">
Ένα ντοκιμαντέρ με αφετηρία την ραδιοφωνική εκπομπή του Γεωργίου γύρισε ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Μπορεί μια αθλητική ραδιοφωνική εκπομπή να λειτουργήσει ως ένα νέο είδος ψυχοθεραπείας; Οι ακροατές παίρνουν τηλέφωνο για να μιλήσουν για το ποδόσφαιρο ή μήπως για να μιλήσουν για όσα τους απασχολούν, όσα τους προβληματίζουν;
Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης, με αφορμή την ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Γεωργίου και παρακινημένος από την αφοσίωση των ακροατών του, αποφάσισε να γυρίσει για λίγο στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Όχι για να μάθει τι γίνεται με την ομάδα του, αλλά για να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ για αυτή την ιδιαίτερη επικοινωνία.
Το «Έξω από τα δόντια», όπως ονομάζεται, ανήκει στη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους» και ήδη έχει ταξιδέψει σε φεστιβάλ στο εξωτερικό. Όσοι βρίσκεστε στη Θεσσαλονίκη θα έχετε τη δυνατότητα να το δείτε την Τρίτη 19/3 στις 17.30 και την Πέμπτη 21/3 στις 13.00 στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη.
-Ποια ήταν η αφορμή για να γυριστεί το ντοκιμαντέρ;
-Τον Γεωργίου δεν τον ήξερα καλά. Είχα μια θολή ιδέα αυτής της εκρηκτικής προσωπικότητας από την τηλεόραση. Όμως το βασικό κίνητρο ήταν η αφοσίωση των ακροατών του στο ραδιόφωνο.
Αυτό που με παρακίνησε να κάνω αυτή την ιστορία είναι το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάθε μέρα σταματάνε ό,τι κάνουν και βρίσκουν ένα τρόπο για να μπορέσουν να ακούσουν αυτή την εκπομπή και να έχουν μια επικοινωνία με τον Γεωργίου. Υπάρχει για παράδειγμα ένας ταξιτζής στην ταινία που σταματάει το ταξί του και δεν παίρνει πελάτη για να μπορεί να ακούσει την εκπομπή ή να πει κάτι.
Αυτοί οι άνθρωποι διαλέγουν την επικοινωνία μέσω ραδιοφώνου και με κώδικα το ποδόσφαιρο για να μιλήσουν για αυτά που τους καίνε. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι το ποδόσφαιρο και μια αθλητική εκπομπή μπορούν να γίνουν ο φορέας ενός καινούριου και επινοητικού μάλλον είδους ψυχοθεραπείας.
-Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;
-Κατ’ αρχήν έπρεπε να πειστούν αυτοί οι άνθρωποι να μιλήσουν και να εμφανιστούν μπροστά στην κάμερα, γιατί ναι μεν είναι άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να εκφράζονται δημόσια και να μιλάνε στην εκπομπή, αλλά το κάνουν καλυμμένοι, χρησιμοποιώντας ένα ψευδώνυμο. Άρα έπρεπε να πειστούν να εκτεθούν και αυτό το “κυνηγητό” κράτησε πολλούς μήνες.
Από κει και πέρα, μια άλλη δυσκολία ήταν το ότι έπρεπε να τραβήξει κανείς ταυτόχρονα τους ακροατές στο χώρο τους και τον Γεωργίου στην εκπομπή για να αποτυπωθεί μια συζήτηση. Άρα έπρεπε να έχουμε διαφορετικά συνεργεία στον ίδιο χώρο την ίδια στιγμή και να συντονιστούμε.
-Οπότε αυτό ήταν και περισσότερο χρονοβόρο;
-Εκτός από αυτό, ήταν και περίπλοκος αυτός ο συντονισμός. Ήταν και λίγο μια πρόκληση για να γίνει αυτό το ντοκιμαντέρ.
-Πώς ήταν ο ίδιος ο Γεωργίου;
-Είναι ένας άνθρωπος απρόβλεπτος. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί δεν είναι εύκολα επιτρεπτή στα ραδιοτηλεοπτικά. Πάντως για μένα αυτό το ντοκιμαντέρ είχε ένα παραπάνω ενδιαφέρον γιατί δεν είμαι ένθερμος υποστηρικτής του ποδοσφαίρου, δεν είμαι καθόλου μυημένος σε αυτό τον κόσμο και έπρεπε να καταλάβω πολλές άγνωστες λέξεις, άγνωστους όρους και άγνωστα ονόματα στην αρχή, αλλά αυτό που ανακάλυψα είναι ότι το ποδόσφαιρο είναι μια πρόφαση. Χρησιμοποιώντας το ως βάση αυτοί οι άνθρωποι έλεγαν πράγματα που θα τα έλεγαν στον εξομολόγο τους, στον φίλο τους, στον ψυχαναλυτή τους.
