Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Μιλούσαμε στο προηγούμενο άρθρο για την μπουρδολογία, η οποία κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε φάσμα της κοινωνικής ζωής σήμερα. Πολλά λέει αυτό για το πού έχουμε φέρει τον κόσμο, στον οποίο ζούμε. Να θυμίσουμε εδώ, ότι έχουν ξεκινήσει και οι πανελλαδικές. Προφανώς και θα ευχηθούμε καλή επιτυχία στις υποψήφιες και τους υποψήφιους και θα πούμε το -τετριμμένο, αλλά δυστυχώς αναγκαίο-, ότι είναι μια σημαντική στιγμή, αλλά και ότι η ζωή ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει με αυτή. Με κάποιο τρόπο όλες και όλοι θα βρουν το δρόμο τους. Θα πρέπει βέβαια να πούμε, ότι δεν μπορώ, να πω, ότι βλέπω βελτίωση στην εξεταστική διαδικασία για την είσοδο στην ανώτατη εκπαίδευση. Πέραν αυτού όμως, καλό θα ήταν, να αναλογιστούμε όλοι, το κλίμα και τις συνθήκες, όπου καλείται, να ζήσει η νεολαία.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν και με αφορμή ένα αθλητικό γεγονός, το οποίο κατέληξε σε έναν ακόμα εθνικό θρίαμβο στο αγαπημένο μας σπορ, πιαστήκανε στα χέρια δύο εξαιρετικά προβεβλημένοι κύριοι, ο ένας στο επιχειρείν (και στη διοίκηση αθλητικών συλλόγων) και ο άλλος στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα. Μέλη της κατά μία έννοια ελίτ δηλαδή. Οι εικόνες που είδαμε παρέπεμπαν σε κλωτσοπατινάδα του χειρίστου είδους. Με μία λέξη θα το χαρακτηρίζαμε χουλιγκανισμό.
Ο χουλιγκανισμός ή αλλιώς οπαδική βία είναι μία συστηματική και ανάρμοστη συμπεριφορά ατόμων ή ομάδων στο χώρο του αθλητισμού, η οποία κατά κανόνα συνδέεται με την υποστήριξη ενός συγκεκριμένου συλλόγου. Το φαινόμενο αυτό, όπως το ορίσαμε μόλις πριν, είναι δυστυχώς σε έξαρση τον τελευταίο καιρό και έχουμε φτάσει στο τραγικό σημείο, να θρηνήσουμε και θύματα.
Γενικά η βία σε όλες της τις μορφές, είναι στα ντουζένια της και τείνει, να γίνει ανεξέλεγκτη. Και πώς θα μπορούσε, να είναι διαφορετικά τα πράγματα, όταν άνθρωποι, όπως αυτοί που προαναφέραμε και θα έπρεπε, να δείχνουν αυτοσυγκράτηση και, μέχρι ενός σημείου, να λειτουργούν ως πρότυπα και παραδείγματα για τους υπόλοιπους, συμπεριφέρονται σαν τους χειρότερους χούλιγκανς και μάλιστα δημόσια.
Ακριβώς επειδή το πράγμα έχει παραγίνει, έχουν ληφθεί και ορισμένα μέτρα για την καταπολέμηση της οπαδικής βίας, όπως θα έπρεπε. Το ζήτημα όμως δεν είναι η μόνο η πρόληψη και η καταστολή, αλλά το γενικότερο περιβάλλον, το οποίο διαμορφώνεται και εν τέλει θρέφει τη βία.
Χουλιγκανισμό λοιπόν βλέπουμε εντονότατα, να υπάρχει και στον πολιτικό διάλογο και αυτό είναι κάτι που το διαπιστώνουμε καθημερινά. Παντελής απουσία πειστικών επιχειρημάτων, άρνηση δημιουργικής συζήτησης και αντίθετα άσκηση λεκτικής, αλλά και πολλές φορές σωματικής βίας. Μπορούμε, να το παρατηρούμε το φαινόμενο και να φιλοσοφούμε σε σχέση με αυτό ασταμάτητα, αλλά θα ήταν προτιμότερο, να αναζητήσουμε την αιτία.
