Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Από αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε σταθεί επανειλημμένως στο φαινόμενο των ακραίων πάσης μορφής και κατεύθυνσης, οι οποίοι κατακλύζουν τον κόσμο και τις κοινωνίες εσχάτως. Με πραγματική ανησυχία τους βλέπουμε σε πείσμα της ιστορικής μνήμης, να αναδεικνύονται και να υπερτερούν.
Το τελευταίο συμβάν το είχαμε στην πρόσφατη σύνοδο του Ο.Η.Ε. Έναν οργανισμό, σημειωτέον, ο οποίος εκφράζει αρχές, τις οποίες όλα αυτά τα καλόπαιδα τις μισούν θανάσιμα.
Έχουμε επίσης αναφερθεί στο γεγονός, ότι οι σκοτεινές αυτές δυνάμεις έχουν κυριαρχήσει στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου για δεύτερη φορά μάλιστα. Το σόου που απολαύσαμε για άλλη μια φορά θα ήταν κορυφαίο, αν είχαμε να κάνουμε με μία κωμική ταινία ή με νούμερο σε επιθεώρηση. Δυστυχώς όμως πρόκειται για την πραγματικότητα. Η οποία είναι, φευ, τραγική.
Ακούσαμε λοιπόν για άλλη μια φορά, ότι η Ευρώπη απέτυχε παταγωδώς σε όλα, αλλά κυρίως στο θέμα της μετανάστευσης. Επειδή δεν πυροβολεί στο ψαχνό ή κι εγώ δεν ξέρω, τί άλλο δεν κάνει, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το όλο θέμα. Περιττό βέβαια, να πούμε, ότι και οι δικοί μας φωστήρες που υποστηρίζουν αυτό το σύστημα θριαμβολογούν και επιχαίρουν, επειδή οι ακραίες απόψεις τους έχουν κατακτήσει την εξουσία. Δεν είναι όμως αυτό το χειρότερο. Είναι πολύ πιο θλιβερό το γεγονός, ότι αποκτούν ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές και ότι επηρεάζουν όλο και περισσότερο τις πιο μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις.
Εμένα προσωπικά δε με προβληματίζει ούτε με στενοχωρεί η επίθεση που δέχεται η Ευρώπη ή τουλάχιστον αυτό που εγώ καταλαβαίνω, όταν συζητάμε για αυτήν. Σε αυτό το πλαίσιο δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με το εδαφικό, όσο με το ιδεολογικό σκέλος. Το οποίο βασίζεται σε θεμελιώδη δικαιώματα και μεταξύ άλλων στην αρχή της αλληλεγγύης. Καιρός είναι να την ανασύρουμε στη μνήμη μας, επειδή έχουμε πολύ αποστεί από αυτή τον τελευταίο καιρό. Ακόμα και μέσα στην Ευρώπη με μπροστάρηδες ευρωπαίους ηγέτες, ο Θεός να τους κάνει, οι οποίοι είναι θερμοί υποστηρικτές της κορυφής της υπερδύναμης εσχάτως.
Το ωραιότερο βέβαια είναι, ότι μας κουνάει το δάχτυλο και μας τα χώνει ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης, η οποία κατεβάζει διακόπτες σε εκπομπές που την κριτικάρουν και κατεβάζει το στρατό και την εθνοφυλακή εναντίον κυβερνητών στο ίδιο της το έδαφος, με τους οποίους διαφωνεί.
Κράτησα για το τέλος άλλα δύο στοιχεία της εν λόγω παράστασης. Το πρώτο είναι η αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής και της υπερθέρμανσης. Κατά την παγιωμένη άποψη του πεφωτισμένου αυτού ηγέτη, δεν τίθεται αυτό το ζήτημα. Προφανέστατα βέβαια, η άποψη είναι πολύ πιο εύκολα ανιχνεύσιμη, διότι συνδέεται με επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα. Ακούσαμε λοιπόν, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και το όλο ζήτημα, για το οποίο βοά ο πλανήτης και οι κάθε είδους ειδικοί, είναι μία ανακάλυψη τρελών και γραφικών. Επίσης, η καθαρή ενέργεια είναι μια απάτη.
Το δεύτερο έχει να κάνει με την υγεία. Μετά τις ενέσεις χλωρίνης για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, οι έγκυοι προειδοποιήθηκαν να προσέχουν την παρακεταμόλη, διότι ενδέχεται να συνδέεται με την πρόκληση αυτισμού. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προφανώς το διαψεύδει, αλλά η χώρα του ηγέτη σκέφτεται ούτως ή άλλως να αποχωρήσει.
Είναι προφανές, ότι στοιχειώδης παιδεία και ενημέρωση καταρρίπτει αυτές τις απόψεις. Για το λόγο αυτό άλλωστε αυτοί που τις στηρίζουν τη μισούν και την αντιπαλεύουν. Θυμηθείτε λίγο την κόντρα με ορισμένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της συγκεκριμένης χώρας.
Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο πόλεμος που δέχεται η κοινή λογική, θεμελιώδης βάση της οποίας είναι η παιδεία, μαίνεται. Και από ό,τι φαίνεται οι θιασώτες της χάνουν.
Στην ίδια σύνοδο είδαμε και τον αγαπημένο φίλο του υπεδυναμικού ηγέτη, τον καλό μας γείτονα, να απαιτεί αναγνώριση ενός ψευδοκράτους, το οποίο εκτείνεται σε μία περιοχή που έχει καταληφθεί με στρατό και να θέτει ζητήματα γενοκτονιών, όταν δεν αναγνωρίζει δύο από τις μεγαλύτερες που έγιναν τον προηγούμενο αιώνα. Είδες τί γίνεται, όταν λογίζεται φίλος του υπερδυναμικού; Αλωνίζεις. Πρέπει βέβαια να πω, ότι και στη σύγκριση με αυτόν, χαίρομαι που εμείς δεν είμαστε έτσι. Μπορεί να έχουμε κι εμείς τα κουσούρια μας, αλλά δεν είμαστε και σε αυτό το χάλι.
Ένα πράγμα που πολύ με ανησυχεί πάντως, είναι το ότι ακούω Έλληνες πολιτευτές που αυτοπροσδιορίζονται ως μέλη της κανονικής πολιτικής, να προβληματίζονται για το ότι όλοι αυτοί οι γραφικοί ολοένα και κερδίζουν έδαφος και εκφράζουν μία, όχι πολύ ειλικρινή είναι η αλήθεια, ανησυχία. Και ταυτόχρονα εμφανίζουν το, ψεύτικο το δίχως άλλο, δίλημμα, μήπως πρέπει να στραφούμε προς τις απόψεις και κάπως να τις εντάξουμε σε ευρύτερες ιδεολογίες. Αυτό είναι σίγουρα το πιο επικίνδυνο από όλα. Διότι με ύπουλο τρόπο και χωρίς να το καταλάβεις, μπορεί να βρεθείς στο μάτι κυκλώνα.
Ας προσέξουμε, λοιπόν.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
