέβλεψε ορθώς το είδος και το ποιόν του αντιπάλου και έβαλε τα θεμέλια για την τελική νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και την ήττα του φασισμού, δεν μπορεί να γίνει συζήτηση κατά τη δική μου άποψη. Όπως και για το ότι η εν γένει στάση της Βρετανίας ήταν από τις πλέον μεγαλειώδεις στιγμές της.
Ως εκ τούτου θεωρώ αδιανόητο αυτό που διάβασα, ότι δηλαδή μερίδα των ίδιων των Βρετανών αμφισβητούν την ορθότητα μίας από τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας τους. Ήθελα λοιπόν να το μοιραστώ αυτό.
Και εκεί που λες που το διαβάζω αυτό και και δεν πολύ-πίστευα στα μάτια μου, βλέπω και μία αναφορά στο ότι πρωτοκλασάτος υπουργός των Η.Π.Α. έφτασε να υπαινιχθεί, ότι ίσως πρέπει να επανεξεταστεί το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Κατάκτηση αιώνων, την οποία ο θρησκευτικός του ηγέτης αμφισβητεί με το επιχείρημα, ότι θα πρέπει οι ψήφοι να κατανέμονται στα επιμέρους νοικοκυριά, κάθε ένα από αυτά να έχει μία ψήφο, η οποία θα παρέχεται στον επικεφαλής τους. Τον 21ο αιώνα αυτά και στις Η.Π.Α. από όλα τα μέρη του κόσμου. Οι απόψεις αυτές λέει πηγάζουν από το λεγόμενο θρησκευτικό εθνικισμό, ο οποίος ανθεί στις Η.Π.Α. τον τελευταίο καιρό και είναι πολύ συμπαθής στους πολιτικούς προϊστάμενους αυτής της περιόδου και αυτής της διακυβέρνησης.
Δύο από τις χώρες λοιπόν που συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία και τις κατακτήσεις της σύγχρονης δημοκρατίας μας δίνουν σήμερα αυτές τις απόψεις και την εικόνα. Δύο χώρες που για πολλές δεκαετίες τώρα προέβαλαν την ποιότητα της δημοκρατίας τους και έδιναν τεράστια έμφαση στα δικαιώματα που αυτές εξασφάλιζαν. Και δυστυχώς δεν είναι οι μόνες και το έχουμε πει αυτό από εδώ αρκετές φορές.
Ας τα αναλογιστούμε λοιπόν όλα αυτά, διότι κάτι πρέπει επιτέλους να κάνουμε. Δε φτάνει να εκφράζουμε απλά την απογοήτευσή μας και να απελπιζόμαστε, αλλά να ορθώσουμε τείχη επιχειρηματολογίας απέναντι σε αυτό το αίσχος.
Έλεγα, ότι θα μου είχε φύγει ο θυμός μετά από τόσες μέρες, αλλά πού…
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
