«Αν δεν μπορούν όσοι έχουν την ευθύνη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειές τους για να προκύψει η αλλαγή, τότε θα πρέπει να γίνουμε όλοι εμείς η αλλαγή που προσδοκούμε», είχε δηλώσει τον Ιούνιο ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, και το νόημα ήταν πλέον σαφές, πολύ πριν τη φρέσκια επισημοποίηση της παραίτησής του από βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τέλος εποχής και συγχρόνως αφετηρία μιας νέας συνθήκης στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, αναζωπύρωση μιας πιο παθιασμένης κουβέντας στον δημόσιο πολιτικό διάλογο, ειλικρινής περιέργεια όλων μας για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η ξεκάθαρη υπόνοια come back. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει ακόμη τον τρόπο να πυροδοτεί αντιδράσεις και εντάσεις –οργισμένες, κρυφοαγαπησιάρικες, επικριτικές, ενθουσιώδεις, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές– σε ένα τοπίο που μέχρι πρότινος έμοιαζε βυθισμένο σε λήθαργο. Προσδεθείτε, διότι αναμένεται να υπάρξουν αναταράξεις.
Αρχικά, ας τονίσουμε το αυτονόητο. Η πιθανή επιστροφή Τσίπρα θέτει σε κίνηση μηχανισμούς αντίδρασης και επικοινωνιακής διαχείρισης σε όλους τους ισχυρούς παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού. Φυσικά, πολλά θα φανούν το προσεχές διάστημα, καθότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν αναμένεται να βιαστεί ιδιαίτερα, προσπαθώντας να κερδίσει πόντους μέσα από μια διαδικασία υπομονής, αδιόρατης υποσχετικής και προσμονής για τη φθορά αντιπάλων αλλά και πρώην φίλων. Από τη μια, η κυβέρνηση τηρεί στάση αναμονής και επιφυλακής. Μέχρι την οριστική αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μεγάλο κομμάτι της επικοινωνιακής της πολιτικής βασιζόταν σε μια αντίστιξη-αντιδιαστολή των δικών της πεπραγμένων με τα αντίστοιχα της εποχής Τσίπρα. Η αποχώρησή του όμως από το προσκήνιο επέφερε εύλογες και αναγκαίες αλλαγές στην παραπάνω προσέγγιση.
Απομένει να φανεί αν η συγκεκριμένη τακτική του παρελθόντος αξιολογηθεί ως μια γνώριμη συνταγή επιτυχίας ή ως μια φθαρμένη και ανεπαρκής για τα τωρινά δεδομένα στρατηγική. Ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, όταν ασκούσε κριτική στην κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία σαν να είχαμε ακόμη μνημόνια, στις παραμονές των εκλογών του 2023, κατακρημνίστηκε. Ο Τσίπρας του 2025, με τη στροφή στο κέντρο και την εγκατάλειψη της (ανεδαφικής όπως αποδείχθηκε) ριζοσπαστικής ρητορικής είναι ένας διαφορετικός αντίπαλος, που κουβαλά όμως ένα πολύ χρωματισμένο παρελθόν. Πώς θα τον ζυγίσει η Νέα Δημοκρατία; Αναμένουμε με ενδιαφέρον την απάντηση.
Από εκεί και πέρα, και πέρα από την αρχική μεταφυσική λατρεία και τη μετέπειτα κραυγαλέα μήνι που εισέπραξε, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τον αντίκτυπο, την εμβέλεια και την επιδραστικότητά του στην πολιτική ζωή της χώρας, ανεξάρτητα αν τον καταριόταν ή έπινε νερό στο όνομά του. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δίχως τη δική του επιρροή και δυναμική, βυθίστηκε σε μια κατάσταση αποσύνθεσης, αποδεικνύοντας τη μάλλον προσωποπαγή και πρόσκαιρη απήχησή του. Η Νέα Δημοκρατία, μετά το προσωρινό φευγιό του, δεν διασταυρώθηκε μέχρι τώρα με αντίπαλο που να διαθέτει παραστάσεις εξουσίας, πρωθυπουργική εμπειρία και αύρα νίκης. Η ελληνική κεντροαριστερά, χαωμένη και αποδιοργανωμένη από τη φλύαρη πολυφωνία και την αναιμική αντιπολίτευση, δεν είδε ποτέ τα –έστω πιθανολογούμενα σε ανεπίσημες δημοσκοπήσεις– ποσοστά να αγγίζουν τα νούμερα που έχουν ακουστεί και γραφτεί εσχάτως για τον Τσίπρα.
Συν τοις άλλοις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, το ελληνικό εκλογικό σώμα, αλλά και το μιντιακό στερέωμα, έχουν αποδείξει στο παρελθόν πως εκτιμούν δεόντως το storytelling μιας ζουμερής επιστροφής. Ιδίως αν εκείνη συνοδεύεται από μια έγκαιρη παραίτηση τη στιγμή που έπρεπε, ένα κάποιο επικοινωνιακό επανακαλιμπράρισμα σε σχέση με παλιά, αλλά και μια φημολογούμενη στοιχειωδώς σοβαρή (ο συγκριτικός πήχυς του παρελθόντος είναι, βέβαια, πολύ χαμηλός εδώ) στελέχωση. Ο Αλέξης Τσίπρας τον επόμενο καιρό θα υπογράφει βιβλία, αλλά στην πραγματικότητα θα μετρά δυνάμεις.