Φοβάμαι λοιπόν πάρα πολύ, ότι όλοι αυτοί οι κάθε είδους χούλιγκανς θεωρούν, ότι αυτή η ακραία συμπεριφορά είναι επιτρεπτή. Δηλαδή, ότι θα ασκείται βία και στο τέλος δε θα υπάρξει ιδιαίτερη συνέπεια και δυστυχώς αυτό συχνά επιβεβαιώνεται. Ούτε από νομική, αλλά ούτε και κάποιου είδους ηθικής τάξης σκοπιά.
Υπάρχει όμως και κάτι πολύ πιο δυσάρεστο, το οποίο σχετίζεται με το ότι τέτοιες ενέργειες είναι εν τέλει ένα ζητούμενο. Δηλαδή, ότι ο βίαιος, ο οποίος περιφέρεται επιδεικνύοντας αυτή τη στάση, κερδίζει από αυτό. Παίζει ένα ρόλο και ως εκ τούτου το να παραφέρεται είναι ένα στοιχείο αυτού και κάτι που το κοινό του περιμένει να δει και να επιβραβεύσει.
Προκύπτει λοιπόν, ότι έχουμε φτιάξει μια κοινωνία, η οποία -τουλάχιστον κατά ένα μέρος της- αναζητά άτομα, τα οποία θα ρίξουν μια γροθιά στο σύστημα. Όχι με κάποιου είδους επαναστατική σκέψη ή άποψη, ούτε φυσικά με κάτι το εποικοδομητικό ή δημιουργικό, αλλά με την άσκηση βίας αυτού του είδους. Αυτό είναι το βασικό ζήτημα. Ότι δηλαδή η αισθητική που εν μέρει κυριαρχεί, αποζητάει αυτήν ακριβώς τη συμπεριφορά ως εκ τούτου την αποδέχεται. Και προφανώς ουδόλως την καταδικάζει.
Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει άλλωστε την άποψη, ότι χρειάζεται γενικότερα στην πολιτική κυρίως κάποιος, να τραμπουκίζει και -κατά ορισμένους- να δέρνει κιόλας; Το ακόμα χειρότερο μάλιστα είναι, ότι στο συγκεκριμένο πεδίο η ακραία συμπεριφορά ξεπερνάει και αυτήν των γηπέδων. Το έχουμε ξαναπεί αυτό από εδώ, νομίζω.
Κανονικά, η βία και η άσκησή της, ιδίως σε αυτά πεδία, θα έπρεπε να μας απωθούν και να προκαλούν αποτροπιασμό. Όσο δε συμβαίνει αυτό, το φαινόμενο θα εντείνεται και θα θεριεύει.
Μιας λοιπόν και είμαστε στην εβδομάδα των πανελλαδικών, ας πάρουμε επιτέλους την απόφαση, να σκύψουμε για λίγο πάνω στην έρμη την παιδεία και να τη φτιάξουμε επιτέλους. Μόνο έτσι θα διασφαλίσουμε ένα ελάχιστο επίπεδο που αφενός θα έχει αξιώσεις σε σχέση με τους ηγέτες μας και αφετέρου δε θα ανέχεται τους χούλιγκανς πουθενά.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Θάνατος 19χρονου στη Χαλκιδική: Τι είπαν στις απολογίες τους οι 4 κατηγορούμενοι
- Ανησυχία για 30χρονή με μηνιγγίτιδα στο Βόλο - Με βρέφος μόλις 21 ημερών
- Η εταιρεία από Bόρεια Ελλάδα που κατακτά το εξωτερικό - Τα διάσημα ρούχα σε 35 καταστήματα
- Θεσσαλονίκη: Στο αυτόφωρο οι δύο συλληφθέντες που άφησαν ανήλικη ΑμεΑ σε λεωφορείο
