Η παρηγοριά της τιμωρίας

 

 

Κι αυτοί που φοβούνται κι αυτοί που οργίζονται, πάντως, μαζί ίσως και με κάποιους που βλέπουν παράθυρα επαναστατικής ευκαιρίας, δεν ξεκινάνε από ένα όραμα, μια ιδεολογική πλατφόρμα, έναν άλλο (εφικτό ή μη) κόσμο. Από το να ρίξουν, να ανατρέψουν, να γκρεμίσουν εκκινούν και το μετά αφορά αποκλειστικά το αύριο, όχι το τώρα. Πριν από χρόνια με τις εξαλλοσύνες και τις υπερβολές αλά woke απαιτούσαν αναπροσανατολισμό ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού. Μετά διεκδικούσαν την αλλαγή του παλιού (αλλά και νέου) πολιτικού κατεστημένου. Τώρα, πια, απλώς (;) αφαιρούν την εξουσία από όποιον την έχει, είτε ανήκει στο δεξιότερο είτε στο αριστερότερο κομμάτι του δημοκρατικού (ή μη) τόξου. Και συμφωνούν όλοι σ’ αυτό…

 

Ο Τζίμι Κίμελ το είπε πολύ όμορφα: «εσύ Τραμπ δίχασες όλο το αμερικανικό έθνος. Η μόνη φορά που μας ένωσες είναι τώρα που μαζευτήκαμε για να σε διώξουμε». Αλλά ακόμα καλύτερα το έθεσε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζ. Ντ. Βανς: «οι Ρεπουμπλικάνοι πήγαν στις κάλπες, απλώς ψήφισαν… τους άλλους».

 

Τι σημαίνει αυτό; Κατ’ αρχάς ότι δεν γίναμε όλοι ξαφνικά κάτι άλλο. Ούτε ο Ρεπουμπλικάνος ανακάλυψε τη σοσιαλδημοκρατία ούτε ο Ευρωπαίος που ψήφισε αριστερά χθες και δεξιά σήμερα χρειάζεται απαραιτήτως ιδεολογική παρακολούθηση. Μπορεί απλώς να δοκιμάζει το τελευταίο πράγμα στο οποίο νιώθει ότι έχει ακόμη κάποια αρμοδιότητα: να σου πάρει την καρέκλα. Στα υπόλοιπα του εξηγούν διαρκώς ότι δε γίνεται, δεν εξαρτάται από εμάς, είναι πιο σύνθετο. Ε, αυτό γίνεται. Και είναι απλούστατο.

 

Δεν είναι και μικρή παρηγοριά να μπορείς να στενοχωρήσεις κάποιον που μέχρι προχθές σου εξηγούσε πόσο καλά πηγαίνουν τα πράγματα. Ειδικά αν τα δικά σου δεν πήγαιναν και τόσο. Και μη βιαστούμε να μιλήσουμε για λαϊκισμό, άγνοια ή ακόμα και… αχαριστία (πόσο κρατιέται ο Μακρόν να μην το ξεφουρνίσει…). Μπορεί να έχει κι από αυτά. Αλλά ο άνθρωπος που δε βρίσκει σπίτι με τον μισθό του δεν υποχρεούται να συγκινηθεί επειδή η περιοχή του έγινε επενδυτικός προορισμός. Να χαρεί για τη γειτονιά του, αλλά να μετακομίσει από αυτήν;

 

Και φυσικά έχεις και τους πολέμους και τις μεγάλες τεχνολογικές κόντρες (λέτε να ρίξουν και χρηματιστήρια;). Και να έχεις και τις υποδείξεις τις νεωτεριστικές: να προσαρμόζεσαι, να μαθαίνεις, να αλλάζεις δεξιότητες κι επαγγέλματα, να μη φοβάσαι την πρόοδο. Δεν τη φοβάμαι, βρε άνθρωπέ μου. Απλώς θα ήθελα να μάθω αν με περιλαμβάνει…