">
Αφορμή θα πάρουμε σήμερα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Είναι κάπως καταιγιστικά και εκ προοιμίου και προς αποφυγή παρεξηγήσεων θα σας πω, ότι παρατίθενται σκόρπια και όπως μου έρχονται στο μυαλό. Χωρίς αξιολόγηση κανενός είδους, δηλαδή.
Ξεκινάμε από το θάνατο του γνωστού και πολύ αγαπημένου τραγουδιστή. Προσωπικά θα το θυμάμαι το Μαζωνάκη, επειδή η μοίρα το έφερε προ αμνημονεύτων ετών, να γιορτάσω εκεί με ωραία παρέα τη λήψη του πτυχίου μου. Σε σχέση τώρα με το μοιραίο, έχει συγκλονίσει μέχρις ενός σημείου ς λόγω του ότι ο θανών αφενός ήταν νέος και αφετέρου εξαιρετικά δημοφιλής και αγαπητός. Το βασικότερο είναι, όμως είναι, ότι καταπώς φαίνεται, έφυγε εντελώς άδικα. Δε θα εξετάσουμε εδώ την υπόθεση, δε χρειάζεται. Ωστόσο, δε γίνεται, να μην παρατηρήσουμε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι απουσιάζει παντελώς ο πραγματικός έλεγχος και δεύτερον, ότι η ανθρώπινη ματαιοδοξία, όπως και να θέλει να τη δει κανείς, ευνοεί τον κομπογιαννιτισμό. Και αυτός με τη σειρά του ευημερεί, καθώς δε γίνεται κανένας πραγματικός έλεγχος. Φαύλος κύκλος δηλαδή.
Όπως πολύ συχνά συμβαίνει λοιπόν, αφού γίνεται το μοιραίο και το μαθαίνει ο σύμπας κόσμος, διαπιστώνουμε την ανεπάρκεια του συστήματος, η οποία με τη σειρά της επιβεβαιώνει, ότι δε φταίει κανείς. Ο ένας ρίχνει την ευθύνη από πάνω και ενίοτε κατονομάζει άλλους φταίχτες. Επίσης, παρέχονται εγγυήσεις και υποσχέσεις, ότι το καθεστώς θα αλλάξει και θα γίνει απολύτως αδιάβλητο και απολύτως αυστηρό. Κατόπιν εορτής πάντα.
Αναφέρθηκα πριν στη ματαιοδοξία που είναι και αυτή που φέρνει την ευημερία των πάσης φύσεως εργαστηρίων ομορφιάς. Πώς να μην επικρατούν, όταν νέα παιδιά-κουκλιά παρεμπιπτόντως- σκέφτονται σοβαρά, να κάνουν αισθητικές επεμβάσεις που δεν έχουν νόημα; Μόνο και μόνο, για να τονώσουν την εικόνα τους και να τη φέρουν κοντά στα πρότυπα της εποχής που τους πέφτουν στο κεφάλι με καταιγιστικό ρυθμό. Αλήθεια, νομίζετε, ότι είναι εύκολο, να αντισταθεί κανείς σε αυτό;
Όσοι βιαστείτε, να απαντήσετε θετικά, θα πρέπει, να αναλογιστείτε το δεύτερο γεγονός της επικαιρότητας που θα θίξουμε σήμερα. Τη βδομάδα που μας πέρασε λοιπόν, αποφυλακίστηκε και αποδόθηκε στην κοινωνία ο υπαρχηγός της νεοναζιστικής παράταξης της χώρας μας. Μην ξεχνάμε, ότι ο ίδιος και άλλα φυντάνια είχαν εκλεγεί βουλευτές υπό τη ναζιστική σημαία και πάλι κατόπιν εορτής ορισμένοι εξέφρασαν έκπληξη και στενοχώρια. Η τελευταία ήταν ειλικρινής και την αισθανθήκαμε όλοι, όσοι είμαστε υπέρ της δημοκρατίας και της μετριοπάθειας. Όμως αυτό που επίσης είναι βέβαιο είναι, ότι δεν αντισταθήκαμε, όταν το αυγό του φιδιού εκκολαπτόταν. Στην πραγματικότητα δεν κάναμε απολύτως τίποτα.
Να εξηγούμαστε, δεν αναφέρομαι σε άσκηση βίας ή απαγορεύσεων. Αυτά είναι αντικείμενα της σιχαμένης δικής τους ιδεολογίας και του αντικαθρεφτίσματός στο άλλο άκρο. Επιχειρήματα χρειάζονταν και εξακολουθούν, να χρειάζονται. Είναι όμως δύσκολο, να τα αναπτύξεις αυτά και να φτιάξεις μία κοινωνία που να μπορεί, να τα σκέφτεται και να τα παράγει. Στο τέλος-τέλος πάντως φαίνεται, ότι είναι λίγοι, οι οποίοι προτίθενται, να δώσουν μάχη σε αυτήν την κατεύθυνση. Τόσο λίγοι που τελικά αισθάνονται μόνοι και απογοητεύονται και πολλές φορές τα παρατάνε.
Αν νομίζετε λοιπόν, ότι πραγματικά έχετε τις απαντήσεις, αναλογιστείτε, ότι ο πρόσφατα αποφυλακισθείς με καταδίκη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση από ένα δημοκρατικό κράτος, φαίνεται, ότι επιθυμεί να επανέλθει στα πολιτικά πράγματα ως εκφραστής των ίδιων ιδεών. Αμετανόητος. Η αντίδραση είναι μάλλον χλιαρή, καθώς το αυτί μας δε φαίνεται, να ιδρώνει και πολύ και ελάχιστα αγανακτούμε απέναντι στο γεγονός. Στο δημόσιο διάλογο κυριαρχεί μία παραφιλολογία σε σχέση με το αν θα τα καταφέρει ενόψει των νομοθετικών πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί στο παρελθόν για την αντιμετώπιση του εν λόγω φαινομένου. Εγώ τουλάχιστον αναρωτιέμαι: δε θα ήταν προτιμότερο, να εξωτερικευθεί η ανάγκη, να μην παρασύρεται κανένας από την ακραία, μισαλλόδοξη και φασιστική ιδεολογία; Από το γεγονός, ότι όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι με τρόπο εμετικό παρερμηνεύουν και επικαλούνται τους μεγάλους φιλοσόφους, αρχαίους και σύγχρονους; Δεν είναι προφανή όλα αυτά; Προφανώς όχι, διότι αν ήταν, δε θα επικρατούσε αυτό το χάλι και η κοινωνία θα είχε πραγματικές και υγειείς αντιδράσεις. Θα είχε επίγνωση της ουσίας και δε θα επικεντρωνόταν στην εικόνα, θεοποιώντας την, ούτε θα ανεχόταν την ακρότητα και το μίσος με απάθεια. Και αν νομίζετε, ότι υπερβάλλω ρωτήστε τους Γερμανούς, πώς βρέθηκαν με τη νεοναζιστική αλτερνατίβα και τα ξεράσματα που διακηρύσσει σε τροχιά ισχύος που δε φαίνεται εύκολο, να ανατραπεί.
Ας αφήσουμε λοιπόν την άνεση και τη βολή μας και, κυρίως, ας αποστασιοποιηθούμε λίγο από την πίστη μας στο αυτονόητο. Διότι από ό,τι φαίνεται δεν είναι καθόλου…
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
