Γερμανία – Ισπανία 8-1
Του ΣΩΤΗΡΗ ΜΠΑΜΠΑΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΥ
Για ακόμα μια φορά ο κόσμος χάνεται, ο πρωθυπουργός κάνει δηλώσεις ανάπτυξης λες και τον έχουν απαγάγει εξωγήινοι και του έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου, οι καρδιές μας ξεχειλίζουν από μίσος, η βλακεία πλημμυρίζει τους δρόμους και μια γυναίκα πίσω μου (γράφω αυτό το κείμενο σ’ ένα συμπαθέστατο καφέ) παραπονιέται για την ηθική κρίση των ημερών μας και πόσο δύσκολο είναι να σταυρώσει μακροχρόνια σχέση, αφού όλοι οι άντρες τη βαριούνται γρήγορα και θανάσιμα.
Όμως πάλι θα μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, διότι είναι το όπιο και η κόκα των μαζών, το αντικαταθλιπτικό και το πλασέμπο. Μεσοβδόμαδα σημειώθηκαν δυο από τα πιο εκπληκτικά αποτελέσματα των τελευταίων χρόνων και φυσικά τρελαινόμαστε για σημειολογία και ανάλυση. Επί γερμανικού εδάφους, λοιπόν, η Μπάγερν Μονάχου συνέτριψε 4-0 την Μπαρτσελόνα και η Μπορούσια Ντόρτμουντ 4-1 τη Ρεάλ Μαδρίτης. Είναι τουλάχιστον απλοϊκό αν όχι ανόητο να τραβήξουμε μια απλή αναλογία μεταξύ εθνικών οικονομιών και ποδοσφαιρικής ανάπτυξης και η αλήθεια είναι πως δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλάνε για γερμανική παντοκρατορία και ισπανική παρακμή, περνώντας τη συζήτηση σε πολιτικό επίπεδο. Σίγουρα αυτό το αθροιστικό 8-1 είναι τουλάχιστον επιβλητικό, αλλά μέχρι εκεί.
Είναι αλήθεια πως μπορεί σε κάποιες χώρες η οικονομική κατάσταση να αντανακλάται και στο ποδόσφαιρο με πιο περίτρανα παραδείγματα τα πρωταθλήματα της Ελλάδας και της Τουρκίας. Από τη μια το ελληνικό έχει χτυπήσει παγόβουνο και βυθίζεται δίχως σταματημό, με τις ομάδες να χρωστάνε μέχρι και τις φανέλες τους, τους παίκτες να παίρνουν (ή να μην παίρνουν καθόλου) μισθούς πείνας, το θέαμα να είναι χειρότερο και από ταινίες του Εντ Γουντ και τα γήπεδα να μετατρέπονται (όχι ότι είναι και κάτι καινούριο αυτό) σε αρένες εκτόνωσης. Στην Τουρκία από την άλλη η Γαλατασαράι ρίχνει ζεστό χρήμα αποκτώντας παίκτες παγκόσμιου βεληνεκούς ενώ η Turkish Airlines κάνει διαφημίσεις με τον Κόμπε Μπράιαντ και τον Μέσι, συμβαδίζοντας με τη γενικότερη εκρηκτική ανάπτυξη της χώρας η οποία (μαντεύω ότι) σε μερικά χρόνια θα σκάσει κι αυτή σαν φούσκα. Όσο για τη Βραζιλία, εκεί το ποδόσφαιρο είναι λατρεία, είναι θρησκεία, είναι τρόπος ζωής και για αυτό ανεξάρτητα από κραχ και μαχ, η Βραζιλία θα είναι για πολλά χρόνια ακόμα σημείο αναφοράς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Μπορεί η Γερμανία να βγάζει μηχανές σαν τον Σβαϊνστάιγκερ, αλλά αυτό το κάτι παραπάνω ενός Ρονάλντο ή Ροναλντίνιο θα αργήσουμε να το δούμε στην κεντρική Ευρώπη.
Τέλος πάντων, εν περίοδο ευρωπαϊκής ύφεσης η Γερμανία είναι η μοναδική χώρα που βελτιώνει τα νούμερά της με την ανεργία να πέφτει κάτω από το 6%, κάτι που είχε να συμβεί από το 1991 (!), ενώ βρίσκεται στο μισό του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ζώνης. Η Ισπανία από την άλλη ξεπέρασε για πρώτη φορά το 27% στην επίσημη ανεργία και κοντεύει να σπάσει όλα τα κοντέρ. Παρόλα αυτά οι δυο μεγάλοι ισπανικοί σύλλογοι δεν μοιάζουν να ιδρώνουν, αφού εξακολουθούν να φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας των πιο δημοφιλών, εμπορικών και μεγάλων συλλόγων παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας στα ρόστερ τους την αφρόκρεμα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και προσφέροντας αμύθητα συμβόλαια στα αστέρια τους.
Μεσοβδόμαδα οι δυο γερμανικοί σύλλογοι ισοπέδωσαν τους ισπανικούς, τους πάτησαν ανελέητα, διότι έτρεξαν πιο πολύ, διότι το ήθελαν πιο πολύ, διότι εκμεταλλεύτηκαν το εκπληκτικό μομέντουμ στο οποίο βρίσκονται τους τελευταίους μήνες, λες και όλη τη χρονιά έχτιζαν για ένα εντυπωσιακό φινάλε, σε αντίθεση με τους Ισπανούς (και ειδικά την Μπαρτσελόνα) που μοιάζει με αεροπλάνο που παλεύει να μείνει στον αέρα χωρίς καύσιμα. Κι όμως, η Ρεάλ Μαδρίτης της βασιλικής υπεροψίας εξακολουθεί να είναι ο σύλλογος με τη λαμπρότερη ευρωπαϊκή ιστορία και η Μπαρτσελόνα εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος σύλλογος τα τελευταία δέκα χρόνια με τον κορυφαίο παίκτη του πλανήτη (όχι, δεν είναι ο Ριμπερί καλύτερος από τον Μέσι ούτε ο Γκέτσε). Και το μεγαλείο τους φαίνεται στο εξής: ενώ για οποιοδήποτε άλλο σύλλογο τα σκορ 4-0 και 4-1 θα ήταν καταδικαστικά, όλοι οι γνώστες (και φυσικά οι Γερμανοί) κρατάνε μια πισινή. Διότι ξέρουν ότι αν Ρεάλ και Μπάρτσα πιάσουν απόδοση στην έδρα τους και το γήπεδο… γείρει, όλα μπορούν να συμβούν, ακόμα και το… 7-0… Η λογική λέει ότι δεν θα συμβεί τίποτα, αλλά… δεν είναι υπέροχη αυτή η προσμονή;
