Με την έναρξη αποχώρησης των Αμερικανών στρατιωτών
N. Chomsky, John Bellamy Foster, Huck Gutman, Robert Mc Chensey, Havry Magdoff
Έκδοση Monthly Review
Δημοσιεύθηκε στην ημερήσια εφημερίδα
«Τύπος Θεσσαλονίκης»
Παρουσίαση: Δημήτρης Κακαβελάκης
Ένα βιβλίο εξαιρετικά αναλυτικό, αλλά και αποκαλυπτικό για όλα τα σκοτεινά στρατηγικά και οικονομικά πετρελαϊκά σχέδια που κατέστρωσαν οι «εγκληματικοί» εγκέφαλοι του Μπουσισμού για να επιτεθούν, πέρα από τις αρνήσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας στο Ιράκ. Για παραδειγματικό εκφοβισμό κάθε μορφής και εξουσίας στον πλανήτη για την όποια αντίδραση κατά της πλανηταρχικής υπερ-εξουσίας. Η οποία σχεδίαζε παραδειγματικούς «προληπτικούς» πολέμους για να απελευθερώσει καταπιεζόμενους τυραννικούς λαούς από τους τυράννους τους, όπως έγινε με τον Σαντάμ Χουσεΐν.
Ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν ένα ΦΙΑΣΚΟ ή αποτέλεσε μια δυναμική και έμμονη σκοπιμότητα για τον έλεγχο του Ιρακινού πετρελαίου. Αλλά και άλλων πετρελαιοπαραγωγών χωρών στον κόλπο της ευρύτερης περιοχής.
Πολλοί αποφάνθηκαν ότι μετά την αμερικανική εισβολή δημιουργήθηκε μια αντίδραση τόσο διεθνώς όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι χώρες διχάστηκαν σχεδόν για την πρόκληση της αμερικανικής εισβολής, με προκινδύνευση τότε της ενότητας της συμμαχίας.
Σε εκείνη την κρίσιμη εποχή η Ελλάδα είχε συμμετοχή
Σ’ εκείνη την κρίσιμη εποχή προήδρευε η Ελλάδα στην Ε.Ε. και μάλιστα ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο επί των εξωτερικών της χώρας εντεταλμένος υπουργός, από τη χώρα μας, σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή, διά του προέδρου Σημίτη, πάρθηκαν πρωτοβουλίες για το ξεπέρασμα της αντίδρασης ανάμεσα στους Ευρωπαίους συμμάχους, αρκετοί είχαν αντιταχθεί στην μεθοδευμένη αυθαίρετη εισβολή Μπους, ενώ άλλοι είχαν συνταχθεί με την άποψη της στήριξης, από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της εισβολής-σταυροφορίας Μπους, για να αντιμετωπιστεί η απειλή που συνιστούσε (και κατά της Ευρώπης) μεγάλους κινδύνους ευρύτερης διάστασης.
Η Ευρώπη έγινε υποχείρια της Αμερικής…
Με αλλεπάλληλες πρωτοβουλίες, εκείνη την εποχή και του Γιώργου Παπανδρέου ως υπουργού εξωτερικών της Ελλάδας, περισώθηκε η Ευρωπαϊκή ενότητα. Χάθηκε όμως, η μεγάλη ευκαιρία για την Ευρώπη των λαών (και όχι των συμφερόντων και των σκοτεινών μηχανισμών) να πει η Ευρώπη το με΄γαλο ΣΤΟΠ στην αμερικανική βία και αυθαιρεσία, της οποίας, τελικά, η Ευρωπαϊκή δύναμη, κυρίως, της ηθικής τάξης, έγινε υποχείριο της Αμερικανικής βίας και αταξίας.
Με αποτέλεσμα α) την τεράστια έκθεση και αμφισβήτηση της Δύσης από τον υπόλοιπο κόσμο και β) την μεγάλη αντίδραση για αυτόν τον άμετρο και σκοτεινό (με οσμή ελέγχου των πετρελαίων του Ιράκ) πόλεμο μέσα στην ίδια την Αμερική. Ιδιαίτερα, λόγω των 3000 Αμερικανών στρατιωτών που σκοτώθηκαν και των χιλιάδων αναπήρων που υπήρξαν, σε συνδυασμό με το αδιέξοδο της συνέχισης αυτού του πολέμου και της διατήρησης ελέγχου της περιοχής, του τριχασμού της (σε 3 Ιράκ) και του τεράστιου πολεμικού κόστους, που η εισβολή και η εξακολούθηση της κατοχής δημιούργησαν.
