Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Έχουμε πολλές φορές αναφερθεί από αυτήν εδώ τη στήλη στην επίδραση που ασκεί η τεχνολογική πρόοδος στις ζωές μας. Σε βαθμό που θα μπορούσε κανείς, να τον χαρακτηρίσει ακόμα και καταιγιστικό.
Αυτό βέβαια συνέβαινε διαχρονικά. Αρκεί, να προσπαθήσουμε, να αναλογιστούμε, πώς και πόσο άλλαξαν οι ζωές και καθημερινότητα σύμπασας της ανθρωπότητας, όταν ανακαλύφθηκε και εξαπλώθηκε η ηλεκτρική ενέργεια, για παράδειγμα. Ή για να πάμε σε κάτι πιο πρόσφατο την επίδραση του διαδικτύου και της κινητής τηλεφωνίας.
Δεν αναφέρω τυχαία τα δύο αυτά συγκεκριμένα τεχνολογικά επιτεύγματα. Ειδικά αυτά τα δύο έχουν επιφέρει πολύ συγκεκριμένες μεταβολές, οι οποίες έχουν κυρίως να κάνουν με δύο πράγματα: την ταχύτητα της επικοινωνίας και την κυριαρχία της εικόνας.
Ξεκινώντας από το πρώτο θα πούμε κάτι που είναι σχεδόν αυτονόητο και το έχουμε αναφέρει άλλωστε και στο παρελθόν. Το κάθετί που θέλει ο οποιαδήποτε από εμάς, να μοιραστεί με τον υπόλοιπο κόσμο, ανεξάρτητα από το αν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον και χωρίς κανένα φίλτρο (σε αυτό θα επανέλθουμε) μπορεί να κάνει σε σχεδόν μηδενικό χρόνο χάρη στη σύνδεση και τη συσκευή του κινητού του. Πολλές φορές το δεδομένο αυτής της δυνατότητας, δημιουργεί και τεράστιο άγχος και πίεση, καθώς πρέπει το μοίρασμα αυτό, να γίνει άμεσα και οπωσδήποτε ταχύτατα, χωρίς να μας απασχολεί ιδιαίτερα το περιεχόμενο. Αρκεί να είμαστε παρόντες.
Το δεύτερο σε συνδυασμό με το πρώτο είναι ακόμα πιο ανησυχητικό. Μέσα στον καταιγισμό των αναρτήσεων που ζούμε, διαπιστώνουμε, ότι η μεγαλύτερη έμφαση δίνεται στο περιτύλιγμα, την εικόνα δηλαδή που θα προβάλουμε και κυρίως το πόσο άψογοι θα φανούμε. Όχι πραγματικοί, αλλά τέλειοι, λοιπόν. Με στοχοπροσήλωση στην εικόνα, δηλαδή στην εμφάνιση, καθώς τα υπόλοιπα δεν είναι εύκολο, να τα αναδείξουμε δια αυτής της μεθόδου επικοινωνίας.
Θα αναρωτηθεί λοιπόν κανείς: είναι κακό αυτό; Δηλαδή με άλλα λόγια, τί μας πειράζει, να δίνει κανείς ιδιαίτερη έμβαση στο να βγάζει μία καλή εικόνα προς τα έξω;
Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε κανείς, να απαντήσει, ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν όμως το παρατηρήσει κανείς προσεκτικότερα, θα διαπιστώσει, ότι σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα δεν είναι τόσο ακίνδυνα.
Διότι αυτή η συνήθεια δημιουργεί μία πίεση και πολύ συγκεκριμένα πρότυπα ως προς την εμφάνιση. Επίσης, η δυνατότητα να παρεμβαίνουμε στην εικόνα που προβάλουμε, όπως είναι τα φίλτρα (είδατε που επανήλθαμε στην έννοια, όπως σας είχα πει και πιο πάνω;) δημιουργεί μία ανάγκη να δείχνουμε έναν εαυτό που είναι σύμφωνος με σύγχρονες επιταγές κάθε είδους. Και γενικότερα, να πρέπει η εικόνα μας να είναι τέλεια. Αρχικά μέσω της τεχνολογίας στις φωτογραφίες που αναρτώνται και εν συνεχεία με -μεγαλύτερες ή μικρότερες- παρεμβάσεις και επεμβάσεις.
Εμένα το πρώτο που με ανησυχεί είναι, ότι βλέπω νέους ανθρώπους, να έχουν τεράστιο άγχος σε σχέση με αυτό που προβάλλουν και δημιουργούν για τον εαυτό τους. Εν συνεχεία με την άνεση, με την οποία αντιμετωπίζουν την -ελαφρύτερη ή βαρύτερη- κοπτοραπτική, προκειμένου να ανταποκριθούν στα πρότυπα, από τα οποία βομβαρδίζονται σε καταιγιστικό βαθμό καθημερινά. Χωρίς στην πραγματικότητα να υπάρχει σοβαρός λόγος.
Αυτό που ξεχνάμε με άλλα λόγια, είναι, ότι η πραγματική ομορφιά στον άνθρωπο και αυτό που τον κάνει ενδιαφέροντα σε τελευταία ανάλυση είναι οι ατέλειές του. Και φυσικά το ότι δεν υπάρχει η τελειότητα που μας παρουσιάζουν και αναπαράγεται πλέον.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό σε κάνει, να μη ζεις. Αναφέρω ορισμένα παραδείγματα:
- δε θα χορέψω, διότι δεν μπορώ να κάνω την τέλεια χορογραφία που βλέπω στα videos που μου αρέσουν
- δε θα τραγουδήσω ένα τραγούδι που γουστάρω, επειδή είμαι παράφωνος ή δεν ξέρω τέλεια τους στίχους και μπορεί, να με κοροϊδέψουν
- δε θα πάω σε μια συναυλία, διότι δεν ξέρω όλα τα τραγούδια καλύτερα από τον ερμηνευτή
Γενικά, δε θα κάνω τίποτα, επειδή δεν μπορώ να το κάνω τέλεια και (για να το χοντρύνω κι άλλο) δε θα βγω από το σπίτι, επειδή η εικόνα μου δεν είναι απολύτως άψογη και αψεγάδιαστη.
Προφανώς δε συμφωνώ με τίποτα από τα προαναφερθέντα και το βρίσκω πολύ κρίμα, να μη ζούμε δίνοντας σημασία σε τόσο κενά περιεχομένου πράγματα. Όπως πολύ σωστά είδα κάπου στο διαδίκτυο: δεν ισχύει, ότι ζεις μόνο μια φορά. Ζεις κάθε μέρα. Αντίθετα, μια φορά μόνο πεθαίνεις.
Ίσως λοιπόν θα έπρεπε να αρχίσουμε να αδιαφορούμε για το αν φαινόμαστε τέλειοι σε αυτά που κάνουμε και απλά να τα κάνουμε, αν και όποτε μας κάνει κέφι. Αρκεί φυσικά, να μην ενοχλούμε και να μην προσβάλλουμε τους γύρω μας.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Αναστέλλονται δρομολόγια με τρένα από/προς Θεσσαλονίκη - Για 3 μέρες
- «Το καλό, το κακό και το χειρότερο»: Τα 3 σενάρια για αεροπορικά ταξίδια στην Ευρώπη
- «Έπεσαν» πρόστιμα σε 6 βενζινάδικα στη Θεσσαλονίκη - Ποια η παράβαση στις τιμές
- Ουρές στα ΑΤΜ τραπεζών στη Θεσσαλονίκη: Δεν «δίνουν» χρήματα – Ταλαιπωρία πολιτών
