">
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ»
Του ΤΑΣΟΥ ΡΕΤΖΙΟΥ
Το περίεργο είναι πως όλη αυτή η μαυρίλα της οικογενειακής συνθήκης συνέβαινε σε μια χώρα που με μια τρομακτική απώλεια του επιπέδου της, ωσάν να βρισκόταν σε πόλεμο, αναδείκνυε ακριβώς αυτήν την οικογένεια σε καταφύγιο και απάγκιο. Από την κοινή στέγη μέχρι το μοίρασμα μιας ψωραλέας σύνταξης. Αλληλεγγύη το λένε αυτό, ακόμα και στις προγλωσσικές δυσλειτουργικές οικογένειες (κι αν δεν με πιστεύετε ρωτήστε τον Γιάννη Οικονομίδη που είναι μάστορας στο να σκάβει σ’ αυτές τις ακατέργαστα πονεμένες ψυχές και να βρίσκει τρυφερότητα «γ… το κέρατό μου»).
Όμως και η τέχνη κι εμείς κουραστήκαμε μ’ αυτήν τη χαρακτηρολογία, πέρασε κι από πάνω μας η ματαίωση και η απελπισία και κάπως έτσι συναντηθήκαμε με τη μελαγχολία. Όχι με την κατάθλιψη, τη μελαγχολία. Πώς είναι οι δυσλειτουργικές οικογένειες πριν γίνουν δυσλειτουργικές; Έτσι! Χωρίς πολλές κουβέντες και διαχύσεις, άνευ παθών και πόθων, με τις απαραίτητες συνεννοήσεις και υποχρεώσεις – οι τύποι σώζουν έλεγαν οι παλιοί και πόσο δίκιο είχαν (τώρα που κι εμείς παλιώσαμε).
Όχι, δε θέλω να το παρεξηγήσετε όλο αυτό, γιατί αυτοί οι μελαγχολικά δρώντες (για να χρησιμοποιήσουμε κι ένα γεωπολιτικό κλισέ) και ένταση μπορούν να διαθέτουν και ακρίβεια στόχευσης και ευχάριστοι να είναι – οι ποδοσφαιρόφιλοι θα με καταλάβετε καλύτερα αν πω: το ακριβώς αντίθετο από μια ελληνική ομάδα. Αλλά δεν θέλουν, βρε παιδί μου!
Αν σε δουν να προσπαθείς, να έχεις σχέδιο (προσοχή! Όχι όραμα, σιχαίνονται αυτήν τη λέξη!), έστω να αποκαθιστάς τάξη, σταθερότητα και κάποιες προοπτικές (κι αυτήν τη σιχαίνονται, αλλά τις κάνουν κάποιες παραχωρήσεις), τότε μπορεί και να έχεις ένα μικρό χτύπημα στην πλάτη, νεαρέ μου. Ως εκεί. Τσουρουφλίστηκαν κι έμαθαν: στη φωτιά τόσο κοντά για να ζεσταθείς, τόσο μακριά για να μην καείς – νόμος!
Τώρα που τα ξεκαθαρίσαμε (;) κι εσύ παραδίπλα είσαι πολιτικός, ηγέτης, ακτιβιστής ή έστω επαναστάτης, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι έχεις πολλές ελπίδες να μας προσεγγίσεις (πόσο μάλλον να πείσεις);. Μην κοιτάς παραέξω, Ευρώπη κι Εσπερία, εδώ, εμάς κοίταζε (κάμερα σε μας!). Συμμαχίες κάνουμε ενίοτε, από ένστικτο αυτοσυντήρησης για να μην «πεθάνουμε ως χώρα» και σίγουρα δεν τακιμιάζουμε. Αν είσαι στο τιμόνι να σε δούμε πώς θα το στρίψεις και βλέπουμε. Αν είσαι στην αντάρα να σε δούμε να μουλιάζεις. Κι αν είσαι με πρόγραμμα ή και με έναν άλλο κόσμο (εφικτό ή όχι) μπορεί και να περπατήσω και μαζί σου. Έτσι, για την αλητεία... Ή για να πάρω και λίγο καθαρό αέρα, να ακούσω και του δίπλα τη μελαγχολία που μπορεί να έχασε παιδί και γη κάτω από τα πόδια του. Αλλά μέχρις εκεί, είπαμε. Μη με ζορίσεις πολύ, γιατί μπορεί να είμαι ζορισμένος, αλλά είμαι και ζόρικος. Και τσαντίζομαι όταν με μετράνε ως δεδομένο, ενώ είπαμε, είμαι μελαγχολικός…