Πρέπει να μάθουμε την αλήθεια για το Ιράκ
Με την ευκαιρία αυτής της διεθνούς πρόκλησης και των επαπειληθέντων νέων κινδύνων, παρουσιάζουμε το βιβλίο Ιράκ: Ένα δεύτερο «Βιετνάμ» μια σημαντική συλλογική έκδοση του Σοσιαλιστικού περιοδικού «Monthly Review» που εκδόθηκε μετά την εισβολή.
Σ’ αυτόν τον τόμο γράφουν οι Noam Chomsky, ο John Beccam Foster, H. Gutman, Robert McHensey, Harry Magdoff, με ομάδα πολιτικών αναλύσεων της μηνιαίας επιθεώρησης Monthly Review.
Την επιμέλεια αυτής της μελέτης είχαν οι Βαγγέλης Χωραφάς και ο Λευτέρης Ριζάς, οι οποίοι έχουν γράψει τον πρόλογο.
Τα περιεχόμενα των θεμάτων είναι:
1) Ιράκ, ένα δεύτερο Βιετνάμ 2) Πίσω από τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ. 3) Αλήθεια και μύθοι για την εισβολή στο Ιράκ, 4) Στρατιώτες προς ενοικίαση, 5) Επίλογος (από τους εκδότες, που επιμελήθηκαν αυτή την έκδοση που περιέχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Εγκληματικός ο πόλεμος, απάνθρωπη η καταστροφή
Στο τελευταίο αυτό μέρος του βιβλίου περιλαμβάνονται ενδιαφέροντα παραρτήματα. Τα επιμελήθηκε η ομάδα πολιτικών αναλύσεων της Μηνιαίας Επιθεώρησης «Monthly Review» και είναι τα εξής:
α) Ασύμμετροι πόλεμοι
β) Πολιτικά κόμματα και οργανώσεις του Ιράκ
γ) Οργανώσεις ένοπλης αντίστασης.
Γενικά αυτό το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη αξία και σημασία γιατί σε μια αδιέξοδη, αλλά και απολογιστική φάση για την εισβολή, τον πόλεμο και τη συνεχιζόμενη Αμερικανική κατοχή στο Ιράκ, μας πληροφορεί με ελευθεριακή αντικειμενικότητα για το εγκληματικό γεγονός του πολέμου και της καταστροφής του Ιράκ, στην πρώτη, μόλις, τριετία του εφιαλτικού υπερ-εξουσιαστικού 21ου αιώνα, που λειτουργεί υπερτρομοκρατικά για πετρέλαια και τόσα άλλα.
Το σύνδρομο του Βιετνάμ αναγεννάται στο Ιράκ
Με ανατομία όλων αυτών των εγκληματικών δράσεων και επιδράσεων το βιβλίο: «Ιράκ: ένα δεύτερο Βιετνάμ;» αναπτύσσει τις αναλύσεις του, βασικά, μέσα από το «Σύνδρομο του Βιετνάμ», που επηρέασε καθοριστικά την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για περισσότερα από 25 χρόνια.
Οι συγγραφείς του βιβλίου αυτού έδωσαν τις πρώτες απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα: α) θα γίνει το Ιράκ ένα δεύτερο Βιετνάμ; β) μπορούν οι ΗΠΑ να διεξάγουν στο μέλλον συνεχείς πολέμους; και γ) (το εξαιρετικής σημασίας) «πως θα αντισταθούν οι αδύνατοι στους ισχυρούς». Με την πολιτική νίκη σ’ αυτό τον πόλεμο να μην είναι καθόλου εξασφαλισμένη για τις ΗΠΑ…
Η Ιρακινή αντίσταση φαίνεται αποφασισμένη να πετύχει την απόσυρση των Δυτικών από το Ιράκ, όπως είχε γίνει και με το Ιράν το 1979».
Οπωσδήποτε το Ιράκ δεν είναι Βιετνάμ. Έχει όμως τη δική του δυναμική. Αν, δε, οι ΗΠΑ, δεν κατορθώσουν να απεμπλακούν μέσα από μια αποτυχημένη πορεία, τότε δίπλα στο «σύνδρομο του Βιετνάμ» θα προστεθεί και το «σύνδρομο του Ιράκ».
