Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και πάρα πολύ καιρό ζούμε αυτό που ονομάζουμε μεγάλες στιγμές. Μάλιστα, εκεί που λες, ότι δεν μπορεί, να γίνουν χειρότερα τα πράγματα, έρχονται οι εξελίξεις και σου ρίχνουν μία δυνατή στα μούτρα, για να έχεις, να πορεύεσαι.
Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της εποχής είναι η αμετροέπεια, η οποία τελικά οδηγεί στην ακατάσχετη μπουρδολογία που είναι και το θέμα μας σήμερα.
Ξεκινάμε από τον καλό μας γείτονα, το γιαλαντζί σουλτάνο δηλαδή, ο οποίος είναι από τους πρωταθλητές του είδους και αποφάσισε, να ορίσει τη γαλάζια πατρίδα δια εθνικού νόμου μονομερώς. Παράλληλα, να ορίσει τη γενοκτονία και την ανυπαρξία της με θέσπιση διατάξεων, σύμφωνα με τις οποίες δεν υπάρχει και δεν έγινε ποτέ ούτε αυτή των Ποντίων (είχε και πρόσφατα τη θλιβερή της επέτειο) ούτε των Αρμενίων. Αφού το λέει ο νομοθέτης, δεν μπορεί παρά να ισχύει.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος μπουρδολογεί δια νόμου, ούτε είναι ο λατρεμένος μας γείτονας ο μοναδικός που το πράττει αυτό. Εκ πείρας και εξ επαγγέλματος σας αποκαλύπτω, ότι και στη χώρα μας αυτό γίνεται κατά κόρον και από όλες τις ιδεολογικές κατευθύνσεις. Ο κατέχων την εξουσία θεωρεί, ότι θα χρησιμοποιήσει τη νομοθετική λειτουργία, για να βαφτίσει την μπούρδα ως το ορθό και πρακτέο. Χωρίς, να αναλογίζεται, ότι με τον τρόπο αυτό η σημαντικότερη έκφανση της αρχής της δημοκρατικής διακυβέρνησης ρίχνεται με τον τρόπο αυτό στον απόπατο και φυσικά εκφυλίζεται. Πώς να σέβεσαι τη νομοθετική εξουσία, όταν κάνει τέτοια έκτροπα;
Εκτός από τις γενοκτονίες, το νομοσχέδιο φαίνεται -μην πέσετε από τα σύννεφα, σας παρακαλώ-, να αμφισβητεί σύνορα και διεθνείς συνθήκες. Μετά λοιπόν από μία σειρά εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίοι με πρόσφατες ενέργειές τους σε συνταγματικό επίπεδο επαναπροσεγγίζουν το ζήτημα της υπεροχής του ενωσιακού δικαίου με τρόπο αναμφισβήτητα καινοφανή, ενώ είχαμε με την εντύπωση, ότι το θέμα αυτό έχει λυθεί, η γείτονα χώρα τοποθετεί τον εθνικό της νόμο πάνω από διεθνείς συνθήκες, προχωρώντας και αυτή με τη σειρά σε μία φουτουριστική θα έλεγε κανείς κίνηση. Είτε μιλάμε για σύνορα, είτε για τον ορισμό της γενοκτονίας που αμφότερα είναι κεντρικά ζητήματα που ρυθμίζει το διεθνές δίκαιο.
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, το ότι λαμβάνει χώρα μία ακόμα σειρά προκλήσεων. Αυτό το έχουμε συνηθίσει και θα το αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο. Όμως, το γεγονός, ότι η μπούρδα εκφράζεται και εξωτερικεύεται και κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη, να καγχάσει ακούγοντάς την και να χλευάσει αυτόν που τη λέει, προκαλεί θλίψη. Επιβεβαιώνεται με άλλα λόγια, ότι έχουμε δημιουργήσει ένα πλαίσιο, εντός του οποίου η αμετροέπεια είναι ανεκτή και στην τελική μπορείς, να λες ό,τι να’ ναι.
