">
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Δύο πράγματα υποτιμούμε συστηματικά στη χώρα μας όταν συζητάμε για την επιχειρηματικότητα: τη σημασία των ίσων κανόνων και το βαρύ κόστος της καθυστερημένης εφαρμογής τους. Μας εντυπωσιάζουν οι επιχειρήσεις που αναπτύσσονται με ταχείς ρυθμούς, οι αλυσίδες που επεκτείνονται, οι επιχειρηματίες που κατακτούν την αγορά. Δικαίως, θα πει κάποιος, αν πίσω τους βρίσκεται ένα σωστό επιχειρηματικό μοντέλο.
Το πρόβλημα είναι όταν η οικονομική επιτυχία αντιμετωπίζεται αυτοδικαίως ως επαρκής απόδειξη ότι όλα έχουν γίνει σωστά. Ή, ακόμη χειρότερα, όταν η παραβίαση κανόνων θεωρείται περίπου αναπόσπαστο κομμάτι επιχειρηματικής τακτικής ή και ευφυΐας.
Οι υποθέσεις για τις δύο αλυσίδες πίτσας και φούρνων επαναφέρουν στην επικαιρότητα τα ερωτήματα που δεν πρέπει να χαθούν πίσω από τις εντυπωσιακές αποκαλύψεις των ημερών. Πού βρίσκονταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί τα προηγούμενα χρόνια δράσης αυτών των επιχειρήσεων; Ποιες τακτικές που χρησιμοποιούσαν θα έπρεπε να έχουν χτυπήσει «καμπανάκι» στις αρχές; Σαφώς, το κράτος δεν πρέπει να αντιμετωπίζει εχθρικά όποιον πετυχαίνει. Οφείλει, όμως, να εξασφαλίζει ότι η επιχειρηματική επιτυχία δεν στηρίζεται σε παράνομα πλεονεκτήματα.
Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση, ίσως και σημαντικότερη. Αν τελικά αποδειχθεί ότι υπήρξαν παρανομίες που επηρέασαν τους όρους του ανταγωνισμού, οι συνέπειες δεν περιορίζονται στις ευθύνες που θα καταλογίσει η Δικαιοσύνη. Ανάλογα με την έκταση των παρατυπιών, είναι αρκετά ασφαλές να πούμε πως έχουν επηρεάσει μερίδια αγοράς, επιχειρηματικές αποφάσεις, ακόμη και την ίδια την επιβίωση ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.
Κακά τα ψέματα. Όποιος συνομιλεί με ανθρώπους της αγοράς γνωρίζει πως οι συνεπείς επιχειρηματίες συχνά αισθάνονται ότι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Όχι απέναντι σε πιο μεγάλους ή ικανούς επιχειρηματίες, αλλά απέναντι σε εκείνους που δεν μπαίνουν στον κόπο να τηρούν κατά γράμμα τις υποχρεώσεις τους. Το κράτος οφείλει να διαλύσει αυτές τις αμφιβολίες. Και σήμερα, με την επέκταση των ηλεκτρονικών συστημάτων, διαθέτει περισσότερα εργαλεία από ποτέ για να το πετύχει.
Οι εμπλεκόμενοι στις υποθέσεις θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη. Η ευθύνη όμως των αρχών είναι διαρκής. Οι καταδίκες όσων παρανομούν δεν μπορούν να αποκαταστήσουν τις συνέπειες που προκάλεσαν. Η καθυστέρηση στον εντοπισμό τους πλήττει την εμπιστοσύνη, τον ανταγωνισμό, τις επενδύσεις. Μια παρανομία μπορεί να τιμωρηθεί ακόμη και χρόνια αργότερα. Μια επιχείρηση, όμως, που οδηγήθηκε εκτός αγοράς εξαιτίας της, δεν επιστρέφει με μια δικαστική απόφαση. Όσοι έκλεισαν, έκλεισαν κι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω.
