">
Νωρίς το πρωί, 4 Απριλίου, ένας πυροβολισμός ακούγεται στον ουρανό του Μέμφις, ελεύθερος επιτέλους, σου πήραν τη ζωή, αλλά δεν μπόρεσαν, να σου πάρουν την περηφάνια.
Οι παλιότεροι ίσως θυμηθούν το στίχο της θρυλικής μπάντας των U2 από το τραγούδι Pride (In the name of love), το οποίο αναφέρεται στη δολοφονία ενός πραγματικά μεγάλου, το Martin Louther King. Εγώ (και πολλοί άλλοι, φυσικά) τους είδα πρώτη φορά το 1997 στην πόλη μας, λίγες μέρες, πριν φύγω για μεταπτυχιακά. Μεγάλη και σπουδαία στιγμή, το δίχως άλλο.
Γίνεται αρκετή κουβέντα τελευταία σε σχέση με την καινούρια συναυλία που έχουν ήδη εξαγγείλει και το ενδεχόμενο, να τους δούμε άλλη μια φορά στη χώρα μας. Μακάρι.
Θα μου πείτε τώρα, πού και γιατί το θυμήθηκες αυτό το τραγούδι σήμερα;
Σωστή σκέψη, διότι είναι αρκετά παλιό, ακόμα και αν είναι θρυλικό. Συνειρμικά πήγε εκεί το μυαλό μου, καθώς ναι μεν ήρθαν στην επικαιρότητα οι εν λόγω Ιρλανδοί κύριοι, αλλά ταυτόχρονα, μέσα στη μιζέρια και το χάλι που ζούμε, μου έφεραν στο μυαλό έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν σαφώς εμβληματικός, αλλά πέραν αυτού αποτέλεσε και μεγάλη έμπνευση. Επίσης, ήταν ένας ηγέτης και οργανωτής διαμαρτυριών και κινητοποιήσεων που ήταν τεράστιας έντασης και εξαιρετικής βιαιότητας. Το διακύβευμα βέβαια ήταν και αυτό πολύ μεγάλο, καθώς είχε να κάνει με τα θεμελιώδη δικαιώματα μιας μεγάλης εθνοτικής ομάδας, η οποία ήταν στο περιθώριο αποκλειστικά και μόνο λόγω του ότι τα μέλη της ανήκαν σε αυτή. Μαζί με άλλους πολύ σπουδαίους τύπους, όπως ο Steven Biko και ο Nelson Mandela μένει στην ιστορία και εμπνέει γενεές γενεών. Στο τέλος-τέλος οδήγησε μία από τις κορυφαίες μπάντες όλων των εποχών, να γράψει ένα από τα αναγνωρίσιμα τραγούδια της για την πάρτη του.
Ο King λοιπόν είχε ένα όνειρο, το οποίο το εξέφρασε στις Η.Π.Α. της εποχής, όπου έζησε και πέθανε. Το ίδιο μέρος που έδωσε αυτές τις ημέρες μια ηχηρή απάντηση στην ηγέτη του, ο οποίος μάλλον απέναντί του θα τοποθετούνταν. Αναμφισβήτητα, αυτή είναι μία ένδειξη, ότι ορισμένα πράγματα, όσο και αν θεωρούμε και διατυμπανίζουμε, ότι τα έχουμε νικήσει και ξεπεράσει, παραμένουν στάσιμα. Περισσότερο από όλα μιλάω εν προκειμένω για το ρατσισμό, ο οποίος είναι ανάμεσά μας πέραν κάθε αμφιβολίας. Όπως και το σύστημα, το οποίο τον θρέφει που είναι ο φασισμός. Εδώ, παρόντες είναι αμφότεροι.
