">
Την Πέμπτη 24 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης του 23ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στον θερινό κινηματογράφο John Cassavetes, που στήθηκε ειδικά για τις ανάγκες του Φεστιβάλ, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης.
Η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ -στην οποία παρευρέθηκαν και απηύθυναν χαιρετισμό η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνα Μενδώνη, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνος Ζέρβας, καθώς και ο Υφυπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Μακεδονίας-Θράκης, Σταύρος Καλαφάτης- σε κυριολεκτικό και συμβολικό επίπεδο την επιστροφή σε μια «κανονικότητα» στον χώρο του (φεστιβαλικού και όχι μόνο) σινεμά. Σε αυτό το σημείο, να υπενθυμίσουμε ότι το φετινό ΦΝΘ διεξάγεται σε δύο δόσεις: το πρώτο (αποκλειστικά online) σκέλος ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάρτιο και αυτές τις ημέρες τη σκυτάλη παίρνει η υβριδική μορφή που συνδυάζει το online και τις προβολές στα θερινά σινεμά της πόλης.
Πρώτη φορά καλοκαίρι, λοιπόν, για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, το οποίο επανέρχεται στον φυσικό του χώρο, στις θερινές αίθουσες, κάτω από τον έναστρο ουρανό της Θεσσαλονίκης, έτοιμο να μας ταξιδέψει στις πιο εξωφρενικές, συγκινητικές, μνημειώδεις, συνταρακτικές ανθρώπινες ιστορίες που μπορεί κανείς να φανταστεί. Τρία διαγωνιστικά τμήματα, το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, το τμήμα «Νewcomers» και το Film Forward, ένα πλουσιότατο ελληνικό πρόγραμμα με 73 ντοκιμαντέρ, οι πάντα συναρπαστικοί «Ανοιχτοί Ορίζοντες», αλλά και ένα αφιέρωμα στους μάγους του old-school animation, τον Λιούι και τον Νόα Κλόστερ, συνθέτουν ένα ζουμερό πρόγραμμα που ανοίγει παράθυρα σε αμέτρητους κόσμους.
Την ίδια στιγμή, η φετινή διοργάνωση του ΦΝΘ παντρεύει την καινοτομία και τη μνήμη, επιδιώκοντας τον αναστοχασμό της ιστορικής αλήθειας, αλλά και την εξερεύνηση κάθε νέας δυνατότητας. Το app «e21» για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας τους πίνακες των Παναγιώτη και Δημήτρη Ζωγράφου που κοσμούν τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη. Τo πρότζεκτ «Η πόλη και η πόλη» των Σύλλα Τζουμέρκα και Χρήστου Πασσαλή, που αναπλάθει έξι επεισόδια από τη ζωή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης πριν τη φρικωδία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα παράλληλο διαγωνιστικό τμήμα για podcasts, που γραπώνει τον παλμό της εποχής και μας συστήνει ένα φαινόμενο που έχει κατακτήσει τον πλανήτη. Όψεις ενός κόσμου που αλλάζει διαρκώς και επαναπροσδιορίζεται, που μελετά και ανατέμνει τις καταγωγικές του ρίζες και επαναδιατυπώνει τον προορισμό του. Ένας κόσμος που στροβιλίζεται και μεταμορφώνεται. Αυτή είναι η φρενήρης εικόνα που συλλαμβάνει και αποτυπώνει η σύγχρονη σοδειά των ντοκιμαντέρ, προσκαλώντας το σινεφίλ κοινό της πόλης να γίνει συμμέτοχο σε αυτή τη μεταμόρφωση.
Το βασικότερο όλων, όμως, έγκειται αλλού. Σε πιο μικρές νίκες, στις πιο ανεπαίσθητες (επανα)κατακτήσεις. Το σινεμά και η φεστιβαλική περιπέτεια δηλώνουν εκ νέου το «παρών». Κάτω από τα αστέρια και το φεγγαρόφως, ο ένας δίπλα στον άλλο, ανακαλύπτουμε εκ νέου τι θα πει κινηματογράφος. Διότι το σινεμά, σε πείσμα των καιρών και της σύγχρονης μόδας, είναι και θα παραμείνει για πάντα μια πράξη βαθιά συλλογική, μια δραστηριότητα αδιαπραγμάτευτα κοινωνική. Ο κινηματογράφος δεν είναι μια εξατομικευμένη απόλαυση, που περιορίζεται στη θαλπωρή του καναπέ και εγκλωβίζεται στις διαστάσεις μιας μικρής οθόνης. Η θέαση μιας ταινίας είναι τα βλέμματα που συντονίζονται προς μια κοινή κατεύθυνση, είναι η μαζική ταύτιση με τα δρώμενα επί της οθόνης, είναι η συμμετοχική διεργασία κριτικής ανάλυσης και σκέψης, είναι οι συμφωνίες και οι διαφωνίες για μια ταινία, είναι το πάθος που διαπερνά όλους όσοι μοιραζόμαστε μια εμπειρία κοσμογονική. Εν τη ρύμη του λόγου λοιπόν, μου ήρθε η κατάλληλη λέξη: το μοίρασμα. Αυτή είναι η ψυχή και ο πυρήνας του σινεμά. Και στην πόλη μας έχουμε τη χαρά και το προνόμιο να βιώνουμε από πρώτο χέρι τις δύο σπουδαιότερες και ομορφότερες γιορτές του σινεμά στη χώρα. Το πρώτο βήμα έγινε. Το φεστιβάλ και το σινεμά επέστρεψαν. Και θα βαδίσουν στον ίδιο δρόμο, ανακτώντας όλη τη μαγεία που έλλειψε προσωρινά από τη ζωή μας.