Και είναι ένα μέσο που δεν εκτίθεσαι, χρησιμοποιείς ένα ψευδώνυμο.
Στο τέλος οργανώθηκε μια συνάντηση όπου ήρθε ο Γεωργίου και για πρώτη φορά οι ακροατές του μπόρεσαν να τον δουν από κοντά. Υπήρξε όμως ένας από τους ήρωες του ντοκιμαντέρ που μας παρακάλεσε να μην έρθει σε αυτή την συνάντηση. Οπότε δεν παρουσιάζεται ποτέ. Έβαλα μόνο τη φωνή του. Χρησιμοποίησα την κάμερα με ραδιοφωνικό τρόπο.
-Εσείς τι ομάδα είστε;
-Όταν ήμουν μικρός ήμουν Ολυμπιακός γιατί με τα άλλα δύο μου αδέρφια είχαμε χωρίσει τα χρώματα και ο καθένας είχε το δικό του. Τα τελευταία 30 χρόνια έχω χάσει την μπάλα.
-Τώρα το ντοκιμαντέρ θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη. Σκέφτεστε να ταξιδέψει και αλλού;
-Το ντοκιμαντέρ αυτό ανήκει σε μια σειρά με τίτλο «Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους» που διάφορα ντοκιμαντέρ της σειράς παίζονται σε διεθνή φεστιβάλ. Έχει ήδη συμμετάσχει σε εννιά φεστιβάλ και τώρα είναι στην Αμερική. Οπότε, εκτός από την τηλεοπτική τους προβολή, υπάρχει και μια πιο κινηματογραφική καριέρα που είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Αλλά πέρα από αυτό, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ ανακάλυψα πως κάπως μυστηριωδώς έχει ανεβεί στο youtube και έχει πολλές χιλιάδες θεατές και πάρα πολλά σχόλια.
-Το Φεστιβάλ φέτος συμπληρώνει τα 15 του χρόνια. Πώς το βλέπετε ως θεατής;
-Ξεκίνησα με το ντοκιμαντέρ και κάποια στιγμή πέρασα στις ταινίες μυθοπλασίας και για δέκα περίπου χρόνια δεν είχα ασχοληθεί ξανά με το ντοκιμαντέρ. Όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που έκανε και ένα αφιέρωμα στη συγκεκριμένη σειρά που παίχτηκαν τέσσερα επεισόδια, εντυπωσιάστηκα, γιατί πρόκειται για έναν τελείως διαφορετικό κόσμο από το γνώριμο κόσμο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου που ξέρω πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Είδα ταινίες που μου άρεσαν πάρα πολύ να προβάλλονται σε κινηματογραφική αίθουσα, που στο ντοκιμαντέρ αυτό δεν συμβαίνει συχνά.
Είδα πολλούς ανθρώπους με την ευκαιρία του Φεστιβάλ να συναντιούνται να ανταλλάζουν απόψεις, να ετοιμάζουν καινούρια σχέδια και νομίζω πως είναι ένας πολύ γόνιμος και χρήσιμος χώρος για την ανάπτυξη του ντοκιμαντέρ.
Παλιά τα ντοκιμαντέρ μου «Ελαίας αίγλη» και « Rom» παίχτηκαν στη Θεσσαλονίκη, πήραν βραβείο, αλλά είχαν παιχτεί στη σκιά των ταινιών μυθοπλασίας. Τώρα το Φεστιβάλ είναι μια πλατφόρμα που δίνει στο ντοκιμαντέρ πρωτεύουσα θέση και στους δημιουργούς την άνεση να δείξουν το έργο τους, να έρθουν σε επαφή με το κοινό, με άλλους δημιουργούς, αλλά και με άλλους παραγωγούς από άλλες χώρες. Αυτό είναι πολύ σπουδαίο και πιστεύω ότι ήδη αποδίδει πολλά.