Η παντοδυναμία της Αμερικής υπό αμφισβήτηση
Κι όμως, το Ιράκ, όπως ακριβώς το Βιετνάμ του προηγούμενου αιώνα, έφτασε να αντιπροσωπεύει τα όρια της αμερικανικής υπερδύναμης που είναι πλέον η μοναδική υπερδύναμη και η μεγαλύτερη πολεμική μηχανή στη Γη. Παρ’ όλα αυτά, ο ισχυρισμός περί παντοδυναμίας τους, τίθεται και πάλι υπό αμφισβήτηση σε μια τριτοκοσμική χώρα από τις λαϊκές δυνάμεις αντίστασης και το μίσος που τρέφουν για τον κατακτητή.
…Όμως (η Ουάσιγκτον) αρνείται να καταλάβει ότι η στρατιωτική στρατηγική εισόδου στο Ιράκ -το δόγμα Ράμφσλεντ- έχει αποτύχει. Υπάρχουν όμως δυνάμεις που σπρώχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Η πιο σημαντική είναι η αυξανόμενη Ιρακινή αντίσταση. Μια άλλη είναι η πιθανή αρνητική αντίδραση των συμμάχων των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε κλιμάκωση του πολέμου. Τέλος, η φθίνουσα υποστήριξη στον πόλεμο, ακόμη και μέσα στις ΗΠΑ, η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως περαιτέρω κλιμάκωση να πάρει τη μορφή ενός ισχυρότατου αντιπολεμικού κινήματος. Στην περίπτωση αυτή, η αναλογία με τον πόλεμο του Βιετνάμ είναι αναπόφευκτη» (Απόσπασμα από το κείμενο: «Ιράκ: Ένα νέο Βιετνάμ» του J. Bellamy Foster).
Ολοκαύτωμα με αλήθειες για την εισβολή
Στο κεφάλαιο «Πίσω από τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ» παρουσιάζονται τρομερά στοιχεία για την απάνθρωπη βαρβαρότητα εναντίον των αμάχων του Ιρακινού λαού που υπέστησαν πανωλεθρία από εγκληματικούς βομβαρδισμούς και στρατιωτικές εγκληματικές επιχειρήσεις. Σε συνδυασμό με τον οικονομικό αποκλεισμό που επιβάλλανε οι Αμερικανοί, για να συντελεστεί μια πραγματική «γενοκτονία» πείνας και εξαθλίωσης. Όπως έγινε και η γενοκτονία στον Ιρακινό πόλεμο κατά του Ιράν, τότε που βρήκε την ευκαιρία ο Χουσεΐν, με πλήρη στήριξη των Αμερικανών να πραγματοποιήσει το χημικό ολοκαύτωμα κατά των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, τους οποίους εξόντωσε και ξερίζωσε από την περιοχή με καταστροφή 1.200 χωριών τους.
Στο κεφάλαιο «Αλήθειες και Μύθοι για την εισβολή» ο διάσημος ακτιβιστής για την αποκάλυψη αληθειών, ο Νόαμ Τσόμσκυ, υποστηρίζει ότι: οι επίσημοι λόγοι της εισβολής ήταν παραπειστικοί, ότι μόνο «η Δημοκρατία δεν ήταν η επιδίωξη, αντίθετα, το βασικό κίνητρο ήταν η ανάληψη «παραδειγματικής δράσης» με την επίθεση κατά του Ιράκ να είναι μέρος μιας εδραιωμένης ρεπουμπλικανικής εκλογικής στρατηγικής με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην προπαγάνδα.
Το βιβλίο «Ιράκ: Ένα δεύτερο Βιετνάμ;» αποτελεί ένα σοβαρό και αποκαλυπτικό ντοκουμέντο, το οποίο αποκαλύπτει όλα τα δεδομένα της εισβολής των Αμερικανών και Άγγλων τόσο παραβατικά, τόσο αυθαίρετα, τόσο εγκληματικά.
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί με προσοχή, ιδιαίτερα τώρα, που ο πρόεδρος Ομπάμα αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ ενώ ο προηγούμενος (Μπους) αντί να τις αποσύρει νωρίς είχε διακηρύξει τη συνέχιση της κατοχής και του πολέμου, τον οποίο ίσως ήταν έτοιμος να τον επεκτείνει και σε βάρος του Ιράν, για να συνεχιστεί η πολιτική του υπερ-τρόμου!