Και πώς, να μην είναι, όταν βλέπεις από τη μία πλευρά, οι καταδικασμένοι για ποινικά εγκλήματα νεοναζί, να σουλατσάρουν και μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας, να σφυράει κλέφτικα, να τους αντιμετωπίζει ωσάν και να είναι κάτι χαριτωμένο, αλλά πολύ περισσότερο, να ανέχεται να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και να θέλει, να εκφράσει το φασιστικό του λόγο. Να θυμίσουμε εδώ, ότι η καταδίκη τους έχει, να κάνει με συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, η οποία σχετιζόταν με δολοφονίες και ξυλοδαρμούς. Επίσης, ότι σε αντίθεση με τις διάφορες φαντασιοπληξίες που κυκλοφορούν δεξιά και αριστερά, όπως προαναφέραμε, για ποινικά αδικήματα καταδικάστηκαν και όχι για την ιδεολογία τους. Για τον απλούστατο λόγο, ότι η δημοκρατία που εμείς την αγαπάμε και μας αρέσει, δεν απαγορεύει, ούτε καταδικάζει ιδεολογίες και πολύ περισσότερο δεν τις καταδιώκει. Σε αντίθεση βέβαια με τα δικά τους πιστεύω.
Σημειώστε εδώ, ότι οι λάτρεις αυτής της ιδεολογίας φαίνεται, να έδρασαν εκ νέου στην Πάτρα, όπου επιτέθηκαν σε ένα νέο κορίτσι, το οποίο φαίνεται πως ιδεολογικά βρίσκεται στην απέναντι πλευρά.
Την ίδια περίπου ώρα, για να μείνουμε αποκλειστικά στην επικαιρότητα, στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου προετοιμάζονταν οι δράσεις για τους εορτασμούς της μεγαλύτερης γιορτής της νεολαίας και της δημοκρατίας –άποψή μου αυτό- εισήλθαν διάφοροι ένοπλοι τραμπούκοι και κόντεψαν, να κάψουν μια σχολή και να στείλουν στον τόπο νέα παιδιά. Μέσα στο πανεπιστήμιο επαναλαμβάνω και στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη γιορτή του Πολυτεχνείου. Πάρα πολύ κακή συγκυρία και αδύνατο, να χωρέσει συνειρμικά στη λογική.
Όλο αυτό το πλαίσιο, το οποίο είναι αηδιαστικό και εμετικό, δεν είναι παράλογο, να τείνει, να κυριαρχήσει, όταν τα άκρα παίζουν μπάλα και οι υποτιθέμενοι μετριοπαθείς και σοβαροί διεξάγουν διάλογο εντελώς στο δικό τους επίπεδο και με περιεχόμενο που τους ευνοεί. Πολύ δε περισσότερο, όταν και από τη στιγμή που εκείνοι που διεκδικούν, να μας κυβερνήσουν, κλείνουν το μάτι είτε στο ένα ή το άλλο άκρο, ανάλογα με την περίσταση, το γούστο και το τί καλύτερα συμφέρει την κάθε στιγμή. Αντί δηλαδή, να τους κονιορτοποιούν με ιδεολογικής φύσης και μόνο επιχειρήματα, τους χαϊδεύουν τα αυτιά και κοιτάνε, να ξεπατικώσουν τις πατέντες μπας και μας παρασύρουν.
Καταλάβατε τώρα, γιατί θυμήθηκα το Pride και το Martin Luhter King;
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
- Θανατηφόρο τροχαίο με νεκρό οδηγό ΙΧ στη Θεσσαλονίκη - Πώς έγινε το δυστύχημα
- Θεσσαλονίκη: Έργα τέχνης με 45.000 πλαστικά καπάκια – Ψηφιδωτά που θα δοθούν σε σχολεία (ΦΩΤΟ)
- Επίσημο για Pizza Fan: Ανοίγουν ξανά τα 110 καταστήματα - Ποια λύση βρέθηκε
- Κωστής Χατζηδάκης: Επτά έργα αλλάζουν τον χάρτη των εμπορευματικών μεταφορών – Τα δύο στη Θεσσαλονίκη