Και πώς, να μη γίνεται αυτό, όταν και στα καθ’ ημάς, για να μη λέμε μόνο για τους άλλους, αυτή η κατάσταση, στην πολιτική και όχι μόνο, είναι μία καθημερινότητα. Βασιλεύει το ό,τι να’ ναι και ετοιμαζόμαστε, να υποδεχτούμε νέους (και παλιούς με νέα ονόματα και ελαφρώς ανανεωμένη εικόνα) σχηματισμούς. Χωρίς, να παίζει ιδιαίτερο ρόλο το ποια ιδεολογία και ποιες αρχές προβάλουν, ούτε το ότι συνωστίζονται εντός τους άτομα εκ διαμέτρου αντίθετα ιδεολογικά μεταξύ τους, χωρίς εμπειρία ή με πολλές παταγώδεις αποτυχίες στο ενεργητικό τους.
Στον προοδευτικό χώρο μάλιστα έχουμε ένα πλούσιο μενού. Σφαγές συντρόφων, άλλες με μπαμπάκι και άλλες μεγάλης σφοδρότητας, μετακινήσεις, συζητήσεις και ανακατατάξεις. Μοιάζει πάντως λίγο, έτσι όπως κάνουν, σα να μη θέλουν, να πέσει μία μέτρια, για να το πούμε ευγενικά και πολιτισμένα, κυβέρνηση. Που θα περίμενες με τη φθορά, φυσιολογική λόγω της παραμονής στην εξουσία, αλλά και των αστοχιών της που είναι σοβαρές, να έχει πάρει την κατιούσα και όχι να προηγείται με σχεδόν double score του δεύτερου που καλά-καλά αυτή τη στιγμή δεν ξέουμε, ποιος είναι.
Άλλο ένα φαινόμενο του «ό,τι να’ ναι» είναι και αυτό. Πρέπει μάλιστα, να επαναλάβουμε, ότι και αυτό είναι που αφορά άμεσα και στη ζωή της καθεμιάς και του καθενός από μας, η αντίδραση είναι το λιγότερο απαθής, πράγμα που είναι προβληματικό το δίχως άλλο.
Σε σχέση με τις έξωθεν προκλήσεις λοιπόν, καλό θα ήταν, να θυμίσουμε καταρχάς στους φίλους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι υπάρχει η ΚΕΠΠΑ (Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας), η οποία εσχάτως διανύει μία ενδιαφέρουσα περίοδο και βρίσκεται στο προσκήνιο. Άλλωστε -και ίσως εκεί θα πρέπει, να επικεντρωθούμε-, τα δικά μας είναι και δικά τους σύνορα. Γενικά όμως η ΕΕ πρέπει, να ανασκουμπωθεί και να ξυπνήσει και μπορούμε, να της δώσουμε μία ώθηση.
Σε κάθε περίπτωση όμως, θα πρέπει, επειδή το κακό έχει παραγίνει πλέον, να ορθώσουμε όλοι μας ανάστημα και να μην ανεχόμαστε την μπουρδολογία, είτε μπαίνει σε νομοθετικές πράξεις, είτε εμφανίζεται στην καθημερινότητά μας.
Για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα πάντως, να πούμε, ότι οι ευρωβουλευτές της χώρας μας με μία σχετική σύμπνοια πέτυχαν, να γίνει μια κουβέντα στο Ευρωκοινοβούλιο για τη γενοκτονία των Ποντίων, την οποία ο ηγέτης της γείτονος επιχειρεί, να εξαφανίσει δια διάταξης νόμου. Και ας είναι απλά ένα μικρό βήμα.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Δραματικές αποκαλύψεις για τον θάνατο του 33χρονου από Θεσσαλονίκη - Πώς πέθανε ο γιατρός
- Τσίπρας για νέο κόμμα: «Κλείδωσε η ονομασία - Δεν παίζει το "Ορίζοντες"»
- Κοινωνικός Τουρισμός 2026- 2027: Βγήκαν τα αποτελέσματα - Δείτε αν είστε δικαιούχος
- Θανατηφόρα παράσυρση πεζού από ΙΧ στη Χαλκιδική - Νεκρός άνδρας
