">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ούτε καν δύο χρόνια δεν έχουν περάσει καλά καλά από τις εκλογές τομή στην πολιτική ζωή της χώρας, αυτές του Μαΐου του 2012. Τότε δηλαδή που τα δύο κόμματα πυλώνες του συστήματος δέχονταν το πρώτο ανεπανόρθωτο πλήγμα τους. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ είχαν λάβει αθροιστικά το 79,94% των ψήφων το 2007 και το 77,39% το 2009. Το Μάιο του ’12, η εκλογική τους καταβαράθρωση ήταν άνευ προηγουμένου. Έλαβαν μαζί μόλις το 32,03% των ψήφων, ακόμη κι αν στις «δεύτερες» εκλογές του Ιουνίου το ποσοστό αυτό ανέβαινε στο 41,94% εν μέσω κλίματος εκβιασμών από ντόπιους και ξένους παράγοντες. Αν όμως αυτές οι εκλογές ήταν το πρελούδιο, οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα είναι το τελειωτικό χτύπημα για τον επί 40 χρόνια συσχετισμό δυνάμεων στην Ελλάδα.
ΝΔ και ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν πολύ καλά πως οι ευρωεκλογές είναι υπαρξιακού χαρακτήρα τόσο για την κυβέρνησή τους, όσο και για την ίδια τους την υπόσταση, ειδικά στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό έχουν κάνει ό,τι περνάει από το χέρι τους, μπας και καταφέρουν να διασωθούν. Πρώτα πρώτα αποφάσισαν να μεταφέρουν τις ευρωεκλογές στη δεύτερη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών. Κουτσά στραβά πιστεύουν πως οι δικοί τους υποψήφιοι θα είναι νικητές στους μεγάλους δήμους και περιφέρειες. Στοχεύουν έτσι στη δημιουργία ενός ψευδεπίγραφου κλίματος «θριάμβου» την τελευταία αυτή κρίσιμη εβδομάδα. Θέλουν να εκμεταλλευτούν το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το γεγονός πως προαλείφεται για κυβερνητικός «κορμός» όποτε γίνουν βουλευτικές εκλογές, δεν φαίνεται να παίρνει τα ηνία ούτε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πειραιά.
Εκεί που επικρατεί πραγματικός χαμός όμως είναι στο ΠΑΣΟΚ. Λογικό αν σκεφτεί κανείς πως η πτώση του στο 12% τον Ιούνιο του ’12 θα φαντάζει… επιτυχία μπροστά στο ποσοστό που θα πάρει το Μάιο. Η σταδιακή του κατάρρευση συμβαδίζει με τις προσπάθειες αντικατάστασής του. Όμως, Λούης έγιναν οι «58» με το που άκουσαν για σταυρό στο ευρωψηφοδέλτιο, γιατί η «νεκρανάσταση» της κεντροαριστεράς μπορεί να… προωθείται από μεγάλα μίντια, όμως αφήνει ασυγκίνητους τους Έλληνες ψηφοφόρους.
Δεν πέρασαν λίγες μέρες μετά την «άκαρπη» Ελιά και εμφανίστηκε ο Σταύρος Θεοδωράκης με το Ποτάμι του. Μόνο το σούσουρο που έγινε και το… σπρώξιμο που έλαβε θα ήταν αρκετά για να εκλεγεί ο ίδιος ο Θεοδωράκης, όμως αυτός αρνείται να κατέβει. Θα είναι αρκετή η αύρα μίας τηλεπερσόνας και η απολιτίκ στάση για να τα καταφέρει το Ποτάμι; Αν δεν υπάρξουν τρανταχτά ονόματα στο ψηφοδέλτιο δεν θα μας κάνει καμία αίσθηση να ξαναβλέπουμε τους «Πρωταγωνιστές» από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Εσωκομματικά τα ίδια και χειρότερα επικρατούν στο ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου σνόμπαρε επιδεικτικά την «Ελιά», επικυρώνοντας με τη βούλα τη διαίρεση του κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του σε δύο στρατόπεδα. Είναι τόσο αγωνιώδης η αναζήτηση της νέας κεντροαριστεράς – εξ ου και οι «58», η Ελιά και ο Θεοδωράκης προωθούνται καταιγιστικά από τα κυρίαρχα μέσα – που αν ο Παπανδρέου δεν ήταν τόσο λαομίσητος θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει ένα δικό του κόμμα! Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα όλων αυτών των σχηματισμών είναι το εξής ένα: Δεν έχει τολμήσει κανένα να αρθρώσει αντιμνημονιακό λόγο. Τέτοια είναι η πρεμούρα τους να πολεμήσουν το «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» που δεν αντιλαμβάνονται πως η ολική κατάρρευση του συστήματος της μεταπολίτευσης οφείλεται στο Μνημόνιο! Τίποτε, μα τίποτε δεν θα στεριώσει απλά δηλώνοντας με τρομακτική (και πέρα για πέρα λανθασμένη) υπεραπλούστευση πως «το μνημόνιο τελείωσε».
Δείχνουν και κάτι άλλο οι κινήσεις της κεντροαριστεράς. Πως αν την επομένη των εκλογών το ΠΑΣΟΚ βρεθεί, όπως πιστεύει ο υπογράφων, καταβαραθρωμένο με μονοψήφιο ποσοστό και στο μισό της εκλογικής του δύναμης το 2012, καθόλου βέβαιο δεν είναι πως οι 27 βουλευτές του, που στηρίζουν την κυβέρνηση, δεν θα τρέξουν να σωθούνε. Μέχρι στιγμής, το μόνο που μπορεί να διασώσει την κυβέρνηση την επόμενη μέρα είναι πως αν δεν ανοίξει τις αγκάλες του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχουν πού να πάνε, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα προτιμήσουν το άγνωστο από τη βουλιαγμένη βάρκα του ΠΑΣΟΚ.
