">
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία. Μέσα σε δύο χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να προκαλέσει ένα κύμα δυσαρέσκειας που απλώθηκε σε ολόκληρη την αμερικανική κοινωνία, από τους ορκισμένους αντιπάλους του μέχρι τους ίδιους τους υποστηρικτές του.
Η «άλωση» του Τέξας, η ιστορική ανατροπή στο Κάνσας, η εκλογή του πρώτου μουσουλμάνου στη Γερουσία, είναι μερικά μόνο παραδείγματα μιας εκλογικής ανατροπής που ξεπέρασε το συνηθισμένο μήνυμα δυσαρέσκειας προς τον εκάστοτε Πρόεδρο στις ενδιάμεσες εκλογές.
Όσο κι αν ο Τραμπ προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από το αποτέλεσμα, επικαλούμενος το γεγονός ότι δεν βρισκόταν ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο, είναι αδύνατον να αποφύγει την πολιτική ευθύνη. Ο ίδιος, άλλωστε, είχε μετατρέψει τις εκλογές σε προσωπικό στοίχημα. Και το έχασε.
Ήταν, άραγε, η αρχή του τέλους του Τραμπισμού;
Αυτή είναι η διαπίστωση στην οποία καταλήγουν οι New York Times, ανοίγοντας μια συζήτηση που μοιάζει αναπόφευκτη. Πώς θα είναι τα τελευταία δύο χρόνια της προεδρίας του; Θα επιδιώξει συνεννόηση με τους Δημοκρατικούς ή θα επιμείνει στη στρατηγική της πόλωσης; Και στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, θα αναζητήσει διέξοδο από τον πόλεμο με το Ιράν ή θα συνεχίσει να στηρίζει μέχρι τέλους τις επιλογές Νετανιάχου;
Η Ιστορία, πάντως, δείχνει πως η δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο σπάνια είναι ομαλή.
Ο Ρόναλντ Ρίγκαν είδε τη δεύτερη θητεία του να σκιάζεται από το σκάνδαλο Ιράν–Κόντρας, με τις μυστικές πωλήσεις όπλων στο Ιράν. Ο Μπιλ Κλίντον βρέθηκε αντιμέτωπος με την διαβόητη υπόθεση Λεβίνσκι και τη διαδικασία παραπομπής του. Ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος αποχώρησε από τον Λευκό Οίκο με το βάρος του πολέμου στο Ιράκ, αλλά και της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης του 2008.
Ο Μπάρακ Ομπάμα μπορεί να την γλίτωσε, ωστόσο, η δική του αποχώρηση συνέπεσε με την μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία: την πρώτη άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία.
Ασφαλώς, η Ιστορία δεν προδικάζει το μέλλον. Και κάθε πρόβλεψη γίνεται ακόμη πιο επισφαλής όταν αφορά έναν πρόεδρο sui generis, όπως ο Τραμπ.
Για την Ελλάδα, πάντως, οι εξελίξεις δεν είναι κακές. Η ενισχυμένη παρουσία Ελληνοαμερικανών στο Καπιτώλιο και ο έλεγχος του Κογκρέσου από τους Δημοκρατικούς αποτελούν ένα εχέγγυο για τα ελληνικά συμφέροντα. Παράλληλα, λειτουργούν ως σοβαρό αντίβαρο σε ενδεχόμενες απρόβλεπτες συμπεριφορές από τον Λευκό Οίκο.
Ούτε και στη διεθνή σκηνή είναι αρνητικές οι προοπτικές. Η εκλογική ήττα του Τραμπ, σε συνδυασμό με την οικονομική ασφυξία στο Ιράν, ενδέχεται να δημιουργήσει προϋποθέσεις για σταδιακή αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει στοχοποιηθεί για τον πόλεμο και -αν υπακούσει στην λογική- χρειάζεται μια διπλωματική διέξοδο, ακριβώς όπως και η Τεχεράνη για τους δικούς της λόγους. Μια εξομάλυνση θα εξυπηρετούσε και τις δύο πλευρές.
Επιστρέφοντας στη συζήτηση περί Τραμπισμού, θα μας επιτρέψετε να αμφισβητήσουμε τον όρο. Ναι, διαφημίστηκε ως ένα νέο πολιτικό ρεύμα και δημιούργησε επίδοξους «κλώνους» του Προέδρου ανά τον κόσμο, αλλά παραμένει εξαρτημένος από έναν άνθρωπο. Δεν διαθέτει τη συνοχή μιας αυτόνομης πολιτικής ιδεολογίας, ενώ οι στρατηγικές του αλλάζουν διαρκώς. Θα ήταν, όμως, επικίνδυνο να πιστέψουμε ότι η αποδυνάμωση του Τραμπ λύνει διά μαγείας τα αδιέξοδα και την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που τον έφερε στην εξουσία. Η ήττα του, από μόνη της, δεν αποτελεί λύση.
- Θεσσαλονίκη: Έπεσε στο κενό γυναίκα από πολυκατοικία Τσιμισκή με Αγ. Σοφίας - Από τον 3ο όροφο
- Θεσσαλονίκη: Ελεύθερος με όρους ο Ερρίκος Πετιλόν - «Δεν είμαι αχυράνθρωπος, είμαι άνθρωπος»
- Θεσσαλονίκη: Καθημερινό φαινόμενο τα ογκώδη σε δρόμους - Πρόστιμα έως 3.000 ευρώ
- Κυριάκος Μητσοτάκης: Μόνη ρεαλιστική επιλογή η αυτοδυναμία της ΝΔ - Μεγαλύτερο λάθος της 4ετίας ο ΟΠΕΚΕΠΕ
